𝗠𝗨𝗧𝗘

‏تنها خوبی تابستون اینه که بعدش پاییزه.

خوشحال کردنِ من خیلی راحته شما ، کافیه یه موزیک ، ریلز ، تکست برام‌ بفرستید و بگید : ”یادِ تو افتادم“.

نمیدونم شمام همینین یا نه ولی من تابستونم رو دارم شبیه یه مرد ۵۵ ساله‌ای که زنش مرده و از زندگی سیره میگذرونم.

هیچکس بهم نمیگه زندگیم، شاید من مرگ هستم.

نمیرم تو رابطه چون واقعا هرکسی لیاقت نداره اون روی lover girl دیوانه وارمو ببینه.

الان فقط یه نوتیفِ "بیداری؟" از شخص مورد نظر میچسبه.

عاشق آدمایی‌ام که یادشون میمونه چی داشتی می‌گفتی و اگه صحبت قطع شد هم دوباره بهت یادآوری می‌کنن تعریف کنی.

تا ابد بین ما دوتا یه چیزی حل نشده باقی می‌مونه.

من حساس نیستم، من فقط به حرفات و رفتارات توجه و فکر میکنم، چون برام مهمن، چون ازت انتظار دارم، چون تو فرق داری، چون تو مهمی، چون دوست دارم.

هیچوقت خودتون رو با جمله دوستم داشت گول نزنید، آدم کسی رو که دوست داره اذیت نمیکنه، آدم کسی رو که دوست داره رها نمیکنه، آدم کسی رو که دوست داره گریه نمیندازه، آدم کسی رو که دوست داره خسته نمیکنه، آدم کسی رو که دوست داره آزار نمیده، آدم کسی رو که دوست داره نمیذاره خم به ابروش بیاد.

لیاقت نمیبینم، وگرنه من اصلا آدم کم گذاشتن نیستم.

من شخصیتم حساسه، ضعیف نیست. درحال گریه ام میتونم با خاک یکسانت کنم.

دلم یه نوتیف میخواد که از ذوق پشمام بریزه.