Hêvî

نمی‌دانم چگونه بعضی‌ها هر دودی را به حریمِ وجودشان راه می‌دهند. برای من، جسم صرفاً توده‌ای از گوشت و استخوان نیست؛ معبدی است که روح در آن سکونت دارد. هر آنچه وارد این معبد می‌شود، شایسته‌ی احترام است. مراقبت از جسم، فقط حفظِ سلامتی نیست؛ احترام گذاشتن به خانه‌ای است که تنها یک‌بار فرصتِ زیستن در آن را داریم

تا زمانی که خودت نویسنده‌ی سرنوشتت نباشی، زندگی تو را به داستانی تبدیل می‌کند که هرگز خودت انتخابش نکرده‌ای

زیباترین تصویر، دختری از کوردستانِ ایران است که عقابی را در آغوشِ مهربانی‌اش پرورش داد؛ گویی کوهستان، شکوهِ خودش را به دستانِ او سپرده بود. 🦅🤍

در فرهنگِ کُرد، رقص زبانِ تن نیست؛ زبانِ ملتی است که آزادی را با جانش روایت می‌کند.

سازگاری دائمی آدم رو فرسوده می‌کنه، آدم باید بلد باشه وقتی از چیزی ناراضیه، سکوت نکنه، گاهی لازمه طغیان کنه، نه برای خراب کردن، بلکه برای نجات خودش..!

گمان می‌کردم آخرین پناه انسان عشق است؛ اما وقتی دیدم عشق هم در آینهٔ زمان رنگ می‌بازد، فهمیدم افسانه‌های فرهاد و شیرین و لیلی و مجنون، روایت آرمانیِ انسان بودند، نه تصویر جهان امروز. آنچه می‌ترساند، مرگِ تن‌ها نیست؛ فرسوده شدنِ انسانیت است. گاهی جهان آن‌قدر از حقیقت دور می‌شود که آدم آرزو می‌کند نه انسان‌ها، بلکه دروغ‌ها، نفرت‌ها و بی‌رحمی‌ها فرو بریزند تا شاید انسان دوباره از نو متولد شود

وقتی از جست‌وجوی حقیقت در جهان خسته شدم، به درونم پناه بردم؛ آنجا تنها جایی بود که حقیقت، بی‌نیاز از دروغ، نفس می‌کشید

زیباترین سکوت، آن لحظه‌ای‌ست که صدای همه خاموش می‌شود و تنها صدای حقیقتِ درونم می‌ماند؛ جایی که دیگر هیچ‌کس مرا تعریف نمی‌کند، جز خودِ من.

می‌رقصم بر ویرانه‌های جهانی که حقیقت را قربانیِ دروغ و زرق‌وبرق کرده است؛ زیرا گاهی رقص، آخرین شکلِ مقاومتِ روح در برابر ناامیدی است