احجام

▫️▫️ «موزِ خفته» (La Muse endormie) اثری از کنستانتین برانکوزی. مدل این اثر بارونس رنه ایرانا فراشون بود که برانکوزی در فاصله سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۰ چندین پرتره از او ساخت. اما در این اثر، پیکره نیم‌تنه کلاسیک جای خود را به سری جداشده از بدن داده است؛ سری که به پهلو آرمیده و همچون نقابی مستقل به نظر می‌رسد. ویژگی‌های چهره و حالت آن به ساده‌ترین شکل ممکن تقلیل یافته‌اند؛ با این حال، لطافتی کم‌نظیر در انحنای لب‌ها، چشم‌ها و خطوط موها احساس می‌شود. برانکوزی در این حجم صیقلی و ساده، به ماده اجازه می‌دهد تا خود، حضور موجودی را تداعی کند که گویی در آستانه بیداری و آگاهی از جهان است. کنستانتین برانکوزی «موز خفته» (La Muse endormie)، ۱۹۱۰ © Succession Brancusi / ADAGP, Paris

▫️▫️▫️▫️▫️ هادی محیط | Hadi Mohit روشنگاه | CLEARING متریال: آهن ابعاد (ارتفاع × عرض × عمق): ۷۴ × ۳۴ × ۵۸ سانتی‌متر Hadi Mohit CLEARING Material: Iron Dimensions (H × W × D): 74 × 34 × 58 cm

▫️▫️▫️▫️ شماره‌ی هفتم این مجله، با عنوان Magazine C Issue 7: PK22، به صندلی کلاسیک PK22 اختصاص دارد؛ اثری که در سال ۱۹۵۶ توسط طراح دانمارکی، پول کِیِر هولم (Poul Kjærholm) طراحی و معرفی شد. در این صندلی، از اسکلت فلزی و چرم گرفته تا تک‌تک پیچ‌ها، هر جزء از مواد و ساختار، وظیفه‌ی مشخصی بر عهده دارد. هیچ عنصر تزئینیِ زائدی

▫️▫️▫️ مجله کره‌ای Magazine C در هر شماره به بررسی یک صندلی کلاسیک می‌پردازد و از طریق آن، فلسفه‌ی طراحی و شیوه‌های زندگی‌ای را که پیرامون آن شکل گرفته‌اند، مورد کاوش قرار می‌دهد. شماره‌ی هفتم این مجله، با عنوان Magazine C Issue 7: PK22، به صندلی کلاسیک PK22 اختصاص دارد؛ اثری که در سال ۱۹۵۶ توسط طراح دانمارکی، پول کِیِر هولم (Poul Kjærholm) طراحی و معرفی شد. در این صندلی، از اسکلت فلزی و چرم گرفته تا تک‌تک پیچ‌ها، هر جزء از مواد و ساختار، وظیفه‌ی مشخصی بر عهده دارد. هیچ عنصر تزئینیِ زائدی در آن دیده نمی‌شود. فرم ساده و در عین حال ظریف صندلی، علاوه بر بازتاب مهارت و دقت سنتی صنعتگری دانمارک، با زبان طراحی مدرن نیز هماهنگی کامل دارد. همین ویژگی باعث شده است که PK22 در هر فضایی به‌طور طبیعی جای بگیرد و به یکی از آثار محبوب و رؤیایی علاقه‌مندان طراحی مبلمان تبدیل شود. این شماره از مجله، خواننده را به مکان‌ها و روایت‌های گوناگونی می‌برد؛ از خانه‌ی دوران کودکی پول کِیِر هولم، موسوم به Villa Kjærholm که با مبلمان طراحی‌شده توسط او آراسته شده، تا خانه‌ی اودا نوری‌تسوگو (Oda Noritsugu)، مجموعه‌دار مشهور ژاپنی صندلی، در هوکایدو؛ و همچنین برند دانمارکی Fritz Hansen که در سال ۱۸۷۲ تأسیس شد و در سال ۱۹۸۲ حق تولید مجموعه آثار این طراح را به دست آورد. این شماره علاوه بر بررسی چگونگی تداوم و حفظ روح طراحی او در این برند، شامل تحلیل طراحان گروه معماری Bjarke Ingels درباره‌ی ویژگی‌های مبلمان کِیِر هولم، تصاویر ارزشمندی از نمونه‌های اولیه و طرح‌های مقدماتی او و نیز دیدگاه‌های دوازده طراح معاصر، از جمله جاسپر موریسون (Jasper Morrison) و سسیلی مانز (Cecilie Manz) است؛ طراحانی که از آثار او تأثیر پذیرفته‌اند و همچنان امکان‌های تازه‌ای را در طراحی مبلمان جست‌وجو می‌کنند. این مجموعه، تصویری جامع از ارزش ماندگار PK22 و تأثیر عمیق آن بر نسل‌های بعدی طراحان ارائه می‌دهد. Magazine C – Issue 7: PK22

