SPIRE X

مشاهده در وب‌سایت...

مشاهده پست در وب‌سایت.

https://mynullspire.github.io/post.html#7

NGFW: فایروال نسل جدید چیه NGFW یا Next-Generation Firewall، فقط یه فایروال نیست. یه پلتفرم کامل امنیتیه. چه قابلیت‌هایی داره؟ Deep Packet Inspection محتوای بسته رو تا لایه ۷ باز می‌کنه. می‌فهمه این ترافیک HTTP هست یا DNS یا چیز دیگه. حتی می‌تونه فایل‌های داخل ترافیک رو اسکن کنه. Intrusion Prevention System (IPS) الگوهای حمله شناخته شده رو تشخیص میده. مثل SQL Injection، XSS، سرریز بافر. حتی حملات Zero-Day رو با Behavioral Analysis می‌گیره. Application Control می‌تونی تعیین کنی کدوم اپلیکیشن‌ها اجازه دارن از شبکه استفاده کنن. مثلاً فقط اجازه به Outlook، نه به BitTorrent. URL Filtering دسته‌بندی سایت‌ها. می‌تونی دسترسی به سایت‌های مستهجن، شرط‌بندی یا شبکه‌های اجتماعی رو ببندی. SSL Inspection ترافیک HTTPS رو باز می‌کنه و محتواش رو چک می‌کنه. البته این یه بحث اخلاقی و حریم خصوصی داره. User-Aware می‌فهمه کدوم کاربر داره ترافیک می‌فرسته. می‌تونی قانون برای کاربر خاص بسازی، نه فقط IP. مثال‌های معروف: Palo Alto Networks Fortinet FortiGate Cisco Firepower Check Point Sophos XG کِی به NGFW نیاز داریم؟ اگه شرکت بزرگ داری و کاربرا زیاده. اگه نیاز به گزارش‌گیری دقیق داری. اگه می‌خوای فقط یه دستگاه، همه کار رو بکنه. برای خونه و کار کوچیک، همون iptables یا فایروال روتر کافیه.

NGFW: فایروال نسل جدید چیه NGFW یا Next-Generation Firewall، فقط یه فایروال نیست. یه پلتفرم کامل امنیتیه. چه قابلیت‌هایی داره؟ Deep Packet Inspection محتوای بسته رو تا لایه ۷ باز می‌کنه. می‌فهمه این ترافیک HTTP هست یا DNS یا چیز دیگه. حتی می‌تونه فایل‌های داخل ترافیک رو اسکن کنه. Intrusion Prevention System (IPS) الگوهای حمله شناخته شده رو تشخیص میده. مثل SQL Injection، XSS، سرریز بافر. حتی حملات Zero-Day رو با Behavioral Analysis می‌گیره. Application Control می‌تونی تعیین کنی کدوم اپلیکیشن‌ها اجازه دارن از شبکه استفاده کنن. مثلاً فقط اجازه به Outlook، نه به BitTorrent. URL Filtering دسته‌بندی سایت‌ها. می‌تونی دسترسی به سایت‌های مستهجن، شرط‌بندی یا شبکه‌های اجتماعی رو ببندی. SSL Inspection ترافیک HTTPS رو باز می‌کنه و محتواش رو چک می‌کنه. البته این یه بحث اخلاقی و حریم خصوصی داره. User-Aware می‌فهمه کدوم کاربر داره ترافیک می‌فرسته. می‌تونی قانون برای کاربر خاص بسازی، نه فقط IP. مثال‌های معروف: Palo Alto Networks Fortinet FortiGate Cisco Firepower Check Point Sophos XG کِی به NGFW نیاز داریم؟ اگه شرکت بزرگ داری و کاربرا زیاده. اگه نیاز به گزارش‌گیری دقیق داری. اگه می‌خوای فقط یه دستگاه، همه کار رو بکنه. برای خونه و کار کوچیک، همون iptables یا فایروال روتر کافیه.

