Solitude

-با چشمهای بشریت نگاه می‌کنم و با گوشهای آنان می‌شنوم، با همه کشته ها می‌میرم، با زخمیان و مهجوران غصه می‌خورم و اشک می‌ریزم و زمانی که از بدنی خون جاری شود، احساس درد و شکنجه‌ دارم.

‹ خندهٔ سرخ › — 1904

You see, a writer works in solitude. Is judged in solitude. And above all judges himself in solitude. It's not good, it's not healthy. If he's normally constituted, there comes a time when he needs the human face to warmth of a community.