Fernweh

گیرم همه شهر زلیخا بشوند یا به اندازه تو دلبر و زیبا بشوند هم بعید است دل من پِیِشان پر بکشد هم محال هست به جای تو به دل جا بشوند

تا در طلبِ گوهرِ کانی ، کانی تا در هوسِ لقمه ی نانی ، نانی این نکته رمز اگر بدانی ، دانی هرچیز که در جستنِ آنی ، آنی

تا کنون دیوانه وار اسم کسی بوسیده ای ؟ نیمه شب در آینه با خنده اش خندیده ای؟ چشم بر در ، خنده بر لب ، اشک هم در دیدگان سال ها با یاد او با ساز او رقصیده ای !؟

What will i do of a whole garden , if my flower is not there.

از که دوری میکنی ؟ از آن که دنیایش تویی ؟ از دلی که زندگی و حال و فردایش تویی ؟ با چه رویی میروی تا باز تنهایش کنی؟ حیف از این قلبی که عمری هست رویایش تویی ؟

رک بگویم از همه رنجیده ام از غریب و آشنا ترسیده ام با مرام و معرفت بیگانه‌اند من به هر سازی که شد رقصیده ام ردپای مهربانی نیست ، نیست من تمام کوچه را گردیده ام بی‌خیال سردی اغوش ها من به اغوش خودم چسبیده ام من تمام گریه هایم را شبی لا به لای واژه ها خندیده ام فریدون مشیری

ای فلک گر من نمیزادی اجاقت کور بود ؟ من که خود راضی به این خلقت نبودم زور بود ؟ من چه باشم چه نباشم کار دنیا لنگ نیست من بمیرم یا بمانم هیچکس دل‌تنگ نیست...

ساده منم ، باده منم ، از همه جا رانده منم از نفس افتاده منم ، خنده ی افسرده منم نور منم ، شور منم ، بنده ی مجبور منم نفخه آن صور منم ، زنده‌ی در گور منم گشنه منم ، تشنه منم ، زخمیِ هر دشنه منم بر لجن اغُشته منم ، سویِ تو برگشته منم

من در این شهر پر از حیله غریبم مادر هرکسی با روشی داده فریبم مادر نکند وقت سحرگاه تو نفرین کردی؟ که خدا این همه غم کرده نصیبم مادر شکیلا اسماعیلی

از زمانی که تورا بین خلایق دیدم مثل یک فاتح مغرور به خود بالیدم عشق یکبار به من گفت : برو ، گفتم چشم عقل صد بار به من گفت : نرو! ، نشنیدم پدرم هی وصیت کرد که عاشق نشوم تو چه کردی که به گور پدرم خندیدم .!؟

آمدی وقتی که دیگر بی نهایت دیر شد آن جوانی که رهایش کرده بودی پیر شد آفتاب انتظارت آنقدر تابید که پهنه ی دریای عشقم عاقبت تبخیر شد

مرا عهدیست با شادی که شادی آن من باشد مرا قولیست با جانان که جانان مال من باشد

میروم خسته و افسرده و زار سو منزلگه ویرانه ی خویش به خدا میبرم از شهر شما دل شوریده و دیوانه ی خویش فروغ فرخزاد

تا ابد مال تو باشم ، تو نرفتن بلدی ؟ بلدی تکیه کنم ، جا نزنی رد نشوی ؟

چه بگویم که دگر حوصله ای نیست مرا دگر از دست کسی هم گله ای نیست مرا

در قُمارِ تلخ دنیا بُردَنی در کار نیست بخت اگر هم یار باشد ، عمر با ما یار نیست

به چای دعوتت کنم یا به باقیِ عمرم ؟