𝐏𝐢𝐞𝐜𝐞 𝗼𝐟 𝗺𝐞

ما دچار فروپاشی روانی دسته جمعی شدیم.

چقدر تو فکرم کشتمت، ولی تو باز تو قلبم نفس کشیدی :)

نیاز دارم دوباره به زندگی وصل بشم.

‏نه که قبل این آدم‌های سالمی بودیم و زندگی عادی داشتیم، ولی حتی به اون نکبت قبل این هم‌ نمی‌تونیم برگردیم. قیافه‌ها همه بهت‌زده، شهر مرده. هر روز صبح از زیر آوار بیدار می‌شی خیره می‌شی به جایی تو هوا و فکر می‌کنی چه احمقانه که باید بری سرکار که دیرت نشه، درس بخونی که امتحانتو نیوفتی. چه دغدغه‌های مضحک پوچی.

چرا به جای تو من نمردم؟

دیگه ۱ درصد آدمم و ۹۹ درصد غم.

بنظرم با شرف بودن بزرگ ترین و مهم ترین خصلتیه که یه انسان باید داشته باشه ، ولی خب خیلی هاتون ثابت کردید که این خصلت رو ندارید .

ولی هیچ کدوم هیچ ربطی به آدم‌هایی که سه هفته پیش بودیم نداریم.

فاصله آزمون دلِ ؛ یا دلتنگ میشی یا فراموش.

گوید که تورا شناسم اما چه ادعای واهی! تا غرق دریا نگردی،عمق آن را نفهمی.

میام قلبم رو ساکت کنم، توی گوش‌هام می‌تپه.

من اصلا نفهمیدم جوانی یعنی چه ؟ من که یه راست از بچگی به سن کهولت رسیدم.

‏نمیفهمی کِی شب میشه، ‏کِی اخر هفته میشه، ‏کِی وارد ماه بعد شدی، ‏اصلا کِی سال تموم‌میشه ‏بُعد زمان رو از دست دادیم انگار!

‏عادی نیستم، چون دیگه هیچی عادی نیست.

(:

ستاره در دل آسمان می‌درخشد، راهنما و مایه‌ی امید در تاریکی شب است. دریا اما آینه‌ی آسمان است؛ عمیق، بی‌انتها و پر رمز و راز.

کاش میشد مُرد، بدون اینکه مامان بفهمه.

کسانی که داوطلبانه می‌رفتند جلوی گلوله بیشتر از بقیه رویای زندگی کردن داشتند.