▫️▫️▫️▫️ مجسمه های ریچارد سِرا

▫️▫️▫️▫️▫️ ریچارد سِرا: مردی که تجربه‌ی فضا را دگرگون کرد ریچارد سرا فقط مجسمه نمی‌ساخت؛ او مخاطب را به درون اثر می‌کشاند تا در آن حرکت کند، وزن و سنگینی آن را احساس کند و در مواجهه با آن، درک معمول خود از مقیاس و زمان را از دست بدهد. او در سال ۱۹۳۸ در سان‌فرانسیسکو متولد شد و در سال ۲۰۲۴ درگذشت. دوران کودکی‌اش در نزدیکی کشتی‌سازی‌ها گذشت و مدتی نیز در کارخانه‌های فولاد کار کرد. این تجربه‌ی صنعتی همواره در آثارش حضور داشت. سرا پس از تحصیل ادبیات انگلیسی و سپس هنر در دانشگاه ییل، نقاشی را کنار گذاشت و فولاد را به‌مثابه ماده‌ای خام برای سازمان‌دهی فضا به کار گرفت. یکی از مشهورترین گفته‌های او درباره‌ی اثر جنجالی‌اش، «قوس مایل» (Tilted Arc)، همچنان تأمل‌برانگیز است؛ دیواره‌ای منحنی از فولاد به طول حدود ۳۷ متر که زمانی بخشی از یک میدان عمومی در نیویورک را به دو نیم تقسیم می‌کرد: «برداشتن اثر، به معنای نابود کردن آن است.» برای سرا، مجسمه از مکان استقرارش جدایی‌ناپذیر بود. جابه‌جایی اثر به معنای از میان رفتن همان اثری بود که هنرمند در نظر داشت. فهرست افعال اولیه‌ی سرا (Verb List)، شامل واژه‌هایی چون غلتاندن، خم‌کردن، پیچاندن، تکیه‌دادن و محصورکردن، به نظامی بنیادین در تمام دوران فعالیت هنری او تبدیل شد. او با استفاده از فولاد، فضاهای خالی را شکل می‌داد، حرکت بدن را کند می‌کرد و خودِ فضا را به موضوع اصلی مجسمه بدل می‌ساخت. او می‌گوید: «فولاد و فضا، یا شیء و خلأ، به یک چیز واحد تبدیل می‌شوند.» در مواجهه با آثار سرا، صرفاً به یک مجسمه نگاه نمی‌کنید؛ درون آن حرکت می‌کنید. زنگار، انحنا، وزن و زمانی که برای پیمودن طول اثر صرف می‌کنید، همگی بخشی از خود اثر هستند.

◽️▫️ این سردیس نمونه‌ای چشمگیر از مهارت فلزکاران باستان در بازنمایی جزئیات چهره و ترکیب مواد گوناگون برای دستیابی به جلوه‌ای زنده و واقع‌گرایانه است.

