"Black Rose"

نوشته بود: هرچقدر بیشتر بخشیدمش، از اون به بعد همونقدر کمتر دوسش داشتم.

دلم می‌خواد برم‌ کویر. نه برای زیبایی، عکس گرفتن و تفریح. برای سر به بیابون گذاشتن از دست این وضعیت.

اولش بهت پروانه میده بعدش معده درد.

ما ضعیف نبودیم، حریفمون مادرجنده بود.

‏شما هر چیزیو که تو زندگیت از دست بدی بعدا میتونی یه طوری جبرانش کنی، به جز دختری که واقعا عاشقته.

یه کوچولو برام عصاب مونده، اونم گذاشتم برای آدم حسابیای زندگیم.

‏جدی اگه تا یه حد کنترل شده‌ای ک*خل نباشی نمیتونی تو این وضعیت دنیا دوام بیاری.

‏زندگی بی‌دغدغه تو ایران، فرمول همبرگر آقای خرچنگ بود و ما پلانگتون.

زودتر عشق رو تجربه کنید و بندازید سطل آشغال و با عقلتون وارد رابطه بشید.

‏آدما خیلی دیر میرسن. دیر میفهمنت، دیر پشیمون میشن، دیر معذرت‌خواهی می‌کنن، دقیقا وقتی از چشمت افتادن و دیگه هیچوقت بهشون حسی پیدا نمی‌کنی.

کاش دو نفر بودم. یکی می‌موند پیش مامان و یکی می‌رفت پی زندگیش.

امیدوارم آدم درست زندگیت رو پیدا کنی.

دیگه باید برنج رو از وعده غذاییم حذف کتم بجاش قرصش رو مصرف کنم...

‏من هنوز به “قول انگشت کوچیکه” و “بیا بوسش کنم خوب شه” اعتقاد دارم.

‏نه طرز نگهداری رو بلد بودی، نه خداحافظی رو؛ فقط شروع کننده‌ی خوبی بودی.

اگه فکر می‌کنی آدما قراره تا ابد درگیر تو بمونن و دوستت داشته باشن بدون یعنی هنوز به اندازه کافی بزرگ نشدی عزیزم.

ماندنی اگر نیستید، دچارش نکنید‌.

می‌خواستم بهت پیام بدم که یادم افتاد توام دست داری.