Text

اگه یه روز نبودم با دیدنِ ”بارون“ یادِ من بیوفت.

گفتم حداقل میگی تولدو تبریک،ولی دادی تنفرو ترجیح…

یجوری دورم خلوته انگار اقای خمسه‌م.

من خیلی آدم «چرا لحن امروزش فرق می‌كرد، پس یه چیزی شده » اى هستم.

‏اون بلاتکلیف نیست، تو تکلیفش نیستی.

حرومم کردی؛ مهربونیمو، احساساتمو، صبر و حوصلمو، اعتمادمو، انگیزمو.

راهش فقط یه عذرخواهی ساده بود. ولی ترجیح دادی دور شم و تا ابد و یک روز ازت ناراحت بمونم.

‏دلخوری من این شکلیه که فقط بلدم سکوت کنم.

میدونم برات مهم نی ولی بدون که جاتو به کسی نمیدم.

جدی فکر کنم تموم شده این منم که جرئت ندارم نقطه اخر و بزارم براش

لطفا یکی که تیراش میس نمیره مغز منو هدف بگیره که از این زندگی دارم‌ می‌بُرم.

من حتی موقع چت کردن هم بعضی اموجیارو برای همه نمی‌فرستم تو چطوری دلت اومد با من مثل بقیه رفتار کنی؟

اى دل كه بى گدار به آب ها نميزدى بى قايقت، ميانه ى دريا چه مى كنى؟

ای کاش توهم آخوند بودی هیچ وقت نمیرفتی

اگه یه روز مثل دوتا پشیمون‌ به هم نگاه کردیم چی؟

ولی من هر بار هر جا کم آوردم، به تو فکر کردم.

بگذریم؛ حرف دل در دل بماند بهتر است.

آدم مورد علاقه‌ت نا‌امیدت نکرده ببینی چه ذوقی از آدم کور می‌شه.

اشکالی نداره که نمی‌تونم از پس همه چیز بر بیام؟