▫️▫️▫️ این سردیس برنزی چنان به نظر می‌رسد که گویی بیننده را زیر نظر دارد. این سرِ بزرگ‌تر از اندازه‌ی طبیعی، احتمالاً بخشی از پیکره‌ی تمام‌قد یا مجسمه‌ی سواره‌ی یکی از فرماندهان نظامی یا شخصیت‌های سیاسی و مدنی منطقه‌ی سامنیوم (Samnium) در مرکز ایتالیا بوده است. برخلاف مجسمه‌های مرمری، بسیاری از پیکره‌های بزرگ برنزی در طول تاریخ از میان رفته‌اند؛ زیرا آن‌ها را ذوب می‌کردند تا فلزشان دوباره مورد استفاده قرار گیرد. این اثر به دلیل مدفون ماندن در خاک از چنین سرنوشتی نجات یافته است. سردیس در سال ۱۸۴۷، در بستر یک رودخانه‌ی فصلی در منطقه‌ی آبروتزو، در جنوب ایتالیا کشف شد. نگاهی خیره‌کننده: چشم‌های این سردیس از کلسیت یا مرمر سفید ساخته شده‌اند. مردمک‌ها از ماده‌ای ناشناخته بوده‌اند که درون حلقه‌ای از شیشه‌ی بنفش قرار می‌گرفته است؛ حلقه‌ای که هنوز نیز حفظ شده است. مژه‌ها نیز از ورقه‌های ظریف برنز ساخته شده‌اند. بخش بالایی سر: قسمت فوقانی سر از بین رفته و جداگانه ذوب شده است. این شیوه‌ی ساخت امکان می‌داد اجزای چشم و مردمک از داخل در جای خود قرار گیرند و محکم شوند. دقت در جزئیات: ریش کوتاه و تازه‌روییده با ضربه‌های بسیار ظریف قلم‌زنی روی گونه‌ها، چانه و بالای لب مشخص شده است. لب‌ها نیز با لایه‌ای نازک از مس پوشانده شده بودند تا خطوط و شکل آن‌ها برجسته‌تر شود. این سردیس نمونه‌ای چشمگیر از مهارت فلزکاران باستان در بازنمایی جزئیات چهره و ترکیب مواد گوناگون برای دستیابی به جلوه‌ای زنده و واقع‌گرایانه است.

▫️▫️▫️ کابینتی ساخته‌شده از چوب ماهون کوبایی و آبنوس مکاسار، طراحی‌شده توسط کاره کلینت در سال ۱۹۳۷. صندلی «چیفتین» (Chieftain Chair) با ساختار چوب ساج و پوشش چرمی، طراحی فین یول در سال ۱۹۴۹. گلدان‌های بزرگ سفالی از جنس استون‌ور (Stoneware)، طراحی و ساخته‌شده توسط پر وایس در دههٔ ۱۹۹۰. فرش پشمی با عنوان «گراسپتان» (Gråspättan)، طراحی باربرو نیلسون در سال ۱۹۴۳.

▫️▫️▫️ فریتس هنینگسن (Frits Henningsen) این صندلی بال‌دار (وینگ‌بک) کمیاب را در سال ۱۹۳۵ و مبل پشتی‌بلند را در سال ۱۹۳۶ طراحی کرد. هر دوی آن‌ها دارای چرم قرمزپوشیده و قدیمی (پاتینه‌شده) اصل و فریم‌هایی از جنس چوب بلوط هستند. چهارپایه (استول) از جنس چوب ماهون (آبنوس کاذب/ماهاگونی) است. بر روی دیوار، یک بشقاب بزرگ اثر بیرگر کایپیائینن (Birger Kaipiainen) با طرح گل آویخته شده است. باربرو نیلسون (Barbro Nilsson) فرش «Blåbär, Ljus» را در سال ۱۹۴۶ طراحی کرد.

