🐟

من همیشه فکر می‌کنم بعضی عشق‌ها قرار نیست شبیه قصه‌های بزرگ باشند؛ قرار نیست هر روز اتفاقی بیفتد که قلب آدم را به تپش بیندازد. بعضی عشق‌ها آرام‌ترند، اما عمیق‌تر در زندگی ریشه می‌دوانند. عشقی که خودش را میان صبح‌های خواب‌آلود، چای نیمه‌گرم، خنده‌های بی‌دلیل، دعواهای کوچک و آشتی‌های ساده پنهان می‌کند. میان دستی که بی‌هوا دستت را می‌گیرد و شانه‌ای که بعد از یک روز خسته‌کننده، امن‌ترین جای دنیاست. شاید قشنگ‌ترین بخشش همین باشد که کنار یک نفر، لازم نیست همیشه خوشحال و بی‌نقص باشی. می‌توانی خسته باشی، ساکت باشی، حوصله نداشته باشی و باز هم دوست داشته شوی. می‌توانی خود واقعیت باشی و مطمئن باشی کسی آن طرف سکوت، هنوز تو را انتخاب می‌کند. این عشق شاید از دور ساده به نظر برسد، اما برای دو نفری که آن را زندگی می‌کنند، تمام دنیا را در خودش جا داده است. چون آخرش آدم بیشتر از یک زندگی پرزرق‌وبرق، کسی را می‌خواهد که وقتی دنیا شلوغ می‌شود، کنارش آرام بگیرد؛ کسی که خانه با بودنش خانه‌تر شود و فردا، هرچقدر هم نامعلوم، فقط به خاطر حضور او کمی دوست‌داشتنی‌تر به نظر برسد. شاید عشق واقعی همین باشد؛ اینکه یک نفر را پیدا کنی که دلت بخواهد نه فقط لحظه‌های خاص، بلکه تمام روزهای معمولی زندگی را هم با او قسمت کنی. همان روزهایی که هیچ اتفاق مهمی نمی‌افتد، اما شب که می‌شود، با خودت می‌گویی: «امروز هم عالی بود، چون تو کنارم بودی.»

این نوشته تقدیم میکنم به دوست دختر نازنازیم و امیدوارم روزی خانم های لزبین یه همچین زندگی تجربه کنند و برای همه(به دور از گرایش) همچین آرامشی آرزومندم.