『 بَعدِ آدم‌ها 』

فردا و پس فردا ی ایران غمگینه ۴۰ روز گذشت و این داغ هنوز تازه‌ست. روحشان شاد 💔🖤

در من بسیاری چیزها از بین رفته است که گمان میکردم تا ابد ماندگارند.

این رو هم هندل میکنی و میگذرونی و بعدش میبینی انقدرها هم که تو ذهنت بزرگش کردی بزرگ نبود.

نترس، یه خورده جسارت داشته باش. چیزی نیست. فقط دنیاست که به آخر رسیده. همیشه همین‌طوره.

کلامت را بالا ببر، نه صدایت را این باران است که باعث رشد گل‌ها می‌شود، نه رعد و برق.

دردی که به اشتراک گذاشته شود، نصف میشود؛ و شادی ای که به اشتراک گذاشته شود، دو برابر میشود! گویا با هم بودن در سختی‌ها و شادی‌ها حال دل آدم را بهتر میکند...

سمفونی مردگان

مولانا چقدر قشنگ میگه: يک روز میرسه گل‌های که گفتی باز نمیشه ، باز میشه غمی که هرگز گفتی تمام نمیشه، تمام میشه زمانی که گفتی نمی‌گذره ، می‌گذره زندگی یک راز است اول شکر بعد صبر و در آخر باید باور کرد...

سلام به اونایی که درد و دل همه رو گوش میدن و معلوم نیست خودشون کجا درد و دل میکنن.

و درنهایت چیزی که براش یه عمر جنگیدی رو خودت رهاش میکنی.

هیچکی نمیفهمه ناراحتی تا وقتی که به عصبانیت تبدیل بشه و بعدش تو میشی آدم بده‌ی داستان.

مشکل اینجا بود که صاف و ساده به نظر می‌رسیدیم اما بیشتر از آنچه فکر می‌کردند دقت داشتیم و می‌فهمیدیم. ما می‌فهمیدیم و ما تحلیل می‌کردیم و ما تفسیر می‌کردیم و ما به دل می‌گرفتیم و ما غصه می‌خوردیم و ما دق می‌کردیم و ما بغضمان را با دو جرعه لبخند می‌بلعیدیم. ما لبخند می‌زدیم اما شاد نبودیم. ما آرام به نظر می‌رسیدیم، اما آرام نبودیم. ما حواسمان به همه چیز بود، ما آرام نبودیم، ما شاد نبودیم، ما ساده‌لوح نبودیم، ما می‌رنجیدیم، ما می‌فهمیدیم...

میدونی چیه؟ من با آدم‌هایی راحت‌ترم که امیدم رو ازم نگیرن، حس بد تو دلم نریزن، حسادت نکنن، و همه‌اش من رو با بقیه مقایسه نکنن، آرامش همین چیزهای کوچیکه‌.