𝗼𝘃𝗲𝗿𝘁𝗵𝗶𝗻𝗸

من اضطراب اجتماعی ندارم، نفرت اجتماعی دارم.

شغل اول من وانمود کردنه؛ وانمود کنم حوصله دارم در حالی که ندارم، وانمود کنم خوشحالم در حالی که نیستم، وانمود کنم اذیت نمیشم در حالی که میشم، وانمود کنم دلتنگ نیستم در حالی که هستم، وانمود کنم خسته نیستم در حالی که هستم، خیلی هم هستم.

از یک چیز مطمئنم، اینکه در زندگی هیچکس را به اندازه‌ی خودم اذیت نکردم.

سلامت روانم بین "با هر سگی مثل خودش" و "اونا سگن، تو سگ نشو" گیر کرده.

گاهی اوقات منحصر به فرد بودن همون تنهاییه.

تو "حال ندارم دهنمو باز کنم و با کسی حرف بزنم" ترین حالت ممکنم.

‏متاسفانه من‌ عاقل‌ترین مشاور و احمق‌ترین تصمیم گیرنده‌ام.

شدم مثل گالری،وقتی نت ندارن میان سمتم.

شدم مثل دختر بچه ای که داخل بازی راهش ندادن.