طویله/تفرجگاه خدادوست

فصل: شبِ جراحیِ بدونِ بی‌هوشی خبر را از تلگرام شنیده بود. سه روز پیش، یک کانالِ خبریِ زیرزمینی، ویدئویی از تصادف منتشر کرده بود: دختری با موتور، بدونِ روسری، در خیابانِ ولیعصر، یک ۲۰۶ سفید، با سرعت، به او زده و فرار کرده بود. دختر، رویِ آسفالت، مثلِ یک عروسکِ شکسته افتاده بود، گردنش کج، دستهایش بی‌حرکت. گزارشِ بعدی گفت: «شکستگیِ مهره‌هایِ گردن، آسیبِ نخاعیِ کامل، احتمالِ مرگِ مغزی.» اما او نمرده بود. زنده مانده بود، با لوله در گلو، با چشم‌هایی که فقط می‌توانستند به سقف خیره شوند. کارویان، وقتی ویدئو را دید، چیزی در سینه‌اش منفجر شد؛ نه خشم، نه ترحم، یک نفرتِ سرد و حساب‌شده. این دختر، با موهایِ باز و لباسِ تنگ، داشت در خیابانِ پر از مرد، با موتورِ مسابقه‌ای پرسه می‌زد، انگار که این شهر، عروسک‌خانه‌یِ شخصی‌اش است. شاید همان دخترِ پارتی بوده که به ریشش خندیده بود. شاید همان یکی از آن گاث‌هایِ بازار که با زنجیر و حلقه، خودشان را به شکلِ حیوانات درآورده بودند. فرقی نداشت. هرچه بود، نمادِ همه‌ی آن چیزهایی بود که خدا ازشان بیزار بود: بی‌حجابی، بی‌شرمی، بی‌تفاوتی به قانون. «مرگِ مغزی کافی نیست،» با خودش گفت. «اگر مغزش مرده، دیگر عذاب نمی‌کشد. باید پوستش، گوشتش، استخوان‌هایش، همۀ وجودِ کثیفش، قبل از مرگ، بفهمد که چه کرده.» ساعتِ دوِ بامداد بود که موتور را در کوچه‌ی پشتِ بیمارستانِ میلاد پارک کرد. پدرِ دختر، از یک پرستار شنیده بود، هر شب، برایِ یک ربع، می‌رود پایین، پشتِ درِ اورژانس، سیگارِ دود می‌کند. دقیقاً همان ربعِ فرصت. کارویان از پله‌هایِ اضطراری بالا رفت. راهرویِ طبقه‌ی پنجم، خالی و سرد. اتاقِ ۵۱۲. در را باز کرد و قفل زد. دختر رویِ تخت، مثلِ یک جسدِ زنده، به لوله‌هایِ دستگاه وصل بود. گردنش، در قلابِ فلزی، بی‌حرکت. چشم‌هایش، نیمه‌باز، به سمتِ در چرخید. در آن نگاه، هیچ‌چیزی نبود؛ نه ترس، نه سوال، فقط یک خاموشیِ قبل از مرگ. تیغِ استیل را از جیب درآورد. برشِ اول، گونه‌ی راست، از زیرِ چشم تا گوش. گوشت باز شد، خون جاری، و یک صدایِ خُرخُرِ خیس، از تهِ حلقِ دختر بلند شد، اما او حتی نمی‌توانست سرش را تکان دهد. برشِ دوم، پیشانی، یک خطِ مستقیم از ابرویِ چپ تا راست. استخوانِ جمجمه، سفید و زرد، از لایِ برش، مثلِ یک دندانِ کرم‌خورده، پیدا شد. برشِ سوم، گردن. قلاب را باز کرد، تیغ را از زیرِ چانه تا نای، فرو کرد. لوله‌ی تنفس، مثلِ یک مارِ سفید، از برش بیرون زد. کارویان آن را بُرید. آخرین نفسِ دختر، با صدایِ سوت، از گلویِ بریده‌اش فرار کرد و دستگاهِ تنفس، بوقِ ممتدِ هشدار را شروع کرد. برشِ چهارم، سینه. پتو را کنار زد، تیغ را از بالایِ سینه‌ی چپ تا پایینِ شکم، کشید. پوستِ شکم، مثلِ یک فرشِ کثیف، باز شد و روده‌ها، با بویِ تندِ خون و مدفوع، رویِ تخت ریختند. تیغ از لایِ دنده‌ها گذشت و ریه‌ی چپ را، مثلِ یک کیسه‌ی خالی، جدا کرد. برشِ پنجم، بازویِ چپ. از مچ تا شانه، پوست را کند، عضلات را لخت کرد، و تیغ را دورِ استخوان، چرخاند، مثلِ پوست‌کندنِ یک شاخه. برشِ ششم، رانِ راست. پا را بلند کرد، تیغ را از پشتِ زانو تا بالایِ ران، در امتدادِ شریان، فرو کرد. خون، با فشار، به سقف پاشید. برشِ هفتم، رانِ چپ، از کشاله‌ی ران تا زانو، تا استخوانِ کشکک. دختر، دیگر هیچ صدایی نداشت. چشم‌هایش، باز، به سقف خیره، مردمک‌هایش گشاد و بی‌نور. کارویان به ساعت نگاه کرد. هشت دقیقه. تیغ را رویِ میز انداخت، دستهایِ خونین را پشتِ مانتو پاک کرد، در را باز کرد و از کنارِ یک پرستارِ خسته گذشت، که حتی به او نگاه هم نکرد. پله‌هایِ اضطراری را پایین دوید. موتور را استارت زد، گاز را فشرد و در تاریکیِ بزرگراه، با دستهایی که خونِ خشکِ دختر، زیرِ ناخن‌هایش، مثلِ یک خالِ قرمز، جا خوش کرده بود، به سمتِ جنوبِ شهر حرکت کرد. این بار، لبخند نزد. نه از رویِ شادی، نه از رویِ رضایت. فقط به این فکر می‌کرد که خدا، حتماً این کار را دیده و راضی بوده. چون اگر نبود، پلیس، باز هم سرِ راهش سبز می‌شد. ولی هیچ‌کس، نه پرستار، نه نگهبان، نه حتی پدرِ سیگاریِ دختر، در راهِ او نایستاد. پس این، باز هم، اراده‌یِ او بود. و کارویان، فقط یک وسیله بود. وسیله‌ای که هیچ‌وقت از کار نمی‌افتاد.