◽️◽️◽️◽️ صندلی واسـیلی (۱۹۲۵–۱۹۲۶) مارسل بروئر (Marcel Breuer) صندلی واسـیلی یکی از آثار شاخص تاریخ طراحی مدرن است که در کارگاه مدرسهٔ باوهاوس شکل گرفت. بروئر با استفاده از لوله‌های فولادی خم‌شده و تسمه‌های پارچه‌ای یا چرمی، ساختاری پدید آورد که صندلی را از شکل سنتی و حجیم خود دور می‌کرد و به ترکیبی از خط، سطح و فضای خالی تبدیل می‌ساخت. The Wassily Chair (1925–1926), Marcel Breuer

▫️▫️▫️▫️ Muddycap (South Korea) muddy Pigeon arm chair, 2024. #muddycap

▫️▫️▫️▫️ مجموعه‌ی Ethea از شرکت ایتالیایی Manerba، با همکاری طراح Ilaria Marelli، سامانه‌ای ماژولار برای مبلمان فضاهای کاری معاصر است. این مجموعه با استفاده از ساختار لوله‌ای فلزی و اجزای قابل‌تغییر، امکان طراحی فضاهای کاری متنوع و انعطاف‌پذیر را فراهم می‌کند. ویژگی اصلی آن، تبدیل مبلمان از مجموعه‌ای ثابت از اشیا به سامانه‌ای قابل‌تغییر برای سازمان‌دهی فضا است؛ سامانه‌ای که می‌تواند با نیازهای متغیر محیط کار سازگار شود، بدون آنکه نور طبیعی و پیوستگی بصری محیط را از بین ببرد.

▫️▫️▫️▫️ اِتیا (Ethea)؛ بازتعریف فضای کار با طراحی ماژولار تحول فضاهای کاری معاصر، طراحی مبلمان را وادار کرده است بسیاری از باورهای قدیمی خود را کنار بگذارد. امروزه دفتر کار دیگر صرفاً مکانی ثابت و سلسله‌مراتبی نیست، بلکه محیطی پویاست که در آن همکاری، آسایش، انعطاف‌پذیری و سازگاری هم‌زمان اهمیت دارند. در چنین بستری، مجموعه‌ی جدید Ethea شکل گرفته است؛ مجموعه‌ای که شرکت ایتالیایی Manerba با همکاری معمار و طراح، Ilaria Marelli، توسعه داده است. اِتیا بیش از آنکه مجموعه‌ای محدود از قطعات مبلمان باشد، یک سامانه‌ی ماژولار است که امکان شکل‌دهی به موقعیت‌های فضایی گوناگون را فراهم می‌کند. این مجموعه شامل کتابخانه‌ها، میزهای کار، میزهای جلسات، میزهای بلند، کنسول‌ها و عناصر جانبی است. ساختار اصلی آن بر پایه‌ی لوله‌های فلزی با مقطع دایره‌ای شکل گرفته که زبان مشترک تمام اجزای مجموعه را تشکیل می‌دهند و در عین حال، ظاهری سبک و گشوده به آن می‌بخشند. یکی از جنبه‌های جالب این پروژه، توانایی آن در پرهیز از انعطاف‌ناپذیری رایج در بسیاری از سامانه‌های مبلمان اداری است. اِتیا قصد ندارد آرایش فضایی مشخصی را تحمیل کند، بلکه ابزارهایی در اختیار کاربر قرار می‌دهد تا فضا بتواند در گذر زمان تغییر کند و تکامل یابد. کتابخانه‌های ماژولار را می‌توان هم در امتداد دیوار قرار داد و هم به‌عنوان جداکننده‌های فضایی به کار برد؛ عناصری که بخش‌های مختلف محیط را از یکدیگر تفکیک می‌کنند، بی‌آنکه پیوستگی بصری فضا یا ورود نور طبیعی را مسدود کنند. این مجموعه امکان ایجاد ترکیب‌بندی‌های خطی یا منحنی، باز یا بسته را فراهم می‌کند. برای این منظور، قفسه‌های فلزی یا چوبی، پنل‌های پارچه‌ای، کمدهای شخصی، گلدان‌های گیاهان و اتصالات مختلف با یکدیگر ترکیب می‌شوند. به کمک سیستم اتصال گیره‌ای، هر جزء را می‌توان به‌آسانی جابه‌جا کرد، گسترش داد یا دوباره سازمان‌دهی کرد؛ روشی که فرایند نصب و تغییر چیدمان را ساده می‌کند. متن و تصاویر بیشتر در وب‌سایت Experimenta.

