『 بَعدِ آدم‌ها 』

و شاید؛ بزرگترین دلیلِ بی‌خوابی‌های شبانه این است که یک دنیا حرف داری.. اما برای گفتنش، نه دلیلی داری و نه گوش شنوایی!

قبلِ عیدِ پارسال، روزها بوی امید می‌دادند؛ خستگی بود، اما آینده ترسناک نبود. دل‌مشغولی‌ها کوچک بودند و «فردا» هنوز دوست‌داشتنی بود. قبلِ عیدِ امسال اما روزها فقط می‌گذرند… نه با شوق، نه با خیالِ بهتر شدن. همان تقویم، همان اسفند اما با آدمی که دیگر شبیه پارسال نیست.

‌‌ شب‌های هجر را گذراندیم و زنده‌ایم مارا به سخت جانیِ خود، این گمان نبود!

آن‌هایی را که ما را همان‌گونه که هستیم می‌پذیرند و تلاش می‌کنند لبخندهایمان عمیق‌تر و آرامشمان طولانی‌تر باشد؛ همان‌هایی هستند که ماندگار می‌شوند.

هر چند وقت یک بار چک کنید ببینید شبیه اونایی که ازشون بدتون میاد نشده باشین

هر چه با هرکه کُنی بر تو همان می‌گذرد...

واقعا آخرشم نفهمیدیم تلاشمون کافی نبود یا واقعا نمیشد.

یک تراپیست بهم گفت: اگر طلا رو بندازی تو گل و لای بازم ارزش خودش و داره و از ارزشش کم نمیشه ادما هم همینن نباید فکر کنند چون قاطی مشکلات و گل و لای زندگی شدند فکر کنند بی ارزش و هیچ هستند تو هنوزم ارزشمندی پس قدر خودت و بدون 🫂

کاش میشد فکر های شبانت رو بیهوده صرفِ فکر کر‌دن به آدم ها نکنی؛ آدم هایی که اهمیت نمیدن فردا از خواب بیدار میشی یا نه.

و من خودم را با خستگی تمام، از میان این فصل عبور می دهم. فقط به امید نور کم سویی که در دوردست ها می درخشد.

در برابرِ بی‌مهریِ آدم‌ها هیچ نمی‌گویم؛ سکوت و سکوت و سکوت. انگار که لال شده باشم، شاید هم کور و کر. دیگر نه انرژیِ توضیح دادن دارم، و نه حتی حوصله‌اش را.

به جای بیشتر داشتن، به عمیق تر دیدن عادت کن، دنیا برای کسی که بلد است تماشا کند، هرگز تکراری نمی شود.

چرا آدم ها همیشه به محبت کسی که بیشتر از همه ما را نادیده میگیرد محتاج تریم؟

ما کوشیدیم مزه تلخ امید را فراموش کنیم، زیرا که از آغاز مُدام خسته‌ایم. ‌ قطره اشکی در اقیانوس - مانس اشپربر