دخـــتـــرِ شـــعـــر🌻
الذهاب إلى القناة على Telegram
اینجا، مأمنِ واژههاییست که از سکوت زاده میشوند. شعرها، نوشتهها، و ردّ روحِ من بر کاغذ. تخلّص: ارغوان «من از تبارِ شعرم...» 🖇📚✒️
إظهار المزيدلم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
643
المشتركون
-624 ساعات
+707 أيام
+9230 أيام
أرشيف المشاركات
Repost from ࢪوحـی از جنـس خـاڪ rest 𐙚
پاییز و تمام آنچه ماند؛
یک فنجان چای می ریزم و از سر همان عادت همیشگی که از تو برایم مانده، کمی دارچین در آن می ریزم. هنوز دستم یادش هست چقدر بریزد، چطور هم بزند و کجا بگذاردش؛ انگار بعضی چیزها از آدمها دیرتر می روند. چای را کنارم می گذارم و چند لحظه فقط نگاهش می کنم. عجیب است که یک فنجان چای می تواند آدم را این همه سال عقب ببرد؛ به روزهایی که هیچ چیز ترسناک نبود و نمی دانستم بعضی لحظههای معمولی قرار است بعدها به تمام چیزی تبدیل شوند که از یک زندگی برایت می ماند. آن روزها فکر می کردم همیشه وقت هست؛ فردا هم هست و پسفردا هم. خیال می کردم هر حرفی را میشود برای بعد گذاشت، هر نگاهی را می شود دوباره دید و هر صدایی را می شود دوباره شنید. آدم چه می داند؟ کاش می دانستم آخرین بار است. کاش آنقدر راحت نمیگفتم "بعدا". شاید اگر می دانستم، بیشتر نگاهت می کردم، بیشتر گوش می دادم و آن لحظه را محکمتر در ذهنم نگه می داشتم؛ طوری که حالا مجبور نباشم چشمهایم را ببندم و از میان این همه سال، دنبال صدایی بگردم که هر روز کم رنگتر میشود.کاش...
چه واژهی کوچکی برای این همه درد. همهی چیزهایی که دیگر نمیشود به آنها رسید، انگار در همین یک واژه جا شدهاند؛ کاش یک دقیقه بیشتر، کاش یک نگاه دیگر، کاش یک حرف دیگر، کاش آن روز کمی دیرتر تمام می شد. گاهی فکر می کنم بدترین واژهای که آدم میتواند تا پایان عمر با خودش ببرد، همین "کاش" است؛ چون نه چیزی را برمی گرداند، نه گذشته را عوض میکند. فقط هر بار دری را باز میکند و آدم را درست به میان چیزی می برد که دیگر نمی تواند به آن دست بزند. سالها گذشتهاند و من هم همراهشان راه رفتهام، خندیدهام، درس خواندهام و روزهای خوبی داشتهام. حتی بعضی روزها آنقدر سرگرم زندگی بودهام که برای چند ساعت یادم رفته دلم برای چه کسی تنگ است؛ اما کافی ست بوی نارنج از پنجره بیاید، صدایی شبیه صدایی آشنا از جایی بگذرد یا فنجان چای روی میز بماند و دارچین ته آن بنشیند. آن وقت همهچیز دوباره به یادم می آید؛ نه مثل یک خاطرهی دور، بلکه درست مثل روزی که انگار همین دیروز از آن گذشته ام...
Repost from Almost Okay ◡̈
میگن یک افسانه قدیمی هست که وقتی انسانی روی زمین میمیره و کسی نیست برای گریستنش، یک انسان دیگر تعیین میشه برای غمگین شدن. برای همین هم هست که گاهی دلمون بینهایت میگیره بدون اینکه بدونیم....
تا خرخره از حرف پُرم، با که بگویم؟
این شهر پر از کور و کر و لال و نفهم است.
-رضا احسان پور.
Repost from متاامفتامین || نشئگیِ واژهها
در قضاوت همه حق را به تو دادند ولی
نکته اینجاست که من راز نگهدارترم
احسان انصاری
Repost from متاامفتامین || نشئگیِ واژهها
حالا پاییز شد
و بارانی که منتظرش بودی بارید
بگو ببینم عزیز
اندوه تو را باران شُست؟
رها سلیمانی
Repost from هُماندیش
دلتنگی
از دودکشهای خانهها
بیرون میزد
در خیابانی تاریک
سردم است
برای گرم کردن دستهایم
جز به انگشتانم
ایمان ندارم
و هر چه سلام میدهم
جوابم
در جنجال ذهن آدمها
گم میشود
باید تنهاییام را
به اتوبوس ببرم
شاید کسی
مقصدش با من
یکی باشد
الهام سرمیلی
🕊🍂
Repost from زاپاس پاستا
تو گر گناہِ من شوی، توبه نمیکنم ز تو
جام لبت بنوشم و باز گناہ میکنم.
•مولانا•
لطف دارید🌱
متاسفانه خیلی وقت چنل تون گم کردمم..
یک دوست مسبب شد دوباره پیدا کنم..
Repost from a
كوه ها از جاى خود مى جنبند اما تو نَجُنب، دندان هايت را بر هم بفشار و كاسه سرت را به خداوند عاريت دِه، پاى خود را در زمين ميخكوب كن، نگاهت را به انتهاى سپاه دشمن بدوز و ديده ات را [از برق شمشيرها و نيزه ها ]فرو بند و بدان كه پيروزى از جانب خداوند است.