▫️▫️▫️ ......او این ماده را «اِج بُرد» (Edge Board) نامید. صندلی ویگل در سال ۱۹۷۲، در جریان همین تجربه‌ها و به‌عنوان بخشی از مجموعهٔ Easy Edges، متولد شد.

▫️▫️▫️▫️ شصت لایه مقوای موج‌دار که با چسب به هم متصل شده‌اند و با یک چاقوی جیبی برش خورده‌اند. فرانک گری در اواخر دههٔ ۱۹۶۰، بیرون از دفتر کارش در لس‌آنجلس، توده‌ای از مقواهای دورریختنی دید و شروع به بازی با آن‌ها کرد. او لایه‌های مقوا را به هم چسباند و جهت موج‌های هر لایه را تغییر داد. نتیجه شگفت‌انگیز بود: صفحه‌ای که به‌اندازه‌ای استحکام داشت که می‌توانست وزن یک خودروی کوچک را تحمل کند. او این ماده را «اِج بُرد» (Edge Board) نامید. صندلی ویگل در سال ۱۹۷۲، در جریان همین تجربه‌ها و به‌عنوان بخشی از مجموعهٔ Easy Edges، متولد شد. این صندلی از یک انحنای پیوسته شکل گرفته است؛ نشیمن به پایه تبدیل می‌شود و پایه به سمت پشتی صندلی بالا می‌رود. تمام اجزا از نواری واحد و مجسمه‌وار از ماده شکل گرفته‌اند. شصت لایه مقوا با صفحات جانبیِ تخته‌سخت به یکدیگر متصل شده‌اند؛ راه‌حلی ساده که ماده‌ای یک‌بارمصرف را به چیزی بادوام و به‌طرزی غریب، گرم و صمیمی تبدیل می‌کند. سطح آن صدا را جذب می‌کند و فرم آن میل به لمس شدن را برمی‌انگیزد. این معماری‌ای است که می‌توان روی آن نشست. گری قصد داشت مجموعهٔ Easy Edges را با قیمتی عرضه کند که برای همه قابل‌دسترس باشد. اما تولید آن تنها پس از دو سال متوقف شد؛ زیرا معمار نگران بود که مبلمانش توجه‌ها را از ساختمان‌هایش منحرف کند. در سال ۱۹۸۶، شرکت ویترا حقوق تولید این صندلی را به دست آورد و تا امروز به تولید آن ادامه می‌دهد؛ در کنار موزه‌ای که گری بعدها برای محوطهٔ این شرکت در وایل آم راین طراحی کرد. صندلی‌ای ساخته‌شده از دورریزها، با تکیه بر نبوغ و خلاقیت؛ اثری که پس از گذشت نیم‌قرن همچنان تولید می‌شود. گری می‌خواست تولید آن را متوقف کند، اما صندلی حاضر نبود از ادامهٔ زندگی دست بکشد.

▫️▫️▫️ صندلی کنسولی نمادین، طراحی‌شده توسط مارسل بروئر در سال ۱۹۲۸، ترکیبی است از فولاد لوله‌ای مدرن و حصیربافی سنتی وینی. این اثر، پیوندی چشمگیر میان مهارت‌های سنتی ساخت و طراحی مدرن برقرار می‌کند؛ ترکیبی که در تکرار منظم صندلی‌ها، جلوه‌ای از ریتم، نظم و زیبایی به وجود می‌آورد. این صندلی از نمونه‌های شاخص میراث طراحی باهاوس است و شرکت Thonet از سال ۱۹۳۰ تولید آن را بر عهده داشته است. مارسل بروئر از چهره‌های تأثیرگذار جنبش باهاوس بود. او با استفاده از فولاد لوله‌ای در طراحی مبلمان، به دنبال رهایی از ساختارهای سنگین و متعارف و رسیدن به فرمی سبک، کاربردی و متناسب با زندگی مدرن بود. عکاسی: Ágnes Mezösi #MarcelBreuer #Thonet #Bauhaus #Design #Modernism

