𝐃𝐚𝐢𝐥𝐲𝐧𝐚♱𝐮𝐫𝐚𝐥🍓

لقب: «سایۀ قصرها»

تو در میانِ قصر های تاریک و خاک‌آلودِ شهر بزرگ شدی، جایی که اشراف، با لبخند، مالیات می‌گرفتند و با شمشیر، اعتراض را خاموش می‌کردند. تو از نزدیک دیدی که چگونه یک امضا، می‌تواند یک خانواده را از خانه‌شان بیرون کند و چگونه یک لبخندِ اشرافی، می‌تواند پشتِ آن، نقشه‌ی نابودیِ یک دهکده باشد. تو نه به خاطرِ انتقام، که به خاطرِ تعادل شروع به شکارِ اشرافِ فاسد کردی؛ نه از رویِ خشم، که از رویِ باور به این که هر قدرتی، باید بهایِ ستم‌هایش را بپردازد.

با کمانی کوچک و خاموش که همیشه در سایه‌ی لباس‌ت پنهان بود و تیرهایی با نوکِ استخوانیِ آغشته به زهرِ فلج‌کننده. اما تیر، فقط برای نشانه‌گیری بود؛ قبل از آن، در تاریکیِ شب، طنابی نازک را دورِ گردنِ قربانی می‌انداختی و آن‌قدر می‌کشیدی تا رگ‌های گردن، یکی‌یکی، زیرِ پوست می‌ترکیدند و چشمانِ قربانی، از حدقه بیرون می‌زدند. سپس تیر را به قلبش می‌فرستادی تا هیچ‌کس شک نکند که مرگ، تنها با تیر بوده است.

یکی از اشراف هایی که با امضایِ خود، ده‌ها خانواده را به تبعیدِ ابدی محکوم کرده بود تا زمین‌هایشان را به قیمتِ ناچیز خریداری کند. شب، در خلوتِ اتاقش، طناب را دورِ گردنش انداختی، آن‌قدر کشیدی که خون از گوش و بینی‌اش جاری شد، و درست در لحظه‌ای که چشمانش از حدقه بیرون زد، تیر را به قلبش فرستادی. صبح، او را با چشمانی که هنوز باز بود و گردنی کبود، روی صندلی‌اش پیدا کردند. هیچ‌کس نفهمید که مرگ، دو بار به سراغش آمده است.

«هر تاجی، سایه‌ای دارد؛ و من آن سایه‌ام.»

واقعیت یه دنیاست؛ ولی تو این فولدر هزار تا دنیای دیگه داریم.