نشانیِ سوّم

شاید آتشِ جهنم برایِ ترساندنمان بود. وقتی می‌رفتیم، دستی به سرمان می‌کشیدند. با سوالِ ما آرام می‌خندیدند که نه. جهنم برایِ امثالِ تو نیست. فقط سر تکان می‌دادند که حیف شد. بازی را خراب کردی. نگاه کن! نگاه کن چه نقشه‌ها برایت داشتیم! نگاه بکن تو چه‌‌جان‌هایی را نجات می‌دادی اگر هنوز آن‌جا بودی!..

شاید اگر آن‌شب می‌مردم کسی سرزنشم نمی‌کرد. تب می‌کردم. تا می‌خواستم بلند شوم خدا می‌گفت ششش. بخواب. خسته‌ای. تازه از جهان برگشتی.

شاید تو زندگیِ قبلیم اوردوز کردم. شاید همه‌یِ این زندگیم رو دارم توهم می‌زنم.

مواد مخدر و توهم‌زا تو کتابا، مستندا و فیلما از قدیم‌الایام خیلی توجهِ من رو جلب کرده‌ن. مثلِ بچگی که از مستند‌هایِ شبونه‌‌یِ تلوزیون بیشتر از هر چیزِ دیگه می‌ترسیدم و مثلِ نوجوونیم که این موضوع برام جالب بوده با این که هیچ وقت وقتِ تحقیق کردن درباره‌ش رو نداشتم. یک قدرتی داره که همزمان من رو در حدِ مرگ می‌ترسونه هم جذبم می‌کنه. با دیدن فضایِ آبی و اکلیلی‌ای که تو فیلم‌و‌سریالا به تصویر می‌کشنش یه حسِ آشنا بهم می‌ده که نمی‌دونم کجایِ زندگیم چه چیزی رو تجربه کردم که شبیه به اون حس بوده. چه‌طور می‌شه که همزاد‌پنداری کنم. از ته دل بترسم و از یک جایِ ناشناخته‌ای صد درصد مطمئن باشم که من از اون آدم‌هام که اگه فقط یک بار چیزی مصرف کنم در لحظه‌ی اول اعتیاد پیدا می‌کنم و دلیلِ مرگم از افتادن از درختِ نارنگی به اوردوز تغییر پیدا می‌کنه. یعنی اگه اثرِ مخربش برایِ هر انسان صد درصد باشه، برایِ من دو برابره. چرا این‌طور حس می‌کنم؟ هنوز نمی‌دونم.

امروز از همه‌یِ مامان‌بابا ها متنفرم. همشون.

امیدوارم پسرای کلاس دومی‌ام هم باهام راه بیان و کم‌تر تینیجری بازی دربیارن.

امروز کتابایِ جدید به پسرام دادم و کتابایی که دستشون بود رو جا به جا کردم. ازشون پرسیدم کتاب درباره چی بود؟ با ذوق و شوق تعریف کردن. خوششون اومده بود. ازم بازم کتاب خواستن و منم قرض دادم بهشون و این اولین و بعد از اینم دومین کتابی خواهد بود که تا حالا تو زندگیشون خوندن. =*)  خوش‌حالم.

الان یکی میاد می‌گه بی‌طرفی بی‌شرفی یس یو یو🤘🏻🤘🏻🤘🏻 از همین حالا بگم بی‌طرفی و مرگ. من طرفم کاملا مشخصه.

این روزا دفترخاطرات پر کردن تو دیلیم این‌جوری شده که یه سریا به خاطر این‌که اخبار این روزا اذیتشون می‌کنه لفت می‌دن، یه سریا چون حوصله خوندن و دیدن چیزی جز اخبار این روزارو ندارن لفت می‌دن. یه سریا چون بس نمی‌کنم و هی حرفِ این روزا و مسائلو می‌زنم، یه سریا چون به اندازه ی کافی حرف این روزا و مسائلو نمی‌زنم. خلاصه با هر پستم ۵ نفر لفت می‌دهند. پست درباره‌یِِ کشته‌شدگان و فاجعه‌هایِ این روزا: لفت. پست درباره‌یِ این که این وسط سریال هم می‌بینم و کلاس زبان هم می‌رم: لفت.

“من سیاسی نیستم”. کیان پیرفلک هم نبود.

این چنل داره اسم، عکس و مشخصات دانشجوهای معترض رو پخش می‌کنه. مراحل ریپورت اینطوره: report, personal data, private images. و این هم متن ریپورت:

Hello to the hardworking Telegram administrators. This channel publishes the personal information of Iranian protesters against the economy without their consent so that they can be arrested, and it is officially a virtual terrorist. Please block this channel immediately. This person may continue their activities with a new channel as well. Please also block any future channels of this terrorist. Thank you.

ترامپ خواهش می‌کنم از خونه‌یِ ما و اتاقِ من شروع کن.

از آسمان چه خبر؟ اون روزا هنوز گریه ها و جنگ هایِ اعصاب تو خونه برقرار بود؟ بله کاپیتان.

یک تشکر هم از نگین که رفت دانشگاه تهران و هزار و یکی درس برداشت و بهمان فهماند آدم وقت نداشته باشد هم اگر بخواهد هر روز حداقل دو بار پیدایش می‌شود.

امیدوارم بزرگ شی...