◽️ او با تقلیل ساختار متعارف صندلی ــ پایه‌ها، نشیمن و پشتی ــ به چهار صفحهٔ تخت چوبی که به‌صورت پیوسته شکلی شبیه حرف Z می‌سازند، اثری پدید آورد که در نگاه نخست تقریباً ناممکن به نظر می‌رسد؛ ساختاری که بی‌ثباتی بصری را با دقتی چشمگیر در ساخت متعادل می‌کند. زیگزاگ یکی از نمونه‌های اولیهٔ صندلی‌های طره‌ای (Cantilever) ساخته‌شده از چوب یکپارچه است. استحکام آن به اتصالات دم‌چلچله‌ایِ دقیق وابسته است که صفحات افقی و عمودی را به یکدیگر پیوند می‌دهند. امروزه شرکت کاسینا این صندلی را از چوب یکپارچهٔ گیلاس آمریکایی و زبان‌گنجشک تولید می‌کند. مهارت نجاران در ساخت آن نقشی اساسی دارد؛ زیرا حفظ وضوح و خوانایی ساختار اولیهٔ ریتفلد به دقت اجرایی بالایی نیازمند است. صندلی زیگزاگ از سال ۱۹۷۳، به‌عنوان بخشی از مجموعهٔ Cassina iMaestri، تولید می‌شود و همچنان یکی از شناخته‌شده‌ترین تجربه‌های ریتفلد در زمینهٔ ساختار، هندسه و تقلیل فرم به شمار می‌رود.

▫️◽️ صندلی دسته‌دار اوترخت (Utrecht Armchair) طراحی خریت ت. ریتفلد (Gerrit T. Rietveld)، ۱۹۳۵؛ تولید شرکت کاسینا (Cassina) از سال ۱۹۸۸. صندلی اوترخت در اصل برای فروشگاه بزرگ متز اَند کو (Metz & Co) در آمستردام طراحی شد. ویژگی شاخص آن، شمایل هندسی جسورانه‌اش است؛ با دسته‌های زاویه‌دار و پشتیِ بزرگ و روکش‌شده‌ای که قواعد متعارف طراحی صندلی را به چالش می‌کشید. خریت ت. ریتفلد، از چهره‌های پیشگام جنبش دِ استَیل (De Stijl)، اصول انتزاع و هندسهٔ این جنبش را به صندلی‌ای بدل کرد که هم کیفیتی پیکرتراشانه دارد و هم برای نشستن راحت طراحی شده است. شرکت کاسینا از سال ۱۹۸۸، با گنجاندن این طرح در مجموعهٔ I Maestri، دیدگاه اولیهٔ ریتفلد را با تکیه بر مهارت ساخت استثنایی و توجه دقیق به جزئیات، وفادارانه حفظ کرده است.

▫️ صندلی قرمز و آبی خریت ریتفلد از آن اشیایی است که تاریخ طراحی، پیش از آنکه بپرسد آیا اصلاً می‌توان روی آن نشست، آن را به یک شمایل بدل کرده است. در این صندلی چیزی تقریباً خنده‌آور وجود دارد: صندلی‌ای با خودبزرگ‌بینی عظیم، گویی نه قطعه‌ای از اثاثیه، بلکه بیانیه‌ای است که در اتاق نشیمن نشسته است. این صندلی آشکارا ناراحت است؛ پدرم یکی از آن‌ها را داشت و به یاد دارم که برخاستن از روی آن چقدر دشوار بود. بااین‌حال، نمی‌توان نیروی تأثیرگذار آن را انکار کرد. رنگ قرمز فقط اندکی اوضاع را نجات می‌دهد. این رنگ به اسکلت سیاه‌وزرد صندلی، اندکی درام، وعده‌ای از حضور بدن، گرما و زندگی می‌بخشد. اما حتی این نیز نمی‌تواند کاملاً این واقعیت را نرم کند که این صندلی، ایده را به انسان ترجیح می‌دهد. این قطعهٔ مبلمان زادهٔ آرمانی بلندپروازانه برای دستیابی به هماهنگی جهان‌شمول است؛ اما در عمل، یکی از تناقض‌های مدرنیسم را آشکار می‌کند: میل به رهایی‌بخشیدن به زندگی از طریق فرم ناب، حتی به بهای ناراحتی بدنِ نشسته بر آن.