📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر

✳️عبدالحسین زرین‌کوب در کتاب نقد ادبی، در بحثی درباره «سرقات ادبی»، از نکته‌ای بنیادی پرده برمی‌دارد: پیش از آنکه منتقد به تفسیر و ارزیابی یک اثر بپردازد، باید از صحت انتساب آن اطمینان حاصل کند. زیرا اگر شعری را که از شاعری نیست به او نسبت دهیم، همه داوری‌های بعدی ما درباره آن شعر، بر مقدمه‌ای نادرست استوار خواهد شد. (نقد ادبی، زرین‌کوب، انتشارات امیرکبیر، ص ۸۹) از نظر زرین‌کوب، انتساب نادرست آثار به دلایل گوناگونی رخ داده است: گاه از سر تعصب سیاسی و حزبی، گاه تحت تأثیر باورهای دینی، گاه بر اثر شباهت مضمونی و سبکی، و گاه نیز آگاهانه؛ یعنی کسانی با تقلید از سبک شاعری بزرگ، اثری پدید آورده و آن را به نام او عرضه کرده‌اند. افزون بر این، در طول زمان، کاتبان و نسّاخ نیز گاه ابیاتی را به دیوان شاعران افزوده‌اند و بدین‌سان متن اصلی با افزوده‌های بعدی درآمیخته است. (همان) نمونه‌های آن در ادبیات فارسی کم نیست: آثاری به فردوسی و عطار و دیگر مشاهیر ادب فارسی منسوب شده که انتسابشان محل تردید یا مردود است؛ رباعیاتی بر دیوان خیام افزوده شده و ابیاتی نیز در گذر زمان به حافظ نسبت یافته‌اند، صرفاً به این دلیل که مضمون یا لحن آنها با آنچه از این شاعران در ذهن و حافظه عمومی شکل گرفته، سازگار می‌نموده است. اینجاست که اهمیت کار بزرگانی چون علامه قزوینی، ایرج افشار، خالقی‌مطلق و شفیعی کدکنی آشکارتر می‌شود. تصحیح علمی متون، کاری صرفاً فنی و نسخه‌شناختی نیست؛ بخشی از بنیان نقد ادبی و تاریخ ادبیات است. مصحح می‌کوشد از میان نسخه‌ها، روایت‌ها، الحاقات، تصحیف‌ها و انتساب‌های متأخر، تا حد امکان به متنی نزدیک شود که بتوان آن را با اطمینان بیشتری به مؤلف نسبت داد. از این منظر، سخن زرین‌کوب نکته‌ای مهم‌تر نیز در خود دارد: سرقت و جعل ادبی پدیده‌ای مختص دنیای مدرن نیست. آنچه در روزگار ما تازه است، صورت‌های جدید سرقت علمی و ادبی و نیز نظام حقوقی و دانشگاهیِ مبارزه با آن است؛ اما اصلِ جعل، انتحال و انتساب ناروا، قرن‌ها پیش از پیدایش دانشگاه مدرن و قانون کپی‌رایت نیز وجود داشته است. حتی انگیزه‌های این جعل‌ها نیز همیشه اقتصادی یا شخصی نبوده‌اند. گاهی شاعر یا کاتب می‌خواسته است عقیده‌ای دینی را تأیید کند؛ گاهی تعصب قومی و سیاسی در میان بوده و گاهی اعتبار یک شاعر بزرگ چنان بوده که اثر مجهولی به آسانی زیر سایه نام او قرار می‌گرفته است. از همین رو، تاریخ ادبیات را نباید فقط تاریخ آثاری دانست که از گذشته به ما رسیده‌اند؛ بلکه باید تاریخ سرگذشت متن‌ها نیز دانست: اینکه چه کسی آنها را سروده، چه کسی نقل کرده، چه کسی تغییرشان داده، چه کسی چیزی بر آنها افزوده، چه زمانی و چرا به شاعری خاص منسوب شده‌اند و سرانجام، چگونه از میان روایت‌های گوناگون به صورت کنونی درآمده‌اند. بدین‌قرار، معنای سخن زرین‌کوب درباره «اولین قدم در انتقاد» روشن می‌شود. منتقد پیش از آنکه بپرسد: «این شعر چه می‌گوید؟» باید بپرسد: «این شعر از آنِ کیست؟» و حتی پیش از آن: «آیا اساساً دلیلی کافی داریم که آن را از آنِ او بدانیم؟» پاسخ به این پرسش، گاه حاصل سال‌ها جست‌وجو در نسخه‌های خطی، مقابله متون، بررسی زبان و سبک، مطالعه تاریخ ادبیات و شناخت سنت‌های نسخه‌پردازی است. از این رو، تصحیح متون کهن، برخلاف تصور نخستین، حاشیه‌ای بر نقد ادبی نیست؛ یکی از مقدمات بنیادی آن است. در روزگاری که با یک کلیک می‌توان متنی را به نام هر کسی منتشر کرد، یادآوری این حقیقت تاریخی خالی از فایده نیست: مسئله اصالت متن و انتساب اثر، مسئله‌ای تازه نیست؛ بشر قرن‌هاست با وسوسه نسبت دادن سخن دیگران به نام‌های بزرگ دست‌به‌گریبان است. آنچه تغییر کرده، ابزارهاست؛ نه اصل مسئله. و شاید به همین دلیل است که کار مصححان بزرگ متون، بیش از آنکه صرفاً «تصحیح یک کتاب» باشد، نوعی بازگرداندن حافظه ادبی به اصالت خویش است. ‌‌‌‌‌🛑همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰

🛑✳️📚سرقت ادبی؛ پدیده‌ای به قدمت ادبیات 🛑✳️✍دکترایرج‌رضایی وقتی از «سرقت ادبی» یا «سرقت علمی» سخن می‌گوییم، معمولاً ذهن ما به جهان جدید، دانشگاه، مقاله، کتاب و قواعد حقوقی و اخلاقیِ امروز می‌رود؛ گویی این پدیده محصول عصر جدید و پیامد گسترش صنعت چاپ و ارتباطات است. نگاهی به تاریخ ادبیات اما نشان می‌دهد که جعل، انتحال، الحاق و انتساب ناروا، قدمتی بسیار بیشتر از جهان مدرن دارد. در ادامه می خوانید👇

✳️زبان در شعر باباچاهی دیگر ابزار شناخت نیست، بلکه نوعی اغتشاش ارادی است؛ حرکتی که خود را به‌جای اندیشه می‌نشاند. او از معنا فرار می‌کند تا نو بماند، بی‌آنکه بپرسد نو برای چه؟ آنچه باقی می‌ماند، واژه‌هایی‌اند که در خلأ معلق‌اند، نه از زندگی می‌آیند و نه به زندگی بازمی‌گردند. شعر او، به‌جای نقد جهان، تبدیل می‌شود به تمرین بی‌پایان خودارجاعی؛ جهان واژه‌ها به‌جای جهان انسان‌ها. این‌جاست که شعرش، به‌جای گشودن افق تازه، به مرگِ اندیشیدن بدل می‌شود. در جهانی که معنا در آن از روابط انسانی می‌جوشد، باباچاهی زبان را در خود حبس می‌کند و از آن، نوعی اسارت زیباشناختی می‌سازد. در نظریه‌پردازی هم، همین بحران را تئوریزه می‌کند. از «شعر دیگر» گفت تا «شعر پست‌مدرن ایرانی»، اما در هیچ‌یک ردی از تحلیل ریشه‌ایِ شرایط تاریخی یا فرهنگی شعر دیده نمی‌شود. «دیگری» در نگاه او، بیشتر ژستی است تا امکان واقعیِ دگرگونی. او به‌جای نقد ساختار، فرم را جایگزین محتوا کرد و با شکستن قاعده‌ها، خیال کرد که از قید قدرت گریخته است. اما قدرت در شعر او بازتولید شد، چون زبانِ بی‌ریشه، خود به ابزار سلطه بدل می‌شود؛ سلطه‌ی بی‌معنایی بر اندیشه. هر جا که معنا حذف شود، آنچه می‌ماند نه آزادی، که خلأ است. باباچاهی این خلأ را زیبا کرد، اما هرچه زیباترش کرد، تهی‌تر شد. شعر باباچاهی سند شکست شاعری است که می‌خواست از جهان بگریزد تا آن را نجات دهد. در شعر او نه عصیان حقیقی هست، نه همدلی، نه واقعیتی که بتوان به آن تکیه کرد. آنچه می‌ماند، صدای شاعری است که از بلندای ذهن خود به جهان نگاه می‌کند و تنها پژواک واژه‌های خودش را می‌شنود. این شعر، نه نجات زبان که مرثیه‌ی آن است؛ مرثیه‌ی زبانی که از انسان جدا شد و در خلأ معنا پژمرد. باباچاهی به‌جای آن‌که به شعر جهت دهد، شعر را به سرگردانی سپرد؛ و این، نه آزادی زبان، بلکه شکست آن است. ‌‌‌‌‌🛑همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰

🛑✳️📚زبانِ بی‌زمین؛ نقدی بر بن‌بست شعری علی باباچاهی 🛑✳️✍ بابک شاکر علی باباچاهی را نمی‌توان تنها با واژه‌ی «شاعر» توضیح داد؛ او پدیده‌ای‌ست در میانه‌ی فروپاشی معنا و انکار جهان. شعرش، از همان آغاز که سودای رهایی از وزن و فرم داشت، به دام بازی‌ زبانی افتاد و به‌جای آن‌که جهان را بخواند، خود را بازتاب داد. این شعر، به‌ظاهر علیه نظم سخن می‌گوید اما در عمل، هیچ نظمی را برنمی‌افکند. باباچاهی می‌خواست از ساحت شعار فاصله بگیرد، اما آن‌قدر در انکار جهان افراط کرد که شعرش تهی از انسان شد. او به‌جای رهایی زبان، آن را از ریشه‌ی تاریخی و اجتماعی‌اش جدا کرد؛ شعری ساخت که بی‌زمین است، بی‌درخت، بی‌هوای زیستن. در ادامه می خوانید👇

🛑🌈درنگی در شعر 🛑✳️تهیه وتنظیم مطالب ادبی👇 🛑✳️#فرامرز_محمدی_پور شاعر،نویسنده،پژوهشگر،روزنامه نگار گیلانی(لنگرود) 🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

🛑☀️🌻🌈بخش صبحگاهی تقدیم می کند 🛑🌈به نام او که امید را حتی در آخرین چراغ، روشن نگه می‌دارد. 🛑🌈☀️صبحتان بخیر مخاطبان عزیز 🌸 🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

🛑✳️🗓امروز  دو شنبه 🛑✳️  16 شهریور          1405 🛑✳️  25 ربیع الاول       144 🛑✳️  7   اگوست        2026 🛑✨بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیم✨🛑 🛑✳️ به نام خدایی که هرچه داریم، از لطف اوست. 🛑همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

🛑♥️✨خـدایا! 🛑✨بهتـرین روزگاران 🛑✨را بـرای 🛑✨همه ما 🛑✨رقـم بزن 🛑✨و ما را در تمـامی 🛑✨ لحظات دریاب 🛑✨مبـادا خستـه و 🛑✨بیمـار، افتـاده 🛑✨و یاغمگیـن شویم. 🛑🌑شبتـون پراز آرامش همراهان گرانقدر رادیو...♥️ سپاس که تا پایان برنامه های رادیو،با ما همراه و همگام بودید.🙏 شبتان خوش ، در پناه حق 🛑همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰

💠دوستان و همراهان عزیز شب تابستانی‌تون به‌خیر🍂🍃🍁🍂🍃🍁🌿☘️🍁🍂🍂 🛑 🍃با بخش #شبانه همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   با سپاس از همراهیِ تیم شبانه جناب گرشا بانو خیریه مقدم بانو صالحی بانو زردشت بانو بشردوست 🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