ققنوس «ایران آینده »

🔥 این اعتراضات می‌تواند تعیین‌کننده باشد شاید در آینده‌ای نه‌چندان دور، دوباره خیابان‌های ایران شاهد اعتراضات گسترده مردم باشد. اما این بار یک تفاوت مهم وجود دارد: ممکن است این اعتراضات فقط یک اعتراض دیگر نباشد؛ ممکن است نقطه‌ای تعیین‌کننده در سرنوشت ایران باشد. یا جامعه با درک اهمیت لحظه، کنار یکدیگر می‌ایستد و مسیر تغییر، آزادی و ساختن ایرانی آبادتر را باز می‌کند؛ یا با بی‌تفاوتی، ترس و تردید، فرصتی دیگر از دست می‌رود و هزینه تغییر برای سال‌ها سنگین‌تر می‌شود. اما برای پیروزی، فقط معترضان امروز کافی نیستند. باید قشر خاکستری، افراد بی‌تفاوت و حتی بخشی از طرفداران حکومت را نیز با خود همراه کرد. به آنان باید گفت: اگر تا امروز به هر دلیلی از این حکومت حمایت کرده‌اید، اما دستتان به خون هیچ هموطنی آلوده نشده است، راه بازگشت به سوی مردم همچنان باز است. قرار نیست همه از ابتدا هم‌فکر باشند. قرار است برای آینده ایران، هم‌وطن باشیم. اما یک مرز هم وجود دارد: کسانی که در سرکوب، شکنجه، قتل و خشونت علیه مردم نقش داشته‌اند، باید بدانند که تاریخ فراموش نمی‌کند. بهتر است پیش از آنکه دیر شود، درباره آینده خود و خانواده‌شان تصمیم بگیرند و از تجربه کسانی که تا آخرین لحظه در کنار حکومت‌های سرکوبگر ماندند، درس بگیرند. تغییر حکومت به معنای انتقام از یکدیگر نیست؛ به معنای پایان دادن به چرخه خشونت و آغاز مسئولیت‌پذیری و عدالت است. ایران برای نجات، بیش از هر چیز به همبستگی ایرانیان نیاز دارد. و یک حقیقت ساده را نباید فراموش کنیم: بدون تغییر ساختار سیاسی، انتظار تغییر بنیادین در وضعیت مردم، اقتصاد، آزادی و آینده کشور بسیار دشوار است. این حکومت، بار کجی است که پس از نزدیک به نیم‌قرن هنوز به منزل نرسیده است. این بار شاید سؤال اصلی این نباشد که «چه کسی می‌آید؟» سؤال مهم‌تر این است: ما ایرانیان، برای ساختن فردای ایران چه می‌کنیم؟ اگر روز تغییر فرا برسد، بی‌تفاوتی دیگر فقط بی‌تفاوتی نیست؛ انتخابی است درباره آینده ایران. #ایران #آزادی #همبستگی #تغییر #آینده_ایران #کانال_ققنوس

