ققنوس «ایران آینده »

«از فردین‌دوستی تا انقلابی‌گری» یکی از پرسش‌های من اینه که پیش از انقلاب، مردم ایران، به‌ویژه مردم شهرهای بزرگ، بیش از همه تهران، چقدر تحت تأثیر سینما بودن و چقدر با سینما رابطه داشتن. سینمای ایران پیش از انقلاب، سینمای کم‌سانسوری بود. مثل همۀ شئون دیگه، در سینما هم سانسور سیاسی وجود داشت، اما در زمینۀ اخلاقی، عرفی و دینی، سانسور اندک بود. به همین دلیل این پرسش مهمه که رابطۀ مردم ایران با چنین سینمایی چطور بود؛ سینمایی که خیلی پرکار و پرتولید بود و در عین حال فیلم‌های خارجی هم به‌سرعت به پردۀ سینماهای ایران می‌رسیدن. چنین سینمایی با چنین ویژگی‌هایی باعث می‌شه این پرسش مهم بشه: «رابطۀ مردم با سینما چطور بود؟» در میان اسناد سینمای ایران پیش از انقلاب، به سندی برخوردم که ریز فروش سینماهای تهران در سال ۱۳۵۵ رو ثبت کرده بود. در این سند که متعلق به شهرداری و برای محاسبۀ عوارض شهرداریه، میزان فروش سینماها هم از نظر ریالی و هم از نظر تعداد بلیت، به تفکیک قیمت از ۲ تا ۶ تومانی، ذکر شده. بعضی اعداد و ارقام رو طبق این سند محاسبه کردم و به نتایجی خیره‌کننده و باورنکردنی رسیدم که در مخیله‌م ــ و احتمالاً در مخیلۀ شما ــ نمی‌گنجید! بعضی از این نتایج رو با هم مرور کنیم و با سال‌های اخیر مقایسه کنیم. اول، برای نمونه، یک سینما رو به تفکیک فروش مرور کنیم: مثلاً سینما «ری» که امروز دیگه وجود نداره، با سالن درجۀ دو، واقع در خیابون امیریه، نبش خیابون قزوین، چنین آمار فروشی داشت: این سینما در سال ۱۳۵۵ در مجموع ۷۰۳ هزار بلیت فروخت؛ به تفکیک قیمت: ۵ هزار بلیت ۲۰ ریالی، ۱۴ هزار بلیت ۲۵ ریالی، ۲۰۶ هزار بلیت ۳۰ ریالی و ۴۷۸ هزار بلیت ۴۰ ریالی؛ یعنی در مجموع ۷۰۳ هزار بلیت. این یعنی ۲۵.۷۵۰.۰۰۰ ریال فروش داشت. حالا بر همین مبنا می‌شه بلیت‌فروشی سینماها در کل تهران رو در اون سال محاسبه کرد. سال ۱۳۵۵، ۱۱۱ سینما در تهران فعال بودن. اگه تعداد بلیت‌های فروخته‌شدۀ همۀ اون‌ها رو با هم جمع بزنیم، به عدد بهت‌آور ۴۶.۳۸۲.۰۰۰ می‌رسیم! (درست خوندید، ۴۶ میلیون بلیت در یک سال!) تهران در سال ۱۳۵۵ حدود ۴.