𝒎𝒚 𝒎𝒐𝒐𝒏

«واقعیت این است که آنچه بر خودم و ایرانِ من گذشته را نمی‌شود فراموش کنم. گذشتن از بعضی چیزها مثل این است که قلبت را با دست‌های خودت در بیاوری و آن را گوشه‌ای بگذاری تا بگندد.»

«در ایران، اندوه همیشه یک قدم جلوتر آدمی‌ست؛ اما همین غم است که شعر می‌سراید، موسیقی خلق می‌کند و قلب‌هایمان را به چیزهای زیباتری از خودش گره می‌زند.»

دوستم داشتی اما نه آنقدر که برایم بجنگی، دوستت داشتم آنقدر که برایت در جنگ ها بمیرم.

‏میگفت وسطِ دعوا از سکوتِ پسرا خوشحال شید و از سکوتِ دخترا بترسید؛ اولی انقد دوسِت داره که حرفی نمیزنه ناراحتت کنه، دومی تو سکوتش داره ترک کردنت رو یاد میگیره :)

هر روز کمی بیشتر می‌میرم، نه کسی می‌بیند، نه کسی می‌شنود و نه کسی می‌فهمد ؛ حتی اونی که گفت همیشه حواسش بهم هست هم نفهمید :)

تو هرچی شانس نیاورده باشم، تو حس ششم غوغا کردم.

اصالت یعنی: اگر با من در ارتباط هستین، بدانید که اگر یک روزی به هر دلیلی دیگر باهم دوست و در ارتباط نبودیم، از من هیچ آسیبی به شما نمی‌رسد و تمام حس ها، حرف ها، ولحظه هایتان پیش من جایش امن است.

ماندن کنار من لیاقت میخواست نه بهانه، بلند میگویم به درک که رفتی.

خواستم موهات رو ناز کنم؛ رفت عکس بعدی🫠

وقتی مطمئن باشم در حقت اشتباهی نکردم، برام مهم نیست اگه تا ابد با هم صحبت نکنیم.

به من سفارش کن گاهی از خانه بیرون بروم. و بگو که این‌قدر خودم را اذیت نکنم. من فقط حرف تو را گوش می‌کنم. می‌دانی که؟

هر کجا حس کردم اضافی ام؛خودمو برداشتم و رفتم!

شبی که بدون تو صبح شد، صبحش دیگه پیدات نشه.

در نامه‌ی آخرش نوشت : روزهای خوب بسیاری داشتیم که بابت همه‌شان ممنونم، اما فراموش نکن که در لحظات آخر چطور قلبم را شکستی و احساسم را نادیده گرفتی .

لطفا یادت بمونه قبل از اینکه نخوامت چقدر می‌خواستمت چقدر برات تلاش کردم و چقدر بی لیاقت بودی !

فکر میکردم شعر نجاتم میدهد غرقم کرد…:)

تو موهام پیدا کردم تارِمو سفید…

من جنگیدم که حسرتش به دلم نمونه، وگرنه می‌دونستم روی تو نمی‌شه حساب کرد.

داستان و از اول تعریف کنید نه از جایی که تحملم تموم شد و شبیه خودتون شدم .

مرسی که خودتو از چشمام انداختی اگه به من بود حالا حالاها میزاشتمت رو چشمام و میبخشیدمت .