عاقبت‌کار ✍سید هاشم فیروزی جنگ منطقه‌ای شد، اما جواب نداد؟ پایگاه‌های آمریکا مورد هدف قرار گرفت، اما جواب نداد؟ تنگه هرمز مسدود شد، اما جواب نداد؟ به ناوگان دریایی آمریکا حمله شد، اما جواب نداد؟ سرمایه‌گذاری بر روی بالارفتن قیمت نفت انجام شد، اما جواب نداد؟ نیروهای نیابتی نیز در فلسطین و سوریه و لبنان و حال یمن نه تنها فعال نشدند، بلکه در مرز فرونشست قرار دارند؟ تنها یک مسیر دیگر باقی مانده؟ تکرار واقعه پرل‌هاربر و ستاندن تلفات بالا از نیروهای آمریکایی!   اقدامی که به لطف چند صد هزار میلیارد تومان هزینه کرد جلیلی کوچک در این سالها در رسانه در کنار پایداری و استقامت یک اقلیت سیاسی کوچک اما پر قدرت بواسطه جلیلی بزرگ و در نهایت بدست یک نهاد مشخص بنظر رقم خواهد خورد! و گویی کاری هم از دست هیچ‌کس برنمی‌آید. لیکن آنچه از آن دارد غفلت می‌شود، سرانجام حمله به پرل‌هاربر و ستاندن تلفات انسانی از آمریکاست! «حمله اتمی به هیروشیما و ناکازاکی» از حجم پوچ، مهمل و تهی بودن استراتژی‌های پیاده شده تاکنون واکنش چون منی لاقل دیگر سکوت است و خزیدن به غار تنهایی و ننوشتن. لیکن گویی این اقلیت شوخی شوخی تا دودمان ایران را برباد ندهد دست بردار نیست. آخر چندبار اشتباه بودن استراتژی‌های فردی و گفتمانی باید اثبات شود و باز ادامه داد؟ سید الشهدا ع آن‌هنگام که قصد حرب نمود از سرنوشت خویش و یاران خود کامل آگاه بود و هیچگاه به دروغ وعده فتح و پیروزی نداد، بلکه حتی با انذار از قتال اصحاب را مخیر نمود برای رفتن و ماندن. نمی‌شود از وعده فتح با دلار۴۰۰دلاری و استناد به شبه استراتژی نااندیشمندان به ستیز با خرد پیوست، خردمندان را خانه نشین نمود و شروع به جنگیدن کرد و بعد در نهایت با شکست در تمامی شبه‌استراتژی‌ها کار را رساند به آنجا که اگر در این مسیر کشته هم شویم، پیروزیم.

با پول پژو ۲۰۷ به قیمت ایران، در کشورهای مختلف چه ماشینی می‌شود خرید؟ امارات لکسوس ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ المان بی ام وِ سری ۳- ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷

آمارهای بانک مرکزی نشان می‌دهد از مجموع ۹۳۰ همت مطالبات غیرجاری شبکه بانکی تا پایان بهار امسال، بیش از ۳۰ درصد فقط به ۱۰ شرکت تعلق دارد. نکته مهم‌تر این که ۴ نیروگاه به‌تنهایی سهم قابل توجهی از این فهرست را در اختیار دارند و در صدر آنها، تولید برق ماهتاب کهنوج با ۷۱ همت بدهی قرار گرفته است.

توقف پذیرش بارهای مقصد ایران در فرودگاه‌ های ترکیه فرودگاه‌های ترکیه پذیرش محموله‌ها و بارهایی را که مقصد نهایی آنها ایران اعلام شده، متوقف کرده‌اند. این محدودیت می‌تواند روند ارسال بار و محموله‌های هوایی به ایران را با اختلال بیشتری مواجه کند./رکنا

#فوری همزمان با ارجاع پرونده هسته ای ایران به شورای امنیت سازمان ملل، زمینه سازی ها برای حمله مجدد به ایران در جریان است، بلومبرگ اعلام کرد: آژانس انرژی اتمی وجود فعالیت هسته ای در سایت کوه کلنگ ایران را تأیید کرد.

