𝘈𝘶𝘳𝘢

تو لیاقتت همون دوستی بود که پشته سرت بهت میگفت جنده.

💅🏻

ممنون به خاطر اون حرکت آخرت چون اگه اون کارو نمیکردی هیچ‌وقت move on نمیکردم .

‏من دیگه ناراحت نمی‌شم، فقط نا امید میشم.

دیگه هیچ‌ جایی تو قلبم نداری، همه چی تموم شد، به همین سادگی. ازم می‌پرسن چی‌شد که یهو اینجوری شد؛ راستش خودمم نمی‌دونم، یه شب خوابیدم، یادمه خیلی ناراحت بودم، خیلی گریه کردم. بیشتر از همیشه. صبح که بیدار شدم دیگه دوست نداشتم، انگار اون شب تو و حسی که بهت داشتم با اون اشکا از چشمم افتادید. انگار بدنمم دیگه از اون حجم از درد و غم خسته شده بود. مغزم و قلبم یه شبه تصمیم گرفتن دیگه جایی برات نزارن. خودمم نمی‌دونم که چجوری اینطوری شد، اما می‌دونم دیگه هیچوقت مثل قبل نشد حسم بهت.

موو آنی که نکشتت ازت یه دلقک خوب با سطح طنز بالا میسازه.

بنظر من نباید با قاطعیت بگی «هیچوقت فلان غلطو نمیکنم» چون زندگی میچرخه میچرخه و تو موقعیتی قرارت میده که دوبرابر همون غلطو میکنی.

منتظر پیامت میمونم چون تو واقعا تنها کسی هستی که دلم میخواد هر روز باش صحبت کنم‌.

برام فرقی نمیکنه دلیلت چیه، مهم اینه که میدونستی چی اذیتم میکنه و تو دقیقا همون رو انجامش دادی.

ولی love language من اذیت کردن پسرخوشگله‌س وقتایی که دستش بهم نمیرسه.

اولین واکنشم نسبت به ناراحت شدن، کم حرف شدنه.

‏ما که داریم اورثینک می‌کنیم کاش حداقل کالری می‌سوزوند.

یکم سنت بره بالا متوجه می‌شی لیاقت عموم مردم همون سین زدن و جواب ندادنه؛ نه طومار نوشتن.

من بسیار آدمِ “ نکنه پیام بدم، بگه اَه باز این پیام داد”، “نکنه مزاحمش شده باشم”، “ نکنه الان بد موقع باشه”، “ولش کن نگم بهتره”، “نکنه من دارم زیاده روی می‌کنم”، “نکنه داره تحملم میکنه و روش نمیشه بگه” ای هستم. و کوچیک‌ترین بی توجهی‌ای غمگینم میکنه.

در هیچ سنی شبیه همسالانش نبود ،نه تفریحاتش،نه حرف هایش،نه خوشحالیش و نه زندگی‌اش

ز یادِ او دمی خالی نشد جان

هیچکس نمیتونه آرامش ذهنی منو ازم بگیره چون اصلا همچین چیزی ندارم.