آشوبِ نہان

خودِ خویش باشیم!

وقتی آشغالارو میذاری دم در، میری بهشون سر بزنی ببینی در چه حالن؟؟ مسلما نه! پس از پیگیری افرادی که خودت از زندگیت بیرونشون کردی دست بردار.

باد که می‌وزد، درخت خم می‌شود و برمی‌گردد سرِ جایش. تو گرفتارِ چه طوفانی شدی که به خودت هم برنگشتی؟

آدمای سمی همیشه داستان رو از جایی تعریف می‌کنن که تو دیگه نتونستی تحمل کنی و واکنش نشون دادی؛ اما هیچ‌وقت نمی‌گن خودشون چطوری تورو از نظر روحی و احساسی نابود کردن. اونا قصه رو طوری می‌گن که انگار همه چیز تقصیر تو بوده، اما پشت این سقوط احساسی تو مدت ها بی انصافی و زخم هایی هست که فقط تو می‌دونی چقدر عمیق بوده.

این دفعه اگر جنگ جدی شروع شه می‌رم می‌شینم تو جاهایی که هشدار تخلیه می‌دن.

آدم اگه بخواد، بلده اگه نخواد هم "بهونه" بلده.

در جایی کامو گفته بود:

اگر ناچار شوم میان حقیقت و مردم یکی را انتخاب کنم، مردم را انتخاب می‌کنم.

بسیاری این جمله را بد می‌فهمند. کامو دشمن حقیقت نبود؛ او می‌دانست حقیقتی که از رنج انسان بی‌خبر باشد، دیر یا زود به یک بت تبدیل می‌شود. تمام فجایع بزرگ تاریخ از جایی آغاز شدند که یک مفهوم، از یک انسان مهم‌تر شد. گاهی نامش حقیقت بود. گاهی عدالت. گاهی قانون. و گاهی مصلحت. اما نتیجه تفاوتی نداشت: انسان‌ها باید رنج می‌کشیدند تا بت‌ها سالم بمانند. مشکل از آن‌جا آغاز می‌شود که ابزارها جای هدف را می‌گیرند. قانون، برای انسان است؛ نه انسان برای قانون. عدالت، برای زندگی است؛ نه زندگی برای عدالت. و حکومت، برای مردم است؛ نه مردم برای حکومت. این ساده‌ترین حقیقتی است که صاحبان قدرت معمولاً آخر از همه به یاد می‌آورند. هیچ جامعه‌ای با کمبود آیین‌نامه فرو نپاشیده است. آن‌چه ملت‌ها را فرسوده می‌کند، لحظه‌ای است که پشت میزهای تصمیم‌گیری، اعداد از چهره‌ها مهم‌تر می‌شوند؛ آمار از اشک‌ها معتبرتر می‌شود؛ و نظم، از زندگی ارزشمندتر. در آن لحظه، ساختارها هنوز پابرجا هستند؛ اما روحِ آن‌ها مرده است. اقتدار آن نیست که بر تصمیمی اشتباه پافشاری شود. اقتدار آن است که بتوان در برابر حقیقتی بزرگ‌تر سر فرود آورد: این‌که هیچ اصل انتزاعی، هیچ فرمول اداری، هیچ قانون و هیچ مصلحتی، مقدس‌تر از کرامت انسان نیست. صندلی‌ها می‌گذرند. امضاها فراموش می‌شوند. بخشنامه‌ها در بایگانی‌ها دفن می‌شوند. اما یک سؤال باقی می‌ماند: وقتی انسان و ساختار روبه‌روی یکدیگر ایستاده بودند، شما در کنار کدام‌یک ایستادید؟

به نقل از یوحنا

خنجرها را تیزتر می‌کنند برای خراشیدن تن مردمان خویش؛ چون گوسفندی قبل از ذبح.

همدلی را تنها در تاریخ خواندیم؛ تنها رستم بود که بخاطر وطن و هموطن جان سهراب را ستاند.

‏ما درونگرا نیستیم؛ در بیرون چیزی ارزش گراییدن نداشت. #فکت

همه‌ی پسرا،تاکید میکنم همشون، عاشق شدن بلدن،وقت گذاشتن بلدن ناز کشیدن بلدن،سوپرایز کردن بلدن، خرج کردن بلدن،حتی جنگیدن رو هم بلدن، اما فقط برای اون کسی که اراده کنن، درگیر تغییر دادن پسرا نباشین، فقط ببین کی برات اراده میکنه، تمام.

چشم‌ها فریاد می‌زنند نداشته‌ها را.

‏اگه یه‌کم روان‌شناسی بدونی، خونواده‌ت رو سرزنش می‌کنی، چون ریشه‌ی بسیاری از تعارض‌های ناخودآگاهت رو توی والدینت پیدا می‌کنی. اگه بیشتر بدونی، اون‌ها رو می‌بخشی، چون متوجه می‌شی که خودشون نیز قربانی زخم‌ها، انتقال‌ها و تروماهای حل‌نشده‌ی نسل‌های قبل بوده‌ان. و اگه عمیق‌تر پیش بری، مسئولیت زندگی خودت رو بر عهده می‌گیری، چون کشف می‌کنی که به جای تکرار گذشته، می‌ تونی سرنوشتت رو آگاهانه تغییر بدی. #روانشناسی

و نور به زندگی معنا می‌بخشد.🌱

• جهان هستی میگه : 1- اگه نمیتونی خودتو دوست داشته باشی من کسایی رو به سمتت میارم که تورو دوست ندارن تا بالاخره متوجه شی تو به عشق خودت نیاز داری نه کسی دیگه! 2- اگه نمیتونی عصبانیتت رو کنترل کنی،من افرادی رو سرراهت قرار میدم که تورو عصبانی کنن تا بالاخره کنترل خشمت رو بدست بگیری. 3- اگه دوتا اتفاق بد واست افتاد و خودتو باختی و دورت پر انرژی منفی شد و کشیدی کنار،مطمئن باش اتفاقای بد بعدیم پشت هم تو راهن تا متوجه بشی که داشتن روحیه مثبت و تلاش برای حل کردن یا کنار اومدن با اتفاقای بد به نفعته. :) 4- اگه منتظر اتفاقای خوبی و آینده تو روشن میبینی،مطمئن باش همین میشه؛مثبت فکر کن تا معنی واقعی روشنایی و خوشبختی رو نشونت بدم. 5- من به افکارت،ضمیر ناخواگاهت و رفتارت و انرژی که ازت میگیرم بستگی دارم،هرچی تاریک فکر کنی و حالت بد باشه،من بدترش میکنم. 6- اگه خوب فکر کنی،خوب رفتار کنی،و خوب بخوای میبرمت به بهترین جاهایی که همیشه دوست داشتی،و کارهای مثبتی برات میکنم که تا حالا به ذهنت خطور نکرده.

شد،شد نشد راستش دیگه حوصله ندارم بشه، جهان یادگاریست و ما رفتنی.

چشمانم را بستم تا قربانیان را نبینم، اما من با همان چشم‌های بسته و دلی فراغ‌بال دیدم که جانم از خویشتن می‌رود.

اما عزيز من، زندگی که فقط فتح قله ها نیست زندگی گاهی بیرون آمدن از دره‌هاست.

《یکی نامِ نیک می‌جوید و یکی نانِ نیک‌نامی》 《یکی در پیِ حق است و یکی در پیِ حق‌نمایی》 《یکی رو به قبله است و یکی رو به قبله‌نمایی》