🔴 راز شلیک پدافند آمریکا؛ آیا هر موشکی در آسمان شکار می‌شود؟ در جریان تبادلات موشکی خاورمیانه، بارها دیده‌ایم که برخی موشک‌ها در آسمان متلاشی می‌شوند و برخی دیگر مستقیم به زمین اصابت می‌کنند. سوال مهمی که خیلی از مخاطبان نظامی می‌پرسند این است: آیا سامانه‌های پدافندی آمریکا و متحدانش واقعاً توان رهگیری تک‌تک پرتابه‌ها را ندارند، یا پای یک محاسبه سرد و فنی در میان است؟ پاسخ کارشناسان نظامی و دکترین پدافند موشکی ارتش آمریکا شفاف است: خیر، پدافند به سمت هر موشکی شلیک نمی‌کند. دلایل این رویکرد عملیاتی را مرور کنیم: محاسبه هوشمند نقطه برخورد (PIP): رادارهای پیشرفته سنتکام و ناوهای جنگی آمریکا (مانند سامانه‌های ایجیس و رادارهای باند X تاد)، به محض اتمام فاز پیشران موشک بالستیک، خط سیر و منحنی پروازی آن را در چند ثانیه محاسبه می‌کنند. سامانه دقیقاً می‌داند موشک قرار است به کجا بخورد. اقتصاد جنگ و حفظ ذخایر استراتژیک: موشک‌های پدافندی مثل استاندارد ۳ (SM-3) یا پاتریوت PAC-3 بی‌نهایت نیستند و تولید هر تیر از آن‌ها ماه‌ها طول می‌کشد. شلیک موشکی که بین ۴ تا ۱۰ میلیون دلار قیمت دارد به سمت هدفی که قرار است در بیابان خالی یا زمین بایر فرود بیاید، یک خطای بزرگ تاکتیکی است. اولویت‌بندی اهداف حیاتی: رایانه‌های کنترل آتش پدافند، محیط را به دو بخش تقسیم می‌کنند: «مناطق حفاظت‌شده» (مانند پایگاه‌های هوایی، مراکز فرماندهی، آشیانه‌ها و زیرساخت‌های کلیدی) و «مناطق غیرحساس». رهگیرها فقط و فقط زمانی قفل و شلیک می‌شوند که نقطه اصابت درون محدوده سرخ پایگاه یا تأسیسات حیاتی باشد. پاسخ به تاکتیک اشباع مهاجم: ایران در عملیات‌های پرحجم، ترکیبی از موشک‌های نقطه‌زن، راکت‌های ساده‌تر یا پهپادها شلیک می‌کند تا پدافند را وادار به تخلیه سیلوی لانچرها کند. پدافند آمریکا برای اینکه در برابر موشک‌های مانورپذیر و کلاهک‌های اصلی دست‌خالی نماند، اصابت پرتابه‌های خطارفته یا بی‌خطر را عامدانه نادیده می‌گیرد. سامانه‌های پیشرفته پدافندی چتر یکپارچه‌ای نیستند که جلوی تک‌تک قطرات باران را بگیرند؛ آن‌ها سپرهایی هدفمند هستند که فقط مأموریت دارند جلوی اصابت به قلب تجهیزات و نیروهای خودی را تضمین کنند. عبور یک موشک و برخورد آن به یک باند فرعی یا زمین خالی، لزوماً شکست پدافند نیست، بلکه بخشی از مدیریت سخت‌گیرانه آتش در آسمان است. World_Newsix

