𝙀𝙉𝙝𝙖𝙯𝙚𝟕

جونگوون لایوه

آپدیت تویتر انهایپن:ما بابت امروز بسیار متشکریم این روز فراموش‌نشدنی بود

پیر شدیم ولا

دلم میخواد یه مشت بکوبم تو صورت اونی که کانسپت و داستان انهایپنو پیش میبره یعنیا اگه اینا همش بازی باشه واقعا پیداش میکنم و میگم رواااااااااننننینیییییییییییی

ترجمه آپدیت ومپایر نو:

بعضی‌ها می‌گویند حتی یادشان نمی‌آید آخرین بار چه زمانی فایل رزومه‌شان را باز کرده‌اند. چیزی که با گذشت زمان بزرگ‌تر شده، سنشان نیست؛ بلکه فاصله‌ی بین دوره‌های کاری‌شان است. شب‌ها در خیابان‌ها دیگر سخت نیست با خون‌آشام‌هایی روبه‌رو شد که می‌گویند «یه مدتیه از کار فاصله گرفتم». بین آن‌ها حتی یکی اعتراف کرده که نزدیک به ۳۰۰ سال است رزومه‌ی جدیدی ننوشته. در نگاه اول شاید فقط شبیه تنبلی به نظر برسد. بالاخره زندگی کردن برای قرن‌ها باید به معنی داشتن یک مسیر شغلی فوق‌العاده باشد؛ پس چرا کار نمی‌کنند؟ اما وقتی شرایطشان را دقیق‌تر بررسی کنیم، موضوع چندان خنده‌دار نیست. اینکه نمی‌توانند مدت زیادی در یک مکان بمانند، سرنوشت تلخ آن‌هاست. چهره‌ای که پیر نمی‌شود، بعد از چند سال شک و تردید ایجاد می‌کند و آن‌ها مجبور می‌شوند هر بار نام و گذشته‌ی خودشان را پاک کنند، به شهری جدید بروند و همه‌چیز را از صفر شروع کنند. مسیرهای شغلی‌ای که با زحمت ساخته‌اند، هر بار همراه با هویتشان از بین می‌رود. یکی از خون‌آشام‌های ناشناس گفته: «وقتی به نوشتن یک رزومه‌ی دیگر فکر می‌کنم، واقعاً حتی دلم نمی‌خواهد از تابوتم بیرون بیایم.» جمله‌ای که به شکل عجیبی قابل درک و آشناست. در یک نظرسنجی اخیر که در یک جامعه انجام شده، بخش قابل توجهی از اعضا پاسخ داده‌اند که «فعلاً هیچ برنامه‌ای برای پیدا کردن شغل ندارند». دلیل‌های هرکدام متفاوت بود، اما احساسی که پشت آن‌ها وجود داشت تقریباً یکی بود: زندگی‌ای که هرچقدر هم تلاش کنی، هیچ اثری که ماندگار بماند از خودت باقی نمی‌گذاری و هر چیزی که ساخته‌ای باید هر چند وقت یک‌بار خراب و از نو شروع شود. حفظ انگیزه در چنین چرخه‌ی بی‌پایانی آسان نیست؛ حتی برای یک موجود جاودانه. پس شاید جمله‌ی «فقط یه کم استراحت می‌خوام» معنایی خیلی سنگین‌تر از خستگی معمولیِ پیدا کردن کار داشته باشد. همان‌طور که جوان‌های انسان بعد از شکست‌های پی‌درپی لحظه‌ای مکث می‌کنند تا نفس تازه کنند، شاید موجودات شب هم به روش خودشان در میان این مسیر بی‌پایان زمان، فقط دارند کمی نفس می‌گیرند. چون بالاخره، جاودانه بودن به این معنی نیست که هر روز زندگی حتماً باید پر از انگیزه و تلاش باشد.

حالا چیزی که هست ما نمیدونیم هیسونگ اون خوناشام ۳۰۰ سالس که بیکار میچرخه و تو تابوتش میخوابه و هر از گاهی هویت جدید میگیره یا داردانه

انگار داره داره بهمون جوابا رو میده اگر هیسونگ پنهان شده ۲۰۰ ساله اونم تو یه خونه الان باید ۳۰۰ سالش باشه هیسونگ = ایوان شاید اول ایوان بوده بعد شده هیسونگ مثلا

نمیدونم کجا حرف از ۳۰۰ سال شده... ولی منطقیه چون هیسونگ توی کانسپت سینمایی دیزایر آنلیش مدت طولانی‌ای قایم شده بود

چیزه ترجمه اینم زیاده دیگه حوصلم نیست بفرستم😅🤗