『 بَعدِ آدم‌ها 』

یه دیالوگی بود میگفت: "اگه پیش کسی گریه کردی و باز هم تورو آدم قوی دونست، اگه پیش کسی لحظه ‌خشمگین شدی و بازم تورو آدم مهربونی دونست، رهاش نکن.." به همین قشنگی.

زندگی مجبورت میکنه که قوی باشی ادامه بدی ، جا نزنی بغضتو قورت بدی سرپا بمونی دندون رو جیگر بذاری وانمود کنی ،راه بیای طاقت بیاری و زنده بمونی.

‏نمیدونم چه اتفاقی تو زندگیم افتاد؛ ولی دیگه برام مهم نیست آدم‌ها چه فکری دربارم میکنن، دیگه حرفا و قضاوت هاشون اذیتم نمیکنه، دیگه برام مهم نیست توو روزای سخت زندگیم کیا ترکم کردن، گذشته رو رها کردم و درکل هیچ توقعی از هیچکس ندارم. عوضش حالم بهتره،خوشحال ترم، هرچیزی و هر کسی نمیتونه منو بهم بریزه و من این حال خوبو با هیچی عوض نمیکنم.

‏ تو روان‌شناسی رابطه یه اثر جالبی داریم به اسم "اثر میکل آنژ" که میگه؛ + زوج‌های موفق زور نمی‌ زنن همدیگه رو عوض کنن!، اونها به هم کمک می‌کنن که بهترین ورژن همدیگه رو کشف کنن. درست مثل میکل آنژ که می‌گفت؛ "من مجسمه رو نمی‌سازم، فقط شاهکاری که توی سنگ پنهانه رو کشف می‌ کنم".

امیدوارم روزی که نجات پیدا کردی، زندگی چیزهای مورد علاقه‌ات رو ازت نگرفته باشه عزیزم‌.

رابطه فقط احساس و کنار هم بودن نیست دو نفر تو رابطه مستقیم روی هم تاثیر میذارن یا باعث میشن باهم رشد کنن یا میتونن آروم آروم باعث تخریب هم بشن برای همین رشد دو طرفه خیلی مهمه چون آخرش حال رابطه و آینده‌شو همین میسازه

من واقعا “نبود” رو به “کمبود” ترجیح میدم.

؛

متاسفانه در دورانی زندگی می‌کنیم که آدم‌ها به چیزهایی که باید از اون‌ها «خجالت» بکشن، دارن «افتخار» می‌کنن.

دلِ آدم خر که نیست؛ میفهمه! مثلاً هیچوقت از بابام نپرسیدم دوستم داری بابا؟! یا تا حالا از مامانم نپرسیدم، مامان واقعا دوسم داری؟! وقتی ازت میپرسم دوسم داری؟ میپرسم واقعنی دوسم داری؟ میپرسم هنوزم مثل قبل دوسم داری؟! یعنی ی جای کار دوست داشتنت میلنگه، یعنی پای عاشقیت میلنگه؛ بدم میلنگه… دل آدم که خر نیست شعور داره حالیشه میفهمه..!