روابط ایران و همسایگان در تیره‌ترین دوران خود قرار دارد !! ✍رستم شجاعی مقدم ,۱۴۰۵/۶/۱۸ در سراسر تاریخ میانه و متاخر نمیتوان نسلی از ایرانیان و اعراب را به یاد آورد که شاهد یک منازعه خونین مابین خود نبوده باشند. در تاریخ معاصر نیر آثار میدان‌ها، جنگ‌ها و نزاع‌های خونین در بسیاری از مناطق هنوز گویای این مدعا هستند. آخرین و نزدیک‌ترین جنگ تمام شده ایران و عراق که اکثر کشورهای عرب به استثنای نظام بعثی سوریه ( که در قبال اخذ مواجب جانب ایران را گرفته بود) پشتیبانی تمام از عراق را در طول هشت سال ادامه دادند، شاهدی دیگر از این منازعه تاریخی است. پس از این جنگ تا زمان بودن صدام حسین در قدرت چیزی برای عراق تغییر نکرد و نزاع در استتار (با تقویت فرقه‌های مخالف) ادامه یافت، پس از  سرنگونی صدام توسط نظامیان آمریکا و تشکیل دولت نیم‌بند اما تحت کنترل شیعه‌های آن کشور حضور نظامی ایران در آن کشور فرم  جدیدی گرفت که بیش از هر چیز متناظر به تقویت شعار گرایی ایدئولوژیک در جهت همگرایی گروههای مذهبی مسلح در ضدیت با اسراییل و حضور آمریکا در منطقه بود و البته علاوه بر معافیت عراق از پرداخت خسارات جنگ با ایران هزینه‌های هنگفتی را برای ایران به بار آورد و مردم عراق را نیز از ثبات و آرامش لازم محروم نمود. در غزه، لبنان، سوریه ، یمن ، بحرین و....نیز ایران برای هدایت احساسات مذهبی به سمت مبارزه خونین (جهادی) سرمایه‌گذاری بزرگی را هدایت کرد. این منازعه موجب تولد جبهه‌های جدیدی از جنگ دو مذهب شد که منطقه را در اثرات ویرانگر فرو برد. بالاخره با درگیر شدن آمریکا و اسراییل با ایران که بخشی از این جنگ در رهن همان سیاست منطقه‌ای بوده و هست، (چنانچه پیش‌شرط رسمی ایران برای آتش بس معافیت جنوب لبنان از حملات اسراییل اعلام گردیده است) ایران با هدف گرفتن منابع و‌ منافع کشورهای عرب منطقه وجهه منطقه‌ای و اهداف خود را آشکار کرد. اکنون کار به جایی رسیده است که سه کشور محوری در پیرامون ایران پاکستان ، عربستان و ترکیه به یک اتحاد امنیتی و نظامی روی آورده‌اند، تا علاوه بر مشارکت نظامی با آمریکا و نزدیکی بیشتر به اسراییل بر اتحاد جمعی نزدیک علیه ایران نیز تکیه نمایند. با این وضع پاکستان و ترکیه دو همسایه غیر عرب ایران نیز به تشریک مساعی و‌ منافع با اعراب پیوسته‌اند و این نشان دهنده تعارضی استراتژیک و بی‌سابقه میان ایران و همسایگان است.

