𝐈⃓𝐒⃓𝐎⃓𝐅⃓𝐑⃓𝐀⃓𝐌⃓𝐒⃓𝐓⃓

از‌آن‌روز‌می‌گویم‌برای‌شما‌از‌آن‌روزی‌که‌ دگر‌چشم‌های‌کهکشانی‌ات‌به‌این‌جهان‌ بی‌رحم‌و‌پر‌از‌کینه‌باز‌نشد… از‌آن‌روز‌‌که‌‌دگر‌لبخند‌آلوده‌به‌بغض‌ات‌ ‌دیده‌نشد… از‌آن‌روز‌که‌دگر‌زلف‌های‌پریشانت‌در‌زیرنور خورشیدی‌که‌تا‌ابد‌یک‌روز‌باوجودش ‌قهر‌ام‌،لمس‌نشد…

ومن‌دقیق‌خود‌من‌خدایِ‌بزرگ‌دگر همانی‌شدم‌که‌غرق‌شده‌مملو‌شده‌‌ ژرفای‌وجودش‌از‌عمیق‌ترین‌نقطهٔ‌سیاه‌چالهٔ‌ بی‌پناهی‌،نفرت‌و‌نخواستن‌هرچیز‌و‌هرکسی. خدایِ‌هستی‌بگذار‌سیاه‌چاله‌وجودم بماند،‌ اصلا‌میدانی‌چیست؟!دگر‌مهم‌نیست. سیاه‌ای‌برای‌آدمک‌ها‌ترسناک‌بنظر‌میاد پس‌منم‌قرار‌است‌ترسناک‌بنظر‌بیام‌ اصلا‌میدانی‌چیست؟!زمانی‌که‌دگر‌روشنی‌من‌نیست تاریکی‌من‌مگر‌مهم‌است؟!ما‌دوتا‌الان‌شده‌ایم‌تضاد‌هم‌تا‌اخرین‌نفس ‌من‌دراین‌دنیا‌و‌آخرین‌نفس‌تو‌در‌این‌دنیایی‌ که‌به‌آن‌چشم‌بستی‌تا‌ابد‌و‌یک‌روز…

از‌آن‌روز‌می‌گویم‌برای‌شما‌که‌محکوم ‌شده‌ام‌به‌نفس‌های‌اجباری… از‌آن‌روز‌که‌نمیدانم‌خاک‌با‌وجود‌تو‌چه‌کرده است… از‌آن‌روز‌که‌دلتنگ‌روشنایی‌وجودت‌شده است‌این‌آدمک‌دگر‌بی‌روح‌که‌از‌بیرون‌هژده ‌سال‌عمر‌دارد‌و‌از‌درون‌دگر‌هشتاد‌و‌یک‌سال…

یادم‌است‌قول‌هوشنگ‌ابتهاج‌را‌که‌میگفت: ارغوان‌این‌چه‌رازیست‌که‌هربار‌بهار‌با‌عزای‌ دل‌ما‌می‌آید‌

ارغوان‌شاخه‌هم‌خون‌جدا‌مانده‌من آسمان‌توچه‌رنگ‌است‌امروز؟! آفتابیست‌هوایاگرفته‌است‌هنوز؟! من‌دراین‌گوشه‌که‌از‌دنیابیرون‌است آسمانی‌به‌سرم‌نیست از‌بهاران‌خبرم‌نیست