کـریـسـتـال کـیـانـوش 🐚

ek si dono ki halat ho zaruri to nhi.

کاش آنکه استخوان‌هایم را می‌جوید شعرهایم را از بر نبود #گروس_عبدالملکیان @dontjoin1

قلاده‌اش بزن! سگ هار است زندگی از دست هرکه هست شکار است زندگی! جرمش فقط گرفتن عمر من و تو نیست با تجربه‌ست! سابقه‌دار است زندگی! تا خلق را سوار کند روی دوش مرگ خود روی دوش خلق سوار است زندگی دلبسته‌اش مباش که رو‌دست می‌خوری! ای آس و پاس! میز قمار است زندگی! دیگر به چشم خسته‌ی من خنده‌آور است این که چقدر اشک‌درار است زندگی! #علیرضانورعلیپور

«من از خدا که ترا آفریده ممنونم!»🤍

یکسال و اندی‌ست کارهایش را دنبال می‌کنم. در این مدت، به سرعت نور پیش آمده است. غزل‌های اخیرش را بخوانید، قشنگ و امیدوارکننده هستند. کم کار می‌کند ولی خوب. می‌بینم که کارهای ضعیفش را خودش سخت‌گیرانه و بالغانه حذف می‌کند، خوشحال می‌شوم. به پیشرفتش باور دارم. روبرویش زیاد تعریفش نکرده‌ام، اینجا می‌کنم. باشد، ریاضت بکشد و در آینده‌ بتواند همانطور که خودش می‌خواهد، شاهکارهایش را خلق کند. این شعرش را دوست دارم: بچه‌مرداب تو هستم، بچه‌ماهِ من تویی تکیه‌گاه تو من استم، تکیه‌گاه من تویی زندگی در روبه‌رویم لشکری آراسته پشت من گرم است، میدانم سپاه من تویی بی‌گناهی زندگی بر پای دارم برده‌است بی تو میمیرم، بیا، تنها گواه من تویی! من فقط یک راه دارم سوی خوشبختی، ببین راهِ خوشبختی من _ای شاهراه من! تویی دائما خود را کنار تو تصور می‌کنم شاه‌ بانوی تو هستم پادشاهِ من‌ تویی ما دو دیوار موازیِ خمیده روی هم: تکیه گاه تو من استم، تکیه گاه من تویی کریستال کیانوش

قدیمی‌ها به عاشق‌پیشه، خاطرخواه می‌گویند به سیمین‌ساقِ مشکی‌چشمِ دلبر، ماه می‌گویند چه فرقی می‌کند کشورگشایی یا که فتحِ دل؟ به امثال تو در تاریخ، نادرشاه می‌گویند به سختی می‌کِشم، باری؟نه سیگاری؟نه دردی؟نه گمانم آنچه یک زن می‌کِشد را آه می‌گویند نگاهم کن بفهمم دوستم داری، همین کافی‌ست به زن، تنها فقط یک جمله‌ی کوتاه می‌گویند‌ بیا چاقوت را بر گردنم بگذار ابراهیم! به از گردن به پایین‌، گاه قربانگاه می‌گویند زدی تیری به قلبم، انقلابی سرخ رو کردی پس از آن، قلب من را کوی دانشگاه می‌گویند فقط من با کمال میل گفتم دوستت دارم تمام دوست‌ داران ِ تو با اکراه می‌گویند به نام توست حُسن مطلعِ هر شعر من، ای عشق! همیشه اول هر کار، بسم‌‌الله می‌گویند... #آیدا_دانشمندی

🤍

دوستت دارم به‌قدرِ آسمان، نه بیشتر قدرِ دنیا، نه، به‌قدرِ کهکشان؛ نه بیشتر دوستت دارم به‌قدرِ… از درختانِ جهان_ هرقدر برگی که می‌ریزد، خزان؛ نه بیشتر دوستت دارم به‌قدرِ خاطراتِ کودکی قدرِ موسیقی، صدایِ ساربان؛ نه بیشتر آن‌قدر که طفل، مادر را و مادر، طفل را آن‌قدر که شعرِ خود را شاعران؛ نه بیشتر یک جهان دیوانه‌ام هستی؟ زیادش کن کمی! این‌قدر کم؟! نیست کافی! یک جهان؟ نه، بیشتر! دیر خواهد شد، نخواهد شد، به من مربوط نیست لااقل یک ساعتِ دیگر بمان… نه بیشتر… کریستال کیانوش

وطنم در تنم روان آمد بلخ با من به هر مکان آمد هرکجا لاله بود، بوسیدم یادم از " دشت شادیان" آمد! سمیع حامد

فضای خانه تنگ شده بود چیزی نمانده بود دلتنگی خفه‌ام کند خیالت پنجره‌ها را باز کرد تا نفس بکشم کریستال کیانوش