#توجه جنگ از رگ گردن نزدیک تر ! ایستگاه‌های متروی تهران در حال آماده‌سازی به عنوان پناهگاه هستند مهدی چمران، رئیس شورای شهر تهران، گفت برای تأمین نیازها در داخل یا کنار ایستگاه‌ها برنامه‌ریزی می‌شود . استان تهران ٬

ویدیویی از دستگیری تروریستای حوثی ها توسط ارتش یمن 🔵

یه ویدیو از داخل یه مدرسه منتشر شده که مدیر مدرسه داره مستقیم به والدین بچه‌ای که پول شهریه نداره میگه:

پول شهریه نداری؟ پسرت رو با یه اتهام بی‌انضباطی اخراج می‌کنیم!

‍ بعد از اتفاقهایی که از دی ماه تا کنون افتاده میشه گفت که فقط دو گروه طرفدار حکومت هستند: دیوانهای احمق بیشرفهای حرامزاده لینک پیوستن 👇👇 https://t.me/yccqwr2 #کانال_ققنوس

بازی نشون میدن، نمیشه خرید کنسول نشون میدن، نمیشه خرید کنترلر بازی نشون میدن، نمیشه خرید گوشی نشون میدن، نمیشه خرید حتی یه شوق ساده هم برای یه معرفی محصول توی این مملکت از بین رفته

اتفاقاتى كه تو اين يک سال براى ايرانيا، از لحاظ روحى، جسمى، روانى و مالى افتاد، راحت ده سال از عمر مفيد همه‌مون كم كرد و زمينه ساز بيمارى هايى خواهد شد كه گندش چند سال ديگه درمياد.

ميشه قسطى داروهامو ببرم؟ ميشه تعدادشو كم كنيد؟ لازم همه داروهامو مصرف كنم؟ نميشه مهمترارو بخرم؟ به كوه‌ها بگو از خجالت آب شوند، صاحبان خورشيد به گدايى چراغ آمده‌اند...

