𝐏𝐢𝐞𝐜𝐞 𝗼𝐟 𝗺𝐞

بچه ها دست چپم تیر میکشه ایشالا دارم میمیرم دیگه؟

خیلی بده وقتی نمیتونی حرفاتو به افراد نزدیک زندگیت بگی:)))

تو که میترسیدی از تاریکی حالا چطوری تنهایی خوابیدی :)

تا اطلاع ثانوی، تحمل آدم‌هایی که غم ما غمشان نیست را ندارم...

‏هیچوقت فکر نمی‌کردم ظرفیت روانیم تحمل این همه خشم و غم رو داشته باشه.

اگر بعدها خواستم از این روزها داستانی تعریف کنم از "تن خسته‌ای میگم که توی تاریکی دنبال نور می‌گشت."

اتفاقی رد شدی از پیش من ، عطرت همون بود.

همه از قوی بودنم گفتند؛ ولی او گفت: به من تکیه بده، من به خاطر تو اینجا هستم .

=))

ما دچار فروپاشی روانی دسته جمعی شدیم.

چقدر تو فکرم کشتمت، ولی تو باز تو قلبم نفس کشیدی :)

نیاز دارم دوباره به زندگی وصل بشم.

‏نه که قبل این آدم‌های سالمی بودیم و زندگی عادی داشتیم، ولی حتی به اون نکبت قبل این هم‌ نمی‌تونیم برگردیم. قیافه‌ها همه بهت‌زده، شهر مرده. هر روز صبح از زیر آوار بیدار می‌شی خیره می‌شی به جایی تو هوا و فکر می‌کنی چه احمقانه که باید بری سرکار که دیرت نشه، درس بخونی که امتحانتو نیوفتی. چه دغدغه‌های مضحک پوچی.

چرا به جای تو من نمردم؟

دیگه ۱ درصد آدمم و ۹۹ درصد غم.

بنظرم با شرف بودن بزرگ ترین و مهم ترین خصلتیه که یه انسان باید داشته باشه ، ولی خب خیلی هاتون ثابت کردید که این خصلت رو ندارید .

ولی هیچ کدوم هیچ ربطی به آدم‌هایی که سه هفته پیش بودیم نداریم.