Maïwenn
الذهاب إلى القناة على Telegram
5 431
المشتركون
-1124 ساعات
-1147 أيام
+4 34530 أيام
أرشيف المشاركات
5 431
بزارید حسمو بگم.
الان که وصلیم احساس پوچی میکنم و وقتی متوجه این میشم که اینترنت واقعا چیز خاصی نیست که دربارش انقد ذوق زده باشم دلم برای خودمو مردم میسوزه.
این یکی دو سال یا شاید بهتره بگم از همون اول که فهمیدم ایران چه کشوریه جدی هیچوقت نتونستم روی آینده تمرکز کنم چون داداش ایرانه و مردمش دیگه
فقط تمرکزم روی هنرم بود.
کل این دو سه سال رو من فقط با پیانو زدن و آهنگ خوندن گذروندم چون میدونم باز با هنر شاید بتونم موفق بشم، نمیگم آدم تنبلی هستم ولی با این وضعیت کشور و اینا جدی به جایی نمیرسم، پس الکی برای چی تلاش کنم؟
عوضش وقتمو و تمرکزم رو روی اینجور چیزا میزارم، مخصوصا زبان.
نمیتونم دنیا رو فقط یه تیکه ماده و اتفاق و تصادف ببینم. یعنی هر چی بیشتر به بودن فکر میکنم، بیشتر برام عجیب میشه که اصلاً چرا چیزی هست بهجای اینکه هیچی نباشه. برای من خودِ وجود، خودش مسئلهست. اینکه ما هستیم، دنیا هست، آگاهی هست، رنج هست، عشق هست، زمان هست اینا خیلی بیشتر از اونی هستن که بشه راحت از کنارشون رد شد من نه اون قدری سادهام که بگم دنیا قطعاً یه معنای کاملا روشن و آماده داره، نه اونقدری بیحس که بگم همهچی پوچه و تموم. اتفاقاً مسئله اینجاست که دنیا برای من زیادی واقعی و زیادی سنگینه که بشه پوچ حسابش کرد. اگه پوچ بود، اینهمه درگیری درونی، اینهمه کشش به حقیقت، اینهمه دردِ فهمیدن و اینهمه میل به معنا از کجا میاومد؟ من حس میکنم وجود دنیا یه جور پرتابشدگی هم داره یعنی ما وسط چیزی افتادیم که خودمون انتخابش نکردیم ولی حالا باید توش زندگی کنیم بفهمیم، تصمیم بگیریم، رنج بکشیم و یه جوری معنای خودمون رو از دلش دربیاریم آدم همزمان هم ناآگاهه، هم آگاه هم آزاده هم محدود؛ هم دنبال معناست، هم هیچ تضمینی براش نداره برای همین من دنیا رو یه امر کاملا حل شده نمیبینم. بیشتر شبیه یه راز میبینمش. نه رازی از جنس خرافه، از جنس عمق. انگار واقعیت لایهلایهتر از چیزیه که به چشم میاد. ما فقط با ظاهر دنیا طرف نیستیم؛ با این هم طرفیم که چرا اصلاً واقعیتی هست، چرا آگاهیای هست که داره این واقعیت رو تجربه میکنه، و چرا این تجربه انقدر با درد و میل و فقدان گره خورده من فکر نمیکنم انسان توی دنیا فقط یه موجود مصرفکننده و گذرا باشه. به نظرم انسان یه موجود پرسشگره؛ موجودیه که خودِ بودن براش سؤال میشه. و همین پرسشگری به نظرم نشون میده که ما فقط توی دنیا نیستیم، بلکه درگیرِ مسئلهی وجودیم. یعنی برای من، انسان بودن یعنی گیر افتادن بین زمین و معنا؛ بین واقعیتِ سختِ زندگی و میلِ خاموشنشدنی به فهمیدن اینکه این همه برای چیه. یه چیز دیگه هم هست، من دنیا رو نه شرّ مطلق میبینم، نه خیر مطلق. دنیا برای من صحنهی تنشهاست. جاییه که توش زیبایی و ویرانی، عشق و فقدان، امید و بیمعنایی، کنار همان. و دقیقاً همین تناقضها باعث میشن نتونم با نگاههای ساده باهاش برخورد کنم. اگه دنیا فقط تاریک بود، تکلیف روشنتر بود. اگه فقط روشن بود، باز فهمش آسونتر میشد. ولی مسئله اینه که دنیا همزمان میسازه و میشکنه، میده و میگیره، بیدار میکنه و خسته میکنه وقتی با مسئله وجود روبهرو میشی جواب های دمدستی دیگه راضیت نمیکنن من نمیخوام فقط یه روایت حاضرآماده رو بپذیرم که خیالم راحت بشه ترجیح میدم درگیر این پرسش بمونم تا اینکه با یه جواب سطحی خودمو ساکت کنم در نهایت، فکر میکنم دنیا شاید کاملا قابلفهم نباشه ولی کاملا هم بی معنا نیست یعنی برای من معنا چیزی نیست که مثل یه برچسب از قبل روی دنیا خورده باشه و ما فقط پیداش کنیم؛ شاید معنا چیزی باشه که در نسبت آگاهی ما با این جهان در دلِ رنج انتخاب فقدان و حضور کم کم خودش رو نشون میده
26 مايو, 15:56
06 سبتمبر, ~04:14
5 431
من توی عمرم به هیچ سالی نگفتم وحشتناک،ولی 1404 جوری بود که واقعا نمیتونم چیز دیگه ای بهش بگم.اولین باره همچین تجربه ای از یه سال کامل برام باقی میمونه؛اندوه،حسرت،خشم.
از اول سال جنگ شد و آدم ها مردند و شادی دفن شد.دوباره همه چیز کش پیدا کرد تا وسط سرما که آتشی دنیای جوانان را گرفت که از آن خاکستری سرخ آفرید.حال در آخرای سال خانه ها نیز در زمین فرو میروند.
گویی دیگر هیچ چیز نمیخواهد ایرانی باشد.
03 مايو, 16:11
