『 بَعدِ آدم‌ها 』

چه حوصله اى دارين براى تلافى! به قول محمود درويش : همين تورا بس كه من ديگر تورا انطور كه ميديدم نميبينم...

آرامش یعنی کسی نباشد و باز هم دلت آرام باشد؛ یعنی یاد بگیری در میان تمام خستگی‌ها، به خودت تکیه کنی و با صدای قلبت لبخند بزنی. گاهی زیباترین حس دنیا، همان آرامشی است که در سکوت پیدا می‌شود.

و یادت بماند عزیزِ من؛ او می‌دانست بیش از توانت داری رنج می‌کشی، اما نخواست تسکینت دهد…

بعضیا همیشه از صداقت حرف میزنن اما تا وقتی که حقیقت به ضررشون نباشه. از وفاداری میگن، اما فقط وقتی که پای منفعتشون وسط نباشه. از رفاقت میگن، اما اولین نفری که موقع سختی ناپدید میشه خودشونن. مشکل این نیست که آدم‌ها اشتباه میکنن، مشکل اینه که برای اشتباه‌های خودشون هزار تا دلیل دارن، اما برای اشتباه بقیه حتی یه فرصت هم قائل نیستن.

و شاید بزرگترین اشتباه ما این بود که حرف‌های آدم‌ها رو باور کردیم در حالی که باید فقط رفتارشون رو حفظ میکردیم.

بزرگ‌ترین شادیِ زندگی، این است که دوست‌داشته شوی؛ آن هم نه به‌خاطرِ آن‌چه هستی، بلکه با وجودِ آن‌چه هستی…

مهربان باش همه درگیر مشکلی هستند...

از خودم معذرت می‌خواهم که روزی تمامِ انرژی، زمان و قلبم را صرفِ آدم‌هایی کردم که ارزشش را نداشتند؛ آدم‌هایی که امروز حتی دلم نمی‌خواهد نگاهم به نگاهشان گره بخورد.

نگید نشد؛ بگید یکیمون میخواست مگه میشه دو نفر بخوان و نرسن.

درک شدن مهمتره یا دوست داشته شدن؟ خب معلومه درک شدن! آدمیزاد تشنەی جرعەای درک شدنه میخواد خودشو بخونه و ببینه و بشنوه برای همینه بین فلسفه،ادبیات،سینما و موسیقی میگرده تا یکی پیدا بشه که اونو تعریف و تفسیر و درک کنه! درک شدن بالاتر از دوست داشته شدنه و بی‌شک مسیرش صعب العبورتر!

اگر بخوام مودمو توصیف کنم اینجوریه که: خستم ولی جوری نیست که با خوابیدن بشه حلش کرد، عصبیم و چیزی نیست که آرومم کنه فقط عصبی‌تر میشم، بی‌قرارم ولی نمی‌دونم برا چی و آهنگو ترجیح می‌دم به حرف زدن با آدما، من خستم ولی نمی‌دونم از چی.

اینو فرستادم بهت بگم که؛ تو نه تنها قیافت خوشگله،بلکه ذاتتم قشنگه.

قلب های زیبا شکسته میشن،دقیقا همونطور که گل های زیبا چیده میشن.