فایروال ویندوز با PowerShell فایروال ویندوز رو می‌شه با PowerShell کنترل کرد. بدون GUI، فقط با دستور. دیدن وضعیت فایروال Get-NetFirewallProfile خروجی نشون میده هر پروفایل (Domain, Private, Public) روشنه یا نه. روشن کردن فایروال Set-NetFirewallProfile -Profile Domain,Public,Private -Enabled True خاموش کردن (فقط برای تست) Set-NetFirewallProfile -Profile Domain,Public,Private -Enabled False دیدن همه قوانین Get-NetFirewallRule | Select-Object DisplayName, Direction, Action ساخت یه قانون جدید برای باز کردن پورت New-NetFirewallRule -DisplayName "Allow SSH" -Direction Inbound -Protocol TCP -LocalPort 22 -Action Allow حالا پورت ۲۲ بازه. مسدود کردن یه برنامه New-NetFirewallRule -DisplayName "Block Malware" -Direction Outbound -Program "C:\malware.exe" -Action Block هر ترافیکی که این برنامه بفرسته، بلاک میشه. پاک کردن یه قانون Remove-NetFirewallRule -DisplayName "Allow SSH" خروجی گرفتن از قوانین Get-NetFirewallRule | Export-Csv -Path firewall-rules.csv نکته امنیتی: هیچ‌وقت فایروال ویندوز رو کامل خاموش نکن. اگه نرم‌افزاری به پورت خاصی نیاز داره، فقط همون پورت رو باز کن. Default Deny رو همیشه فعال نگه دار.

iptables: فایروال لینوکس، از صفر iptables قلب فایروال لینوکسه. با اون می‌تونی قوانین سفارشی بسازی. اول: دیدن قوانین فعلی sudo iptables -L -v -n -L یعنی لیست، -v یعنی جزئیات، -n یعنی IP ها رو به فرمت عددی نشون بده. دوم: بستن همه ترافیک ورودی sudo iptables -P INPUT DROP -P یعنی Policy. حالا همه ترافیک ورودی بسته میشه. سوم: اجازه به اتصالات فعال sudo iptables -A INPUT -m state --state ESTABLISHED,RELATED -j ACCEPT این خط می‌گه: اگه ترافیک جواب یه اتصال فعاله، قبولش کن. چهارم: باز کردن پورت‌های لازم sudo iptables -A INPUT -p tcp --dport 22 -j ACCEPT sudo iptables -A INPUT -p tcp --dport 443 -j ACCEPT حالا SSH و HTTPS بازن. پنجم: مسدود کردن یه IP خاص sudo iptables -A INPUT -s 192.168.1.100 -j DROP هر ترافیکی از این IP، دور ریخته میشه. ششم: ذخیره قوانین sudo iptables-save > /etc/iptables/rules.v4 اگه ذخیره نکنی، بعد از ری‌استارت همه قوانین می‌پرن. نکته مهم: ترتیب قوانین خیلی مهمه. iptables از بالا به پایین چک می‌کنه. اولین قانونی که مطابقت کرد، اجرا میشه. پس قوانین کلی رو آخر بذار، خاص رو اول.

انواع فایروال: از ساده تا پیچیده فایروال‌ها چند نسل دارن. هر نسل، هوشمندتر از قبلیه. نسل ۱: Packet Filter ساده‌ترین نوع. فقط هدر بسته رو نگاه می‌کنه. IP مبدأ، IP مقصد، پورت مبدأ، پورت مقصد. اگه با قوانین همخونی داشت، رد میشه. مشکل: نمی‌فهمه داخل بسته چیه. حتی اگه ترافیک مخرب باشه، رد می‌شه. نسل ۲: Stateful Firewall حافظه داره. می‌دونه کی با کی حرف زده. اگه تو یه اتصال رو شروع کردی، جوابش رو قبول می‌کنه. اگه یه بسته بیاد که به هیچ اتصال فعالی مربوط نباشه، ردش می‌کنه. نسل ۳: Application Firewall محتوای بسته رو هم بررسی می‌کنه. می‌فهمه این ترافیک HTTP هست یا SSH یا FTP. می‌تونه جلوی SQL Injection رو تو لایه شبکه بگیره. نسل ۴: Next-Gen Firewall (NGFW) ترکیبی از همه اینا، به علاوه: تشخیص نفوذ (IDS) جلوگیری از نفوذ (IPS) شناسایی کاربر (User-Aware) فیلتر URL آنتی‌ویروس داخلی نسل ۵: Cloud Firewall تو فضای ابری اجرا میشه. مثل AWS WAF یا Cloudflare. بدون نیاز به سخت‌افزار فیزیکی. کدوم رو انتخاب کنیم؟ برای خونه: Stateful Firewall روتر کافیه. برای شرکت کوچیک: NGFW اقتصادی. برای سازمان بزرگ: NGFW پیشرفته + Cloud Firewall.

