پالِــت گُمشـدهـ ࢪُنِسـانسnew
الذهاب إلى القناة على Telegram
✦ 𝚴o si𝘨n 𝛅hould b𝛜 rem𝛐𝛎ed from its 𝚶riginal fr𝛂me!! 2 talk me : t.me/HidenChat_Bot?start=7229125701 جواب چالش ها @challeng_check
إظهار المزيدلم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
491
المشتركون
-424 ساعات
-377 أيام
-1030 أيام
أرشيف المشاركات
Repost from 𓆩واݐـسـیـن سـرخــے𓆪| 𝘳𝘦𝘴𝘵.
یـڪ نـگــاه ٺـا مـرز جـنـون
Tap to read.
──────⊱◈⊰──────
09 نوفمبر, 07:44
10 نوفمبر, ~11:29
Repost from 𝚩'𝗋𝗈𝗈𝗄𝗅𝗒'𝚴
a46ed38d-b65d-4af2-8489-70cd240c611f.mp34.46 MB
09 نوفمبر, 07:44
10 نوفمبر, ~11:29
Repost from 𝚩'𝗋𝗈𝗈𝗄𝗅𝗒'𝚴
حتی مرگ هم نتوانست عشقی را دفن کند که به بهای نابودیِ هر دو تمام میشد...
09 نوفمبر, 07:44
10 نوفمبر, ~11:29
Repost from ㅤ ㅤ 𝖥𝗅𝗈𝗋𝖺 𝖣𝗂𝖺𝗋𝗂𝖾𝗌
🤩𝗋𝗒 𝗈𝖿 𝖼𝗋𝗈𝗐𝗇ㅤ ㅤㅤ ㅤ
ㅤ ㅤ🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥ㅤ
شانزدهمین اشڪ — حسـࢪت یک آغـوش
✉️𝗎𝗍𝗁𝗈𝗋: 𝖬𝗂𝗇𝗇𝗂𝖾
✉️𝗈𝗎𝗉𝖾𝗅: 𝖲𝗎𝗇𝗌𝗎𝗇 - 𝖧𝖾𝖾𝗃𝖺𝗄𝖾 - 𝖩𝖺𝗒𝗐𝗈𝗇
✉️𝖾𝗇𝗋𝖾: 𝖱𝗈𝗆𝖺𝗇𝖼𝖾 - 𝖱𝗈𝗒𝖺𝖨 - 𝖠𝗇𝗀𝗌𝗍 - 𝖧𝗂𝗌𝗍𝗈𝗋𝗂𝖼𝖺𝗅 - 𝖲𝗅𝗈𝗐 𝖻𝗎𝗋𝗇 - 𝖬𝗒𝗌𝗍𝖾𝗋𝗒
09 نوفمبر, 07:43
10 نوفمبر, ~11:29
Repost from ㅤ ㅤ 𝖥𝗅𝗈𝗋𝖺 𝖣𝗂𝖺𝗋𝗂𝖾𝗌
➖𝗋𝗒 𝗈𝖿 𝖼𝗋𝗈𝗐𝗇ㅤ ㅤㅤ ㅤㅤ
جونگوون خودش هم نمیدانست که چرا به آخرین طناب نجاتش از هیولایی که از اتمام در ذهنش ساخته بود، چنگ میزد؟ از چه چیز مرگ میترسید؟ جونگوون چرا از مرگ میترسید؟
09 نوفمبر, 07:43
10 نوفمبر, ~11:29
Repost from ㅤㅤㅤ𝚴OCTIS
🔙 @𝖡𝗅𝗈𝗈𝖽𝖻𝗈𝗋𝗇
09 نوفمبر, 07:43
10 نوفمبر, ~11:29
Repost from N/a
𝕬 𝖕𝖆𝖙𝖈𝖍, 𝖆 𝖘𝖙𝖆𝖎𝖓
پارهابری خاکستری در میان آسمانی آبی؛ این من بودم. ابری کوچک و غمگین که تمام آرزویش دوست داشته شدن از سوی آسمانش بود. همیشه گوشهای از آغوش بیانتهای تو را میخواستم، جایی که بتوانم بیهراس از طرد شدن بمانم و اندکی از اندوهی را که درونم تلنبار شده بود، بگریم. اما حتی برای گریستن هم تنها بودم. روزی که تو غمگین شدی، تکهای از وجودت را به من سپردی؛ تکهای از آسمان آبیات را که دیگر رنگی از آبی نداشت. آن روز، ابرهای من و تو به هم پیوستند. دیگر نمیدانستم کدام اندوه از آنِ من است و کدام از آنِ تو. من تو بودم و تو من؛ و باران، درد مشترکمان را بر زمین میریخت. برای لحظهای خیال کردم بالاخره جایی در آسمانت پیدا کردهام؛ خیال کردم این بار نه به خاطر غمم، بلکه به خاطر خودم دوستم خواهی داشت. اما چه خیال تلخی... فراموش کرده بودم که من برای تو هرگز بخشی از آسمانت نبودم. تنها لکهای خاکستری بودم بر پهنهی آبی و پاکی که به آن تعلق نداشتم؛ لکهای که حضورش یادآور روزهای تاریک تو بود. تو مرا تنها تا زمانی در آسمانت نگه داشتی که به باریدنم نیاز داشتی. درست از همان لحظهای که آسمانت دوباره آبی شد، دیگر جایی برای من نماند. و من ماندم و تکهای از آسمان تو که در وجودم جا گذاشته بودی؛ آسمانی که دیگر نمیتوانستم به آن بازگردانم و ابری که دیگر نمیتوانست بیدرد ببارد. شاید تلخترین بخش دوست داشتنت همین بود؛ اینکه من تمام تلاشم را کردم تا بخشی از آسمانت باشم، اما تو حتی یکبار هم نخواستی بفهمی ابری که برایت میبارد، خودش از شدت تنهایی در حال فروپاشی است.
09 نوفمبر, 07:43
10 نوفمبر, ~11:29
