quiet blooms«just me?»

انقدر آدم کشتید و ظلم کردید که مدت‌هاست وقت نکردم برای زندگی داغون خودم گریه کنم.

نیازمند کتاب جدید و یه داستان تازم🙏🏼

با خودم گفتم اگه یک نفر توی این کره ی زمین تونسته، پس ممکنه که منم بتونم. بذار یه ترای کنم، چیزیو که از دست نمیدم.

دلم قرصِ آدم‌هایی‌ست که میانِ روزهای خون‌گرفته، روزهای سخت و خبرهای تلخ، چراغِ امید را آهسته روشن نگه می‌دارند؛ نَ تنها با فریاد، با کنار هم ماندن،با دستی که رها نمی‌شود و دلی که هنوز به فردا فکر می‌کند. جهان گاهی بوی زخم می‌دهد و شب‌ها طولانی‌تر می‌شوند، اما در همین تاریکی کسی امید را خاموش نمی‌کند، کسی دستِ دیگری را تنها نمی‌گذارد. امید این روزها در معجزه‌های کوچک است؛ در یک «من هستم» ساده، در ایستادنِ بی‌ادعا فقط از سرِ انسان بودن. شاید امید فریاد نباشد؛ گاهی فقط کنار هم ماندن است، با دلی که هنوز به فردا باور دارد.

بهتره بگیم (سهمیه ای ها در برابر نخبه ها!)

💔وقتی دیدم حتی سه ساله هم توش بود، ارزو کردم کاش زنده نبودم و الان یه ستاره کوچولو تو اسمون میبودم🌟

امپراتوری‌ها ساخته شدند و نابود شدند، شهرها شکل گرفتند و سوختند، و ما هنوز با همان سوال‌های قدیمی زندگی می‌کنیم: «چگونه ادامه دهیم؟»

حتی امروز آسمونم غمـگینه.