iptables: فایروال لینوکس، از صفر iptables قلب فایروال لینوکسه. با اون می‌تونی قوانین سفارشی بسازی. اول: دیدن قوانین فعلی sudo iptables -L -v -n -L یعنی لیست، -v یعنی جزئیات، -n یعنی IP ها رو به فرمت عددی نشون بده. دوم: بستن همه ترافیک ورودی sudo iptables -P INPUT DROP -P یعنی Policy. حالا همه ترافیک ورودی بسته میشه. سوم: اجازه به اتصالات فعال sudo iptables -A INPUT -m state --state ESTABLISHED,RELATED -j ACCEPT این خط می‌گه: اگه ترافیک جواب یه اتصال فعاله، قبولش کن. چهارم: باز کردن پورت‌های لازم sudo iptables -A INPUT -p tcp --dport 22 -j ACCEPT sudo iptables -A INPUT -p tcp --dport 443 -j ACCEPT حالا SSH و HTTPS بازن. پنجم: مسدود کردن یه IP خاص sudo iptables -A INPUT -s 192.168.1.100 -j DROP هر ترافیکی از این IP، دور ریخته میشه. ششم: ذخیره قوانین sudo iptables-save > /etc/iptables/rules.v4 اگه ذخیره نکنی، بعد از ری‌استارت همه قوانین می‌پرن. نکته مهم: ترتیب قوانین خیلی مهمه. iptables از بالا به پایین چک می‌کنه. اولین قانونی که مطابقت کرد، اجرا میشه. پس قوانین کلی رو آخر بذار، خاص رو اول.

انواع فایروال: از ساده تا پیچیده فایروال‌ها چند نسل دارن. هر نسل، هوشمندتر از قبلیه. نسل ۱: Packet Filter ساده‌ترین نوع. فقط هدر بسته رو نگاه می‌کنه. IP مبدأ، IP مقصد، پورت مبدأ، پورت مقصد. اگه با قوانین همخونی داشت، رد میشه. مشکل: نمی‌فهمه داخل بسته چیه. حتی اگه ترافیک مخرب باشه، رد می‌شه. نسل ۲: Stateful Firewall حافظه داره. می‌دونه کی با کی حرف زده. اگه تو یه اتصال رو شروع کردی، جوابش رو قبول می‌کنه. اگه یه بسته بیاد که به هیچ اتصال فعالی مربوط نباشه، ردش می‌کنه. نسل ۳: Application Firewall محتوای بسته رو هم بررسی می‌کنه. می‌فهمه این ترافیک HTTP هست یا SSH یا FTP. می‌تونه جلوی SQL Injection رو تو لایه شبکه بگیره. نسل ۴: Next-Gen Firewall (NGFW) ترکیبی از همه اینا، به علاوه: تشخیص نفوذ (IDS) جلوگیری از نفوذ (IPS) شناسایی کاربر (User-Aware) فیلتر URL آنتی‌ویروس داخلی نسل ۵: Cloud Firewall تو فضای ابری اجرا میشه. مثل AWS WAF یا Cloudflare. بدون نیاز به سخت‌افزار فیزیکی. کدوم رو انتخاب کنیم؟ برای خونه: Stateful Firewall روتر کافیه. برای شرکت کوچیک: NGFW اقتصادی. برای سازمان بزرگ: NGFW پیشرفته + Cloud Firewall.