مُبـی؛

«ما که توقع نداشتیم این دنیا ما را ناز کند یا گرم در آغوش بگیرد؛ فقط توقع بود که آنقدر جگرمان را نسوزاند!»

محمدصالح علاء

چون بیرون سرده برنگرد به خونه‌ای که آتیش گرفته.

امیدوارم خیلی زود بفهمی که مهربون بودن با خودت، برای دووم آوردن از همه‌چی مهم‌تره.

ذره‌ذره‌ی بدنم درده.

به آدمایی که با دوستاشون بلند می‌خندن چپ نگاه می‌کنم در حالی که خیلی خوب می‌دونم اگه منم با دوستم بودم همینقدر بلند می‌خندیدم.

خودم رو در معرض صدها بیماری خودایمنی می‌بینم. همه‌ی این خودداری کردن‌ها قراره تبدیل به اتفاق‌های ترسناکی بشن.

من هنوز اینجام..

اونجا که اون حرف و زدی،یادت میاد؟منو شکستی ولی اشکال نداره، حق داشتی.

کاش کسی پا پیچم می شد، کاش کسی صدایم را در می آورد، کاش کسی دست روی نقاط حساس درونی ام می گذاشت، کاش کسی گریه ام را در می آورد تا خودم را بیرون بریزم.

‌ای روزگار خوب کجا مانده‌ای؟ بیا پشت کدام حادثه جا مانده‌ای؟ بیا...

«محمدرضا قرقانی»

فقط برایِ چیزهایی که با آنها آینده دارید انرژی بزارید حتی آدما.

‏ عشق کافی نیست. تعهد حمایت پذیرش تلاش شجاعت صداقت احترام هویت هم می‌خواد.

به کجاها برد این اُمید ما را.

دیدید بعضی وقت‌ها نمیفهمید یه صدایی چقدر اذیتتون میکرده تا قطع میشه و یهو یه آخیش میگید؟ بعضی از آدم‌ها هم همینن، تا ازتون دور نشن نمیفهمید چقدر تاثیر منفی داشتن.

نوشته بود: "اگر از آخرین مسواکی که به دندون‌هاتون زدید یا آخرین کتابی که خوندید، بیست‌و‌چهار ساعت گذشته، سعی کنید زیاد حرف نزنید."

چیزی رو که تغییر نمی‌دی، درواقع داری انتخابش می‌کنی.

درِ قلبم کِی دیگه بسته میشه.

کِی دلم از آدما خسته میشه

آسمونِ بی کسیم ته نداره