🔴 ایران و ترکیه؛ دو کشور، دو تصمیم در برابر کرونا برای فهمیدن اینکه تأخیر واکسیناسیون در ایران تا چه اندازه به تصمیم‌های سیاسی و مدیریتی مربوط بود، یک مقایسه ساده با ترکیه بسیار روشنگر است. ترکیه واکسیناسیون کرونا را در ۱۳ ژانویه ۲۰۲۱ با واکسن سینوواک آغاز کرد؛ سپس در همان سال به سراغ واکسن Pfizer-BioNTech نیز رفت. یعنی وقتی یک منبع با مشکل تأمین مواجه شد، مسیر تأمین دیگری را دنبال کرد. ترکیه البته مشکلات خودش را داشت؛ حتی محموله‌های سینوواک از چین با تأخیر مواجه شد. اما نکته مهم این بود که سیاست تأمین واکسن خود را به یک گزینه واحد گره نزد. حالا ایران را ببینیم. در دی ۱۳۹۹، خامنه‌ای ورود واکسن‌های آمریکایی و بریتانیایی را ممنوع کرد. در نتیجه، در حساس‌ترین مقطع همه‌گیری، بخشی از گزینه‌های تأمین واکسن از ابتدا کنار گذاشته شد. سازوکار کواکس هم برای ایران یکی از مسیرهای مهم تأمین بود؛ اما واکسن‌های AstraZeneca که از طریق کواکس وارد شدند، تازه در آوریل ۲۰۲۱ به ایران رسیدند. WHO بعدها صراحتاً گزارش کرد که تا پایان اوت ۲۰۲۱، ایران در تأمین واکسن با مشکل مواجه بود و پایین بودن پوشش واکسیناسیون بر پاسخ کشور به همه‌گیری اثر گذاشت. در ۱۶ اوت ۲۰۲۱ فقط ۱۳.۱ درصد جمعیت ایران حداقل یک دوز و ۵.۱۵ درصد دو دوز دریافت کرده بودند. یعنی دقیقاً در زمانی که سویه دلتا در حال گسترش بود، ایران هنوز با بحران تأمین واکسن روبه‌رو بود. در مقابل، ترکیه توانست در کنار سینوواک، Pfizer-BioNTech را نیز وارد برنامه واکسیناسیون کند. تفاوت اصلی کجا بود؟ مسئله این نیست که ترکیه تحریم نداشت یا هیچ مشکلی نداشت. مسئله این است که ترکیه گزینه‌های خود را تا حد امکان باز نگه داشت؛ ایران بخشی از گزینه‌ها را با یک تصمیم سیاسی بست. و این تفاوت کوچکی نیست. در یک همه‌گیری، سیاست عاقلانه این است: هر واکسن معتبر و قابل‌دسترسی که بتواند جان مردم را نجات دهد، باید در سریع‌ترین زمان ممکن وارد سبد تأمین شود. نه اینکه کشور منتظر بماند تا یک واکسن خاص داخلی به تولید انبوه برسد. و اینجاست که داستان «واکسن داخلی» وارد می‌شود به مردم گفته شد که ایران می‌تواند روی پای خودش بایستد و واکسن داخلی تولید کند. این می‌توانست یک موفقیت علمی بزرگ باشد. اما مشکل زمانی ایجاد شد که تولید داخلی نتوانست با سرعت مورد نیاز کشور پیش برود. تا ۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، طبق آمار WHO، بیش از ۱۳۱ میلیون دوز سینوفارم در قالب واردات و کمک‌ها به ایران رسیده بود، در حالی که واکسن برکت حدود ۱۲.۲ میلیون دوز دریافت‌شده و حدود ۷.۳ میلیون دوز تزریق‌شده داشت. این اعداد یک واقعیت مهم را نشان می‌دهند: در نهایت، واکسیناسیون گسترده ایران نیز عمدتاً بر واکسن‌های وارداتی، به‌خصوص سینوفارم، تکیه کرد. پس سؤال ساده‌ای مطرح می‌شود: اگر قرار بود در نهایت بخش بزرگی از نیاز کشور با واکسن وارداتی تأمین شود، چرا در ماه‌های حیاتی ابتدایی، بخشی از مسیرهای تأمین واکسن بسته شد؟ و سؤال دوم: چرا وعده تولید انبوه واکسن داخلی، پیش از آنکه توان واقعی آن برای تأمین نیاز کشور اثبات شود، به یک دستاورد سیاسی تبدیل شد؟ کرونا یک درس بزرگ برای ایران بود ترکیه نشان داد که حتی اگر یک کشور با مشکل تأمین مواجه شود، می‌تواند مسیرهای مختلف را همزمان دنبال کند. ایران اما در مقطعی با یک تصمیم سیاسی، بخشی از گزینه‌های خود را کنار گذاشت و به تولید داخلی امید بست؛ تولیدی که در آن زمان هنوز ظرفیت لازم برای پاسخگویی سریع به نیاز کشور را نداشت. در چنین شرایطی، مسئله دیگر فقط «تحریم» نیست. مسئله، انتخاب‌های خودمان هم هست. تحریم می‌تواند خرید را سخت‌تر کند؛ اما تصمیم سیاسی می‌تواند همان گزینه‌های محدودی را که در دسترس هستند نیز محدودتر کند. و در نهایت، وقتی واکسن دیر می‌رسد، هزینه آن را نه سیاستمدار می‌دهد، نه مدیر پروژه و نه تبلیغاتچی. هزینه را خانواده‌ای می‌دهد که یکی از عزیزانش را از دست می‌دهد. کرونا فقط یک بحران پزشکی نبود؛ آزمونی بود برای اینکه ببینیم در یک حکومت، هنگام تعارض میان «دستاوردسازی سیاسی» و «نجات جان مردم»، کدام‌یک در اولویت قرار می‌گیرد. و این پرسش هنوز باقی است: اگر تصمیم اولیه درست بود، چرا ایران در نهایت برای واکسیناسیون گسترده به همان واکسن‌های وارداتی متکی شد؟ #کرونا #واکسن #ایران #ترکیه #خامنه‌ای #رئیسی #مخبر #واکسن_برکت #کواکس #مدیریت_بحران #پاسخگویی #کانال_ققنوس

