N

دلم میخواست باهات حرف بزنم،دلم میخواست بهت بگم انقدر که به تو فک میکنم،به یاد خودم نیستم،بهت بگم برای چند لحظه هم که شده همه رو جز من از دنیات بزار کنار،بهت بگم یه جوری بغلم کن که انگار بار بعدی برات وجود نداره یه جوری اسممو صدا کن که انگار برا آخرین بار میتونی صدام رو بشنوی،میخواستم بگم هنوزم صدای نفسهات منو به زندگی برمیگردونه،ولی نگفتم،من این روزا انقدر بیقرار هستم که چشام درونمو زار میزنه اما وقتی تو ازم خبر نداری یعنی مدتهاست که منو ندیدی،ندیدی چون نخواستی،وقتی نخواستی یعنی حتی اگه بهت میگفتم هم فرقی نمی کرد!

من کسی را به خاطر نبودنش سرزنش نمی کنم.اما خودم را بخاطر دل بستنم نمی بخشم.نمی بخشم چون نمی خواهم فراموش کنم.فراموش نمی کنم چون چیزی درون من کشته شده.ماحرف های زیادی برای هم داشتیم با بغض های مشترک.توهمەی تلاشت را برای وابسته کردن من به خودت انجام دادی.اما من همەی سعیم را برای این که بهت دل بسته نشم انجام ندادم.من مقاومت نکردم چون میخواستم در دنیایت باشم.قلب تسخیر شده مثل قله فتح شدەست.تو روح من را به دست آورده بودی پس طبیعی بود برای ادامه دادن دیگه انگیزه نداشته باشی.من اگر برگردم بازهمین مسیر رامیام اما بازم خودم را نمی بخشم وقتی می دانم اعتماد به نفسم. ته قصه از بین میره.

دیانا،مانی،سپهر… اسم‌هایی که نباید به گذشته تبدیل می‌شدن.

«جهان بعدی قول بده پشت منی»

هیچ چیز راحتم نمی کند نه دریا،نه آفتاب،نه درخت ها،نه آدم ها،نه فیلم ها،نه لباس هایی که تازه خریده ام نمیدانم چه کار کنم بروم و سرم را به درخت ها بکوبم،داد بزنم،گریه کنم،نمی دانم...

بغلم کن اینجا ایرانه، شاید فردا نبودم.

🫠🤎

گاهی به من فکر کن، من حتی به گاهی بودن در فکرت هم راضیم