۵ میلیون جمعیت داشت. این یعنی سرانۀ تعداد بلیت سینما در تهران بیشتر از ۱۰ بود؛ یعنی روی کاغذ هر تهرانی به‌طور میانگین ده بار در سال سینما می‌رفت. البته این فرض طبعاً غلطه، چون خیلی‌ها «اصلاً سینما نمی‌رفتن» و خیلی‌ها هم در سال ده، بیست، سی یا حتی پنجاه بار سینما می‌رفتن. اما به هر حال این سرانه حیرت‌انگیزه. برای اینکه بتونیم به بزرگی‌ش پی ببریم، بد نیست میزان بلیت‌فروشی سینما رو چهل‌وچند سال بعد، در کل ایران، در نظر بگیریم. بر اساس اطلاعات دقیقی که در «سامانۀ فروش سینمای ایران» ثبت شده، در سال ۱۳۹۷ در «کل ایران» ــ دقت بفرمایید، در کل ایرانِ ۸۵ میلیونی ــ ۲۷.۴۱۰.۸۳۶ بلیت فروخته شده. حالا می‌شه بزرگی اون ۴۶ میلیون بلیت سال ۱۳۵۵ رو متوجه شد؛ یعنی سرانۀ سینما رفتن در کل ایران در اواخر دههٔ ۱۳۹۰ حدود ۰.۳ درصد بوده. اما بهتره دقیقاً آمار تهران رو بررسی کنیم، اون هم در طول ۲۵ سال؛ از ۱۳۷۰ در فواصل پنج‌ساله تا ۱۳۹۵. ▪️تعداد فروش بلیت در تهران در سال‌های ۷۰ تا ۹۵ این‌طوریه: — ۱۳۷۰: ۱۹.۳۴۷.۳۳۶ (جمعیت ۶.۵ میلیون / سرانه: حدود ۳) — ۱۳۷۵: ۱۳.۲۰۹.۰۰۰ (جمعیت ۶.۷ میلیون / سرانه: حدود ۲) — ۱۳۸۰: ۹.۰۹۲.۱۸۹ (جمعیت ۷.۲ میلیون / سرانه: حدود ۱.۲) — ۱۳۸۵: ۸.۵۴۶.۷۸۱ (جمعیت ۷.۷ میلیون / سرانه: حدود ۱.۱) — ۱۳۹۰: ۷.۴۷۸.۲۲۱ (جمعیت ۸.۲ میلیون / سرانه: حدود ۰.۹) — ۱۳۹۵: ۱۳.۳۶۲.۷۱۴ (جمعیت ۸.۷ میلیون / سرانه: حدود ۱.۵) البته می‌دونیم که برای این مقایسه باید عوامل متعددی رو در نظر بگیریم؛ مثلاً نفوذ تلویزیون و اینترنت، وگرنه مقایسۀ ما بیمار خواهد بود. اما در کل، از این آمار و ارقام یه چیز قطعیه: «به گواه آمار، نفوذ سینما در یکی دو سال منتهی به انقلاب میان مردم ایران بسیار بالا بوده است.» حالا این گزارۀ پایه‌ای مبنای پرسش‌گذاری‌های مهم بعدی قرار می‌گیره: چطور مردمی که به عشق فردین، راج کاپور و ویجینتی مالا ساعت‌ها توی صف سینما می‌ایستادن، انقلاب کردن؟ تاریخ سیاسی به چنین پرسش‌هایی پاسخ نمی‌ده، بلکه پاسخ اون‌ها رو باید در جامعه‌شناسی سیاسی و تاریخی پیدا کرد. انقلاب در امتداد این سینمادوستی بود، یا توبه و انابه از این سینما بود؟ هر دو فرضیه به نظرم قابل‌تامله: جامعه در برابر اون کالای فرهنگی شورید، در حالی که بسیاری از ویژگی‌های این شورش فرهنگی در اون فیلم‌ها ترویج می‌شد. منابع: ــ آمار سال ۱۳۵۵ از کتاب «اسنادی از موسیقی، سینما و تئاتر در ایران، ۱۳۰۰-۱۳۵۷»، جلد سوم، ص ۱۳۸۰ تا ۱۳۹۰. ــ آمار فروش سینما از ۱۳۷۰ تا ۱۳۹۵ از سالنامه‌های آماری فروش فیلم و سینمای ایران، چاپ معاونت توسعۀ فناوری و مطالعات سینمای ایران. #شاهد_تاریخی گاراژ - مهدی تدینی

