ᴍᴇᴛᴀɴᴏɪᴀ

گَهی گریان، گَهی خندان، گَهی چون ابر سرگردان، گَهی عاقل‌تر از عاقل، گَهی نادان‌تر از نادان!

رهرو آن نیست که گه تند و گهی خسته رود رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود

پناهم تویی جان پناهم تویی به غیرت، امید بندم کسی بر خاک نشینم از بی‌کسی خودم نوشتم، این یه تیکه ازش هست

دیدی ای دل که غمِ عشق دگربار چه کرد؟ چون بشد دلبر و با یارِ وفادار چه کرد

روی گشاده ای صنم طاقت خلق می بری چون پس پرده می روی پرده صبر می دری حور بهشت خوانمت ماه تمام گویمت کآدمیی ندیده ام چون تو پری به دلبری

ما رند و خراباتی و دیوانه و مستیم پوشیده چه گوییم؟ همینیم که هستیم

خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست ساقی کجاست گو سبب انتظار چیست هر وقت خوش که دست دهد مغتنم شمار کس را وقوف نیست که انجام کار چیست پیوند عمر بسته به موییست هوش دار غمخوار خویش باش غم روزگار چیست

در اندرون من خسته‌ دل ندانم کیست که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

من آن گلبرگ مغرورم، که می‌میرم ز بی آبی ولی با حسرت و خاری، پی شبنم نمی‌گردم این بیت رو اول خیلی از دفترها و کتابام نوشتم.

با همه بی‌سر و سامانی ام باز به دنبال پریشانی‌ام

خواب ميديدم خيابانها چراغانى شده ملت ايران رها از اين پريشانى شده خواب ميديدم كه رفته اجنبى از خاک ما ملک ايران باز هم از آن ايرانى شده خواب ميديدم كه بعد آن همه رنج و محن بر من وتو نعمت آزادی ارزانى شده خواب ميديدم زكارون تا لب رود ارس پاکسازی از وجود عده ای جانى شده خواب ميديدم نسيمى بر درفشی ميوزد رهبري آزاد مردی كاوه ثانى شده

یادم نمیکنی ز یادم نمیروی یادت بخیر یار فراموشکار من

شهریار

کار ما شاید این است که میان گل نیلوفر و قرن پیِ آواز حقیقت بدویم

سهراب سپهر

چون یوسفم به چاه بیابان غم اسیر وز دور مژده جرس کاروانیم

در اندرونِ منِ خسته‌دل ندانم کیست که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

به راهِ بادیه رفتن به از نشستن باطل که گر مراد نیابم، به قدرِ وسع بکوشم.

ظاهر آرام ما را بنگر و بگذر،که ما در درون خویشتن صدها نبر بی صدا داریم...

گویند که بهشت با حور خوش است من گویم که آب انگور خوش است