پروانه من؛

راستش نجات‌دهنده پوله، رفتن از این‌جاست، زندگی کردن در جاییه که دوستش دارم، آرامشه، بودن کنار آدمیه که باهاش احساس تنهایی نکنم.

ی سری چیزا رو با پول نمیشه خرید، مثل آدمی که بخاطرت هرکاری میکنه.

یه نمیدونمِ خیلی بزرگم.

آدمايى كه دوسشون دارم، دارن تموم ميشن.

تو برای همیشه در بیست هفت سالگی ماندی و سهم ما شمردنِ سال‌هایی شد که هرگز نخواهی دید. تو برای همیشه در همین سن ماندی؛ دیگر هیچ‌وقت پیر نخواهی شد، موهایت سفید نمی‌شود، چهره‌ات در گذر سال‌ها تغییر نمی‌کند و خستگیِ سال‌های نیامده بر شانه‌هایت نمی‌نشیند. تو را کشتند و تولدت دیگر مبارک نیست.