silent eyes

02:02

در هر شبی افکاری هست، طولانی‌تر از خود شب.

اخی

اون نمی‌دونه چطور باید درخواست کمک کنه. برای همین مدتی ناپدید می‌شه؛ و وقتی حالش بهتر شد برمی‌گرده.

درمان را خودمان درمان کردیم همدرد کجا بود.

میدانستم زهر است و چشیدم...

گدایی میکنی یه ثانیه بوی منو بلاخره ...

‏بخشی از وجودم برای همیشه تبدیل به غروب جمعه شده.

ما زندگی نکردیم از چیه حراس؟

ی جایی هس ک فقط متعلق ب ی نفره تا ابد و تلاش بقیه بی فایدس من نبودنش هم ب بودن کسی ترجیح نمیدم.

میدونم تصمیمی که گرفتم درسته ولی کاش تصمیم درست این نبود :)))

تو حتی از خودم برا خودم “مهم‌تری”