غزل‌نامه‌

کاش بعضی نگاه‌ها ترجمه داشت...

شب‌ها به سختی نقاب از چهره برمی‌دارم... می‌دانی؟ زیر این نقاب‌ها نفس کشیدن دشوار است. غزل‌هایم در عمق چشمانم می‌جوشند، خود را به دیواره‌ی سکوت می‌کوبند، و ناگاه، بی‌تاب، از گوشه‌ی چشم می‌چکند. آه، ای غزل‌های غمگین من... چرا همیشه راه گونه‌ها را بلد می‌شوید؟ _غزل‌چشمی

فاقد کپشن...

مگر می‌شود اثر دست‌ها را از تن شست؟ جای‌جای انگشتانت بر بند بند وجودم، شعر ناتمامی‌ست که هر شب در خیال‌های عاشقانه‌ام ادامه‌اش می‌دهم. کی می‌آیی برای صاف کردن حسابِ این عشق؟ هزاران بوسه به تو بدهکارم… بیا جانان من! بیا تا بوسه‌هایمان را تسویه کنیم.

_غزل‌چشمی

چجوریه ک بعد کات سریع همو انفالو میکنید ولی حاضر نیستید بخاطر هم یکیو انفالو کنید؟

فاقد کپشن...

من تو را می‌فهمم… دخترک، این درد، دردِ کمی نیست. غم، سدِ بزرگی‌ست، وقتی لب باز نکنی… چشمانت، غم‌آلود شده، و قلبت، تکه‌تکه افتاده بر زمین. این‌ها برای من، آشناست؛ چه تکراری بی‌پایان… اما… تا کی؟ تا کی به غم اجازه‌ی حکومت می‌دهی؟ دختر، کافی‌ست… تو می‌توانی. با یک لبخند، همین آینه‌ی شکسته را دوباره زیبا کنی

A.h

آری! چشمانم غم درونم را فریاد می‌زنند، زیرا دیگر توانی در حنجره نیست که فریادم را به گوش عالمیان رساند. دیگران از معصومیت و غم چشم هایم گویند، اما دیگری گفت با چشمان آهو مانند، افکار گرگ در سر دارم. دل این دختر شکست و از هر تکه شکسته، غزلی جوشید. از لمس مرگ بر روی غزل هایم نفرت دارم.

_غزل‌چشمی

دختری می‌گوید: واژه‌هایم زاده‌ی چشمان من‌اند. من می‌گویم: چشمانت زیباست، اما این واژه‌ها چیزی فراترند… بوی درد می‌دهند، از ژرفای جان برخاسته‌اند. آری، دل پاکت زادگاهی‌ست که بی‌اجازه، بی‌اندیشه، واژه‌ها را روانه می‌کند؛ چه عمیق، و چه دردناک. کاش دل این دختر، هرگز نمی‌شکست… که نوشته‌هایش سوز غم مرا چند برابر می‌کنند.

A.h

فاقد کپشن

_غزل‌چشمی