Me

من که بلد نبودم درت بذارم، انشالله یکی که بلده دهنت رو سرویس کنه.

خیلی جاها حسم دروغ نمیگفت بهم، این خودم بودم که نخواستم باور کنم.

حوصله ندارم، شاید دیگه هیچوقت هیچکس رو جدی نگیرم.

انگار عادتمون شده نصف شب به جای اینکه خوابمون بگیره، دلمون میگیره.

‏این پروسه از چشم افتادن هم واقعا ترسناکه، با یه رفتار یا یه حرف یهو کل بت‌هایی که ازش ساختی میشکنه و همه‌چیز تموم میشه.

یه افسانه هست که میگه: اگه به کسی گل لیلیوم هدیه بدی، دیگه هیچوقت از هم جدا نمیشید.

دیگه نه ذوق چیزی موند، نه حوصله چیزی.

شایدقشنگ تر از من برات وجود داشته باشه ولی هیچکس نمیتونه قشنگتر ازمن دوست داشته باشه.

قطعی اینترنت هر دفعه بهم یادآوری میکنه که چقدر هیچکسو ندارم.

انتظارم از آدما تو پایین‌ترین حالت ممکنشه ولی بازم ناامیدم می‌کنن.

کاش برگردیم، نمی‌دونم به چه زمانی یا چه دورانی، فقط برگردیم به زمانی که از ته دل می‌خندیدیم.

کاش منم “فرزند ایران و جان فدای میهن” میشدم.

مثل خودشون باهاشون رفتار کنی، میشی آدم بده.

من رواني ترینم نکشیدم تاحالا عذابی در این حد...