✧ آغوشِ سکوت ✧

چه کسی گفته بود درختان از سکوت ساخته شده‌اند؟ من دیده‌ام چگونه ریشه‌هایشان تمام عمر زمین را صدا می‌زنند.

و ما هنوز زنده ایم حتی اگر استخوانِ شب در گلویمان مانده باشد؛ گرچه خسته‌ایم و از آینده‌ی نامعلومِ پیش رو ترسیده... اما نفس هست و همین دلیلی‌ست برای دوام آوردن. شاید در آن سوی ابرها خوشحالی،از راه برسد؛ خدا را چه دیدی؟

فاطمه اندربای

بگذار زمان بگذرد؛ بگذار روزها از پیِ هم عبور کنند و جهان، هر روز به شکلی دیگر از نو آغاز شود؛ آنچه سطحی‌ست، با نخستین وزشِ باد از خاطر می‌رود،اما آنچه ریشه در ژرفای جان دوانده، حتی اگر روزی از نظرها پنهان شود، باز هم راهی برای ماندن پیدا می‌کند...

من با تنهایی‌ام به صلح رسیده‌ام؛ دیگر دلم آشوبِ هیچ حضوری نمی‌خواهد.

آسمان را تماشا کن؛ زیباترین نورها از دلِ تاریکی متولد می‌شوند.

من به طرز غریبی پرشور‌ و پرهیجانم؛ کسی هستم که زندگی با او اصلا آسان نیست و اهل زیاده روی و دمدمی مزاج هستم. لحظه ای به چیزی فکر میکنم و لحظه ای بعد به چیزی دیگر. اما در قلبم همیشه منتظرم که از بحران‌ها بگذرم.

ویرجینیا وولف

ما از قبیله‌ی آینه‌ها بودیم؛ هرکس شکست، دیگری را مقصر دانست. و خدا از تماشای این همه تکثیرِ تنهایی چشم‌هایش را بست.

دوست داشتنت؛ چه بی‌رحمانه زیباست... عشقی که هرگز از حنجره‌ی سکوتم عبور نمی‌کند.

در ازدحامِ جهان، چه غنیمتی‌ست بیرون از هیاهوی آن، هنوز به زیباییِ لحظه‌ها ایمان داشت.

آدمی گاهی از تمامِ خودش بزرگ‌تر می‌شود؛ آن‌قدر که دیگر در هیچ آینه‌ای به تمامی جا نمی‌گیرد.

چه نسبتی‌ست میان ما و جهان؟ ما از خاک برخاستیم و هنوز به ارتفاعِ یک پرنده حسادت می‌کنیم.

چه کسی به باد آموخت که موهایِ درختان را چنین عاشقانه شانه کند؟

جهان را نمی‌شود با منطقِ پنجره‌ها فهمید؛ گاهی باید از چشمِ پرنده‌ای نگاه کرد که هیچ‌گاه مالکِ آسمان نبوده است.

پژواکِ دیروز؛ یه جایی میانِ گذشته…