✧ آغوشِ سکوت ✧

تو نور بمان،عزیز من؛ این جهان به اندازه کافی تاریکی دارد؛ تو از آن آدم ها باش که حتی با قلبی زخمی، پناه روشن دیگری می‌شوند...

به من بگو پیش از آن‌که عاشق شکوفه‌ی لیمو شوی بگو ای همراه خواب‌هایم، ای آکنده از عطر دریا، کیستی؟

ریتا عوده

در نقطه‌ای از بزرگسالی ایستاده‌ام که هیچ وقت فکرش را نمی‌کردم. جایی که دیگر نه کودک دیروزم، نه آدم آرام و جا افتاده‌ی فردا. وسط راهم؛ با دستانی پر از رویاهای نیمه تمام و دلی که هنوز یادش نرفته چطور امیدوار باشد.

پاییزگان، یادگار روزگاری که نیاکانمون برای هر فصل و هر جلوه از طبیعت، جشنی داشتن. به یاد فرهنگ کهن این سرزمین و رسم‌هایی که هنوز بعد از قرن‌ها، بخشی از هویت ما هستن 🍁🧡

مادر گفت: «گمان می‌کنم عقلت عیب کرده باشد.» گفتم: «من؟» گفت: «مالیخولیایی شده‌ای؟» عاشق شده بودم...

— عباس معروفی 📖 سالِ بلوا

تا وقتی مردم عشق را هم یک ترند می‌بینند، مثل لباسی یک فصل می‌پوشند و فصل بعد دور می‌اندازند، ترجیحم تنهایی‌ست.

زن قدرتمند، قدرتش را نه در سختی، که در نهایت ظرافت به تماشا می‌گذارد؛ چرا که ظرافت، اصیل ترین جلوه انرژی زنانه است...

آن قدر در تاریکیِ بیرون به دنبال نور‌گشتی که فراموش کردی چشم‌هایت برای دیدنِ نوری‌ست که همیشه درونت می‌تابد.

🤍✨️

اگر همرنگ جماعت نباشم شاید تنها بمانم؛ اما اگر همرنگ جماعت شوم خودم را تنها می‌گذارم؛ و من ترجیح می‌دهم در جمع،غریبه باشم؛ اما در آينه آشنا بمانم.

خانم خانمااا𓏲 ๋࣭ ࣪ ˖🐾

دوستان واقعی در مهمانی ها پیدا نمی‌شوند؛ آن ها را می‌توان در اتاق های بیمارستان، لحظات فروپاشی و دوران های سکوت یافت.

با من از باران حرف بزن، وقتی نم نمش، بر چشم هایم بوسه می‌زند از پاییز، از رقص برگ هایش بر درخت کهنه سپیدار، از شعر و کتاب، از آسمان و عظمت کیهان، من آدم لذت‌های عمیق هستم؛ لذت های فراموش شده...