يک وجب تاريکی

اگه میخوای روزی +100 ممبر رایگان به چنلت اضافه کنی اینجا جوین باش🎀

گپ جوین تو جوین برای پیشرفت چنلاتون

شات از جوین شدنتون توی اینجا و اسپانسر رو با لینک چنلتون بفرستید بات زیر ( @ToXiCFolDer_bot )

گپ جوین تو جوین برای پیشرفت چنلاتون

@Yvajabtariki

بعد از خاموشی

بعضی روزها آدم از خواب بیدار می‌شود، بی‌آنکه بداند چرا دیگر شبیه قبل نیست. همه‌چیز سر جایش است، جز خودش. همان اتاق، همان پنجره، همان آدم‌هایی که هر روز می‌بیند. اما چیزی درونش تغییر کرده که هیچ‌کس متوجه آن نمی‌شود. کمتر حرف می‌زند، کمتر می‌خندد و بیشتر به نقطه‌ای نامعلوم خیره می‌ماند. نه اینکه حرفی برای گفتن نداشته باشد؛ فقط دیگر حوصله‌ی توضیح دادن ندارد. خسته شده از اینکه دردهایش را به کلمه تبدیل کند و باز هم فهمیده نشود. از اینکه هر بار خودش را جمع‌وجور کند و دوباره به زندگی برگردد. زندگی هم که منتظر کسی نمی‌ماند. صبح می‌شود، ساعت‌ها می‌گذرند و آدم‌ها سرگرم کارهای خودشان‌اند. کسی نمی‌پرسد آن لبخند همیشگی کجا رفته است. یا شاید می‌پرسند، اما جواب «چیزی نیست» را باور می‌کنند. آدم کم‌کم یاد می‌گیرد حال بدش را پشت همین دو کلمه پنهان کند. یاد می‌گیرد در جمع بنشیند و در فکرهای خودش گم شود. یاد می‌گیرد از چیزهایی بگذرد که روزی تمام دلخوشی‌اش بودند. حتی گاهی دلتنگ کسی می‌شود که قبلاً خودش بوده است. کسی که برای اتفاق‌های کوچک ذوق می‌کرد و به فردا امید داشت. حالا فردا فقط یک روز دیگر است که باید از آن عبور کند. نه اتفاق عجیبی افتاده، نه دنیا یک‌شبه زیرورو شده است. فقط خستگی‌ها روی هم جمع شده‌اند و هیچ‌کدام فرصت رفتن پیدا نکرده‌اند. بعضی زخم‌ها هم همین‌طورند؛ بی‌صدا می‌مانند و در رفتار آدم جا خوش می‌کنند. در جواب‌های کوتاه، در حوصله‌ی کم، در سکوت‌های طولانی. و تلخ‌تر از همه اینکه دیگران به این نسخه‌ی تازه عادت می‌کنند. آن‌قدر که روزی یادشان می‌رود این آدم هم زمانی پر از زندگی بوده است. شاید هیچ‌کس نفهمد پشت این آرامش ظاهری، چند آرزوی نیمه‌تمام مانده. و هیچ‌کس نداند گاهی تمام خواسته‌ی آدم، فقط فرصتی دوباره برای خودش شدن است.

@Yvajabtariki