🔴 واکسن؛ از تصمیم خامنه‌ای تا دستاوردسازی برای دولت رئیسی در ماجرای کرونا، مسئله فقط کمبود واکسن نبود؛ مسئله، نحوه تصمیم‌گیری و پاسخگویی در بالاترین سطوح قدرت بود. در دی ۱۳۹۹، علی خامنه‌ای ورود واکسن‌های آمریکایی و بریتانیایی را ممنوع کرد. این تصمیم در شرایطی گرفته شد که واکسیناسیون در جهان آغاز شده بود و «زمان» به اندازه خود واکسن اهمیت داشت. اما همزمان، یک سؤال اساسی وجود داشت: جایگزین این واکسن‌ها چه بود؟ پاسخ حکومت، تکیه بر تولید داخلی بود؛ به‌ویژه پروژه «کووایران برکت» که زیر نظر ستاد اجرایی فرمان امام پیش می‌رفت؛ نهادی که محمد مخبر ریاست آن را بر عهده داشت. اینجا وعده‌های بزرگی مطرح شد؛ وعده‌هایی درباره تولید انبوه و تأمین نیاز کشور. اما واقعیت با وعده‌ها فاصله گرفت. کشوری که به دلیل یک تصمیم سیاسی بخشی از گزینه‌های خارجی خود را کنار گذاشته بود، ناگهان با این واقعیت روبه‌رو شد که جایگزین داخلی هنوز توان تأمین سریع و گسترده واکسن را ندارد. و اینجاست که موضوع از «واکسن» فراتر می‌رود. اگر تولید داخلی آن‌قدر سریع و مطمئن بود که بتوان بر اساس آن واردات واکسن‌های خارجی را محدود کرد، چرا وعده‌های تولید انبوه محقق نشد؟ و اگر مشخص شد که این وعده‌ها عملی نیست، چه کسی پاسخگو شد؟ مسئله مخبر چیست؟ نمی‌توان بدون سند گفت که مخبر یا مسئولان دیگر عمداً مردم را فریب داده‌اند. اما یک سؤال کاملاً منطقی وجود دارد: وقتی وعده‌ای بزرگ مبنای یک تصمیم ملی قرار می‌گیرد و آن وعده محقق نمی‌شود، آیا وعده‌دهنده نباید پاسخگو باشد؟ به‌خصوص وقتی این وعده درباره کالایی معمولی نیست؛ درباره واکسنی است که می‌تواند با مرگ و زندگی انسان‌ها ارتباط داشته باشد. از طرف دیگر، اگر خامنه‌ای واقعاً به دلیل اعتماد به توان تولید داخلی، مسیر واردات برخی واکسن‌ها را بست، پس بعد از مشخص شدن ضعف تولید داخلی، چرا برخورد جدی و علنی با کسانی که چنین وعده‌هایی داده بودند مشاهده نشد؟ اینجا یک تناقض بزرگ شکل می‌گیرد: تصمیم‌گیرنده اختیار کامل داشت؛ وعده‌دهنده مسئولیت کامل نداشت؛ اما هزینه اشتباه را مردم پرداختند. و «دستاوردسازی» کجای ماجرا قرار می‌گیرد؟ تولید واکسن داخلی می‌توانست یک موفقیت علمی واقعی باشد؛ و اگر چنین موفقیتی در زمان مناسب و مقیاس مناسب حاصل می‌شد، قطعاً باید از آن استقبال کرد. اما مشکل از جایی آغاز می‌شود که پروژه علمی، پیش از اثبات توان واقعی خود، به یک نماد سیاسی تبدیل شود. برای دولت رئیسی، تولید واکسن داخلی می‌توانست تبدیل به یک پیام تبلیغاتی قدرتمند شود: «ما وابسته به غرب نیستیم؛ خودمان واکسن می‌سازیم.» اما کرونا با شعار و تبلیغات متوقف نمی‌شد. ویروس منتظر افتتاح کارخانه، گزارش عملکرد و نمایش دستاورد نمی‌ماند. مردم واکسن می‌خواستند؛ آن هم در سریع‌ترین زمان ممکن. در نهایت نیز برای واکسیناسیون گسترده، ایران به واردات واکسن‌های خارجی روی آورد. پس باید یک سؤال ساده اما مهم را پرسید: اگر واردات خارجی در آن مقطع بد بود، چرا بعداً به یکی از راه‌های اصلی تأمین واکسن تبدیل شد؟ و اگر واردات لازم بود، چرا باید در حساس‌ترین ماه‌های همه‌گیری، بخشی از گزینه‌های موجود از ابتدا کنار گذاشته می‌شد؟ مسئله اصلی، «مسئولیت» است بحث بر سر این نیست که بگوییم تمام مرگ‌های کرونا فقط نتیجه تصمیم یک نفر بود. چنین ادعایی نیازمند بررسی دقیق اپیدمیولوژیک است. تحریم، مشکلات بانکی، ضعف مدیریت دولت، مشکلات تأمین و توزیع و عوامل متعدد دیگری نیز نقش داشتند. اما یک واقعیت سیاسی را نمی‌توان نادیده گرفت: وقتی یک تصمیم از بالاترین سطح گرفته می‌شود، وقتی بر اساس یک وعده مسیر دیگری انتخاب می‌شود و وقتی آن وعده محقق نمی‌شود، باید زنجیره مسئولیت روشن باشد. نه اینکه موفقیت‌ها به نام مسئولان ثبت شود و شکست‌ها به حساب «شرایط» گذاشته شود. کرونا یک آزمون بزرگ برای مدیریت کشور بود. و شاید مهم‌ترین سؤال آن آزمون هنوز پابرجاست: اگر تصمیم خامنه‌ای درست بود، چرا وقتی فرضیات پشت آن تصمیم شکست خورد، مسئولیت‌پذیری متناسبی دیده نشد؟ و اگر تصمیم اشتباه بود، چه کسی قرار است بابت آن پاسخگو باشد؟ مردم فقط واکسن نمی‌خواستند؛ حق داشتند بدانند چه کسی تصمیم گرفت، چه کسی وعده داد، چه کسی کوتاهی کرد و چرا هزینه همه این تصمیم‌ها را خودشان پرداختند. #کرونا #واکسن #خامنه‌ای #مخبر #رئیسی #واکسن_برکت #پاسخگویی #مدیریت_بحران #ایران #کانال_ققنوس