.❩ ࢪونــو

(توی این روزایی که همه‌چیز زشته،شبیه این زشتی نشدن،یک توانایی نادره...) ⎯🤎

⸝⸝ فکر نمیکردم دوباره بتونم اینجا باهاتون حرف بزنم. چه روزای عجیبیه… انگار افتادیم وسط یه داستان خطرناک که اصلاً نمی‌شه آینده‌ یا آخرشو پیش‌بینی کرد. اینجا هم خیلی سوت و کوره،از هیچ جا هیچ پیامی نمیاد،انگار زمان وایساده و آدما نه جلو می‌رن، نه به عقب برمی‌گردن. اگه هنوز آرزوی یه زندگی خوب داشته باشم، شاید خیلی عجیب باشه…ولی با این حال، امیدوارم حالتون خوب باشه. دلم براتون تنگ شده بود.⸝⸝🤍

«نمی‌توانم بنویسم. نمی‌توانم فکر کنم. نمی‌توانم بخوانم. پس چه می‌شود؟ در وضعیتی از خلأِ کامل هستم. همه‌چیز تخت و بی‌جان شده است. می‌نشینم و به صفحه خیره می‌شوم، و هیچ نمی‌آید. انگار چشمه خشکیده باشد؛ انگار ذهن خودش را بسته و در را قفل کرده باشد.» ★

دفترچه‌های روزانه‌ی ویرجینیا وولف

"!بنفش غمرنگ!" 🥣

این نسخه از Pinocchio همیشه برام جالب بوده. اگه این روزها دنبال یه فیلم خوب می‌گردید، حتماً ببینیدش. فضاش نسبت به نسخه‌های کودکانه تاریک‌تر و واقع‌گرایانه‌تره؛ دیالوگ‌هاش بیشتر درباره هشدار، فریب و رشد اخلاقیه تا جمله‌های فانتزی. ♡𓏼 اسم فیلم:Pinocchio2019

قاضی: «تو قربانی شدی؟ پس باید زندانی بشی.» پینوکیو: «اما من دزدیده شدم!» قاضی: «در این دنیا، ساده‌لوح بودن خودش جرم است.»

و آسمانِ ما چقدر پُرستاره است… ★

✶‌ این حس معمولاً وقتی به‌وجود میاد که آدم بعد از تجربه‌های بدِ پشت‌سرهم یا ناامیدی‌های زیاد، یاد گرفته خیلی به خوشی‌ها اعتماد نکنه. ذهن می‌ترسه اگر خوشحال بشه، بلافاصله اتفاق بدی بیفته و دوباره ضربه بخوره. تو روان‌شناسی بهش میگن نوعی «بدبینیِ دفاعی»؛ یعنی مغز سعی می‌کنه با پایین آوردن انتظارِ شادی، از آدم در برابر دردِ احتمالی محافظت کنه.

ⵐ "در من صداها در جدال‌اند، ذهن‌ها علیه سکوت شوریده‌اند، و چند زندگی هم‌زمان ایستاده‌اند. و یکی بیدار است: انسانی که سیاست را سرنوشتی تحمیل‌شده می‌داند. " 🚏🚬🪔⧾