℘ 𝗈𝗇𝖼𝖾 𝗎𝗉𝗈𝗇 𝗈𝗎𝗋 𝗋𝗎𝗂𝗇 (rest)

لبخندی زد و برای چند لحظه چشم‌هاش رو روی هم گذاشت. انگشت‌هاش پیرهن پرث رو بین خودشون جمع کردن. لبش رو به دندون گرفت و کمی طول کشید تا کلماتش روی لب‌هاش جاری بشن. «فکر کنم... دارم عاشقت می‌شم.» تمام شجاعتش رو برای به زبون آوردن همون چند کلمه خرج کرده بود و حالا انتظار واکنش پرث رو می‌کشید. نفس توی سینه‌ی پرث حبس شد. انگار زمان برای چند ثانیه از حرکت ایستاد و قلبش یک تپش جا انداخت. چشم‌هاش حتی با وجود تاریکی هم دنبال اثری از تردید توی چهره‌ی سانتا می‌گشتن. نگاهش به چشم‌های پسر خیره مونده بود؛ می‌دونست تا وقتی جوابی بهش نده، سانتا جرأت کافی برای باز کردن اون‌ چشم‌ها رو پیدا نمی‌کنه.

هرشبی كه عذاب كشيدم، هر شبی كه انقدر گريه كردم تا خوابم ببره، هر شبی كه هيچكس رو نداشتم تا كمكم كنه يه‌كم كمتر درد داشته باشه... دلم مى‌خواست يكى از اون خونه اونجا باشه نانى. تو هيچوقت نگفتی من رو برادرت مى‌دونى و من احمق، بازم وقتی توى عذاب و لجن بودم تورو برادر خودم مى‌دونستم و مى‌خواستم اونجا باشی!