『 بَعدِ آدم‌ها 』

رنج، همان شکافی است که از میانِ آن، ابدیت به درونِ ما نفوذ می‌کند. کسی که هیچ‌گاه به بن‌بست نرسیده، هیچ‌گاه هم به دنبالِ راهِ خروجِ واقعی نگشته است. خداوند در کلیساها نیست؛ او در همان نقطه‌ای است که انسان از صمیمِ قلب فریاد می‌زند: دیگر نمی‌توانم...

یه زمانی آرزوهام خیلی بزرگ بودن. فکر میکردم اگه بهشون برسم، دیگه هیچ غمی نمیمونه، هیچ نگرانی‌ای نیست، و بالاخره حالم خوب میشه. برای همین همیشه دنبال فردا بودم. دنبال روزی که همه‌چیز درست بشه. اما با گذشت زمان فهمیدم بعضی آرزوها وقتی برآورده میشن، دیگه اون حس سابق رو ندارن. چون توی مسیر رسیدن، خودت هزار بار عوض شدی.

و تلخ ترین قسمت ماجرا این نیست که به بعضی آرزوهات نرسیدی؛ اینه که وقتی رسیدی، دیگه اون آدم سابق نبودی که روزی با تمام وجود آرزوشون میکرد.

بدترین حالتی که ممکنه برای یه آدم پیش بیاد اینه که همزمان هم احساسی باشه و هم منطقی، یعنی قلبش داره مچاله می‌شه ها، ولی مجبوره منطقی تصمیم بگیره، بعدش باید روزها و ماه‌ها و حتی سال‌ها بشینه به قلبش توضیح بده که اگه اون کارو نمی‌کردم بیشتر مچاله می‌شدی.اما مگه قلب حالیشه؟ وقتی دیگه صلحی نباشه بین عقل و قلبت، انگار لای منگنه ای، چون نه مغزت قلب داره، و نه قلبت مغز.

از تو، چنان رنجی به من رسیده که هرگز انتظارش را از هیچ جنبنده‌ای نداشتم. حتی امروز، فکرِ تو در ذهنم با رنج آمیخته است.

بعضی از روزها قرار نیست اتفاق بزرگی بیفتد. نه خبری می‌آید، نه معجزه‌ای رخ می‌دهد. فقط تو می‌مانی و چند فکرِ آرام که در سرت قدم می‌زنند. اما همین روزهای ساده، همین لحظه‌های معمولی که بی‌سروصدا می‌گذرند، بعدها تبدیل می‌شوند به خاطراتی که دلت برایشان تنگ می‌شود.

شاید زندگی دقیقاً همین باشد؛ جمع کردنِ آرامِ لحظه‌هایی که قدرشان را خیلی دیر می‌فهمیم.

من هیچوقت گوشی طرفم رو چک نمیکنم چون معتقدم کسی که بخواد خیانت کنه میتونه به صد روش‌ انجامش بده؛ من توقع ندارم طرفم دائم بهم زنگ بزنه و پیام بده چون معتقدم توجه باید از ته دل و با اشتیاق باشه، من نمیخوام در همه حال طرفم منو در الویت قرار بده چون معتقدم رابطه‌ی عاشقانه فقط یکی از جنبه های زندگی هر فردی هست، من کسی رو مجبور نمیکنم بهم وفادار باشه، توجه کنه یا دوستم داشته باشه چون معتقدم هیچ‌کس با کنترل و اجبار ساخته نمیشه، اما اگر متوجه بشم کسی نمیخواد درست و سالم در کنارم باشه نبودن رو انتخاب میکنم.

. کسی چه می‌داند من چقدر تلاش کرده‌ام که روحم زیبا بماند، وقتی جهان پر از رنج بود. زیرا در میان ویرانی و رنج وظیفه‌ی انسان این است که قلبش را به زشتی نسپارد.

بعضی تصمیم‌ها رو آدم با عقلش نمیگیره. اونقدر خسته میشه که دیگه دلش نمیخواد ادامه بده. نه چون همه‌ چیز تموم شده، چون خودش تموم شده. دیگه انرژی توضیح دادن نداره، انرژی ناراحت شدن نداره، حتی انرژی درست کردن چیزهایی که خراب شدن رو هم نداره. از یه جایی به بعد فقط دلش سکوت میخواد. یه زندگی ساده، بدون جنگ، بدون انتظار، بدون اینکه هر روز ثابت کنه آدم بدی نیست. و شاید آرامش دقیقا از همون روز شروع بشه.

روزی که بفهمی قرار نیست همه‌ چیز رو نجات بدی، مخصوصا چیزهایی که هیچوقت نمیخواستن نجات پیدا کنن.