دادگاه جنایی دمشق: حکم اعدام برای بشار اسد و ماهر اسد و عاطف نجیب، رئیس اداره امنیت سیاسی در درعا صادر شد. و بین‌المللی تحت تعقیب قرار می‌گیرند ♦️قابل توجه عرزشی ها ، بشار اسد سگشو با خودش برد اما پسر خالش را نبرد . طرفداراش که جای خود دارند.

چیزی که تکلیفش مشخص نباشه اَمن نیست چه اعتقاد باشه، چه رابطه باشه، چه کشور باشه.

دیدم رسانه‌ها نوشتن که “نفت دوباره اوج گرفت و به ۸۶ دلار رسید” می‌دونید درد چیه؟به این قیمت می‌گن «اوج گرفتن نفت»! چند ماه پیش یک عده تو کشور مدام از بستن تنگه هرمز و نفتِ ۲۰۰ و حتی ۵۰۰ دلاری حرف می‌زدن! حالا تنگه بسته‌ست، خودمون هم محاصره‌ایم و کشورها هم فکر روش‌های جایگزین هستن

الان که مشخص شد قتل این مداح گمنام ربطی به مردم و پهلوی نداشته و پروژه بود مثل بقیه چیزا؛ نمیاید بگید گه خوردین!؟

چه ارزون ایران رو به ۵۷ای باختیم و چه گرون ایران رو داریم پس میگیریم. درس عبرتی برای نسل به نسل‌مون شد تا دیگه مفت نبازیم…

💢تحلیل روزنامه سوئیسی از پایان «جمهوری عمامه‌به‌سرها»؛ احکام مجتبی خامنه‌ای چگونه بر سلطه سپاه مهر تائید زد؟ روزنامه سوئیسی «لو تامپ» در گزارشی به موج انتصاب فرماندهان نظامی ایران از سوی مجتبی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی پرداخته است. این روزنامه در این گزارش انتصاب شش نفر از مقام‌های کهنه‌کار دستگاه‌های نظامی و امنیتی به مناصب حساس را نشانه تحکیم نفوذ سپاه پاسداران بر نیروهای نظامی، سیاست خارجی و عرصه حکمرانی در داخل دانسته است. بیشتر بخوانید:https://l.euronews.com/vdCg

هموطن عزیز با این حجم از تورم و گرانی کمرشکن اگر کالایی که خریده اید ، مشکل دار است ، حتما اطلاع رسانی کنید که بقیه از خرید آن خودداری کنند.

رفقا، وقتی بسته‌ی یک محصول غذایی رو باز می‌کنید و مثلاً مگس، پیچ یا فلان‌چیز توشه، عملاً راه شکایت به مراجع بهداشتی رو به روی خودتون می‌بندید؛ چون شرکت می‌تونه بگه خودت از قصد گذاشتی که تلکه‌مون کنی! راهش اطلاع رسانی در شبکه‌های اجتماعیه؛ برند از ترس سقوط، مجبور به پاسخگوییه :) Arash ghafari

سیاست ایجاد وحشت و بازگشت دیکتاتوری پس از انقلاب های مردمی. بر گرفته از کتاب توقیف شده ""دوروی سکه، یا حقه اصلاحات در حاکمیت استبداد"""  ✍نویسنده کتاب: مجید بهمن زاده مردم فرانسه از اختلافات طبقاتی، فقر و فلاکت و ویژه خواری اشراف در دوران حکمرانی پادشاهان فرانسه به ستوه آمده بودند و آموزه های اندیشمندانی چون "" ژان ژاک روسو"" در خصوص حق طبیعی انسان ها برای یک زندگی آزاد و برابر، افق جدیدی را در برابر چشمانشان گشوده بود، لذا با انقلاب پرشور خود در سال ۱۷۸۹ میلادی، به حیات نظام فردی و سلطنتی در این کشور پایان دادند. اما مردم فرانسه، با این تصور که مجموع شرارت ها و مشکلات کشورشان، صرفا ناشی از حکمرانی شاهان سلسله بوربون بود، با پیروزی انقلاب و سرنگونی نظام حاکم، مقدرات آینده کشورشان را به دستان انقلابیون سپردند و به خانه های خود بازگشتند و در چنین وضعیتی، اقلیتی تندرو و فرصت طلب که قبل از آغاز انقلاب، چوپان گله های اشراف و فئودال های فرانسوی بودند و در گویش معمول، به آنها "" کوه نشین"" می گفتند، توانستند اکثریت نمایندگان در نخستین مجمع عمومی فرانسه را بدست بیاورند و به بهانه ایجاد نظم و ثبات، نخستین ""دادگاه انقلاب"" جهان را پایه گذاری کردند. دادگاه انقلاب، بلافاصله کارخودش را آغاز کرد، ارتش پابرهنگان ( ژاکوبن ها) تشکیل شد و سیاست ایجاد وحشت در دستور کار قرار گرفت و با تصویب قانونی تحت عنوان "" قانون مظنونان"" دستگاه سرکوب پسا انقلابی از سوی کسانی که پیش از انقلاب، فاقد هرگونه جایگاه اجتماعی بودند شکل گرفت، لطفا به این گفته های فیلیس کورزین، نویسنده یکی از معتبرترین کتاب های ""تاریخ انقلاب فرانسه"" توجه بفرمایید: براساس قانون دادگاه انقلاب، علاوه بر عناصر باقی مانده از حاکمیت ساقط شده لوئی، کسانی که در مخالفت انقلاب حرفی می زدند و یا چیزی در مورد آن می نوشتند و یا اینکه با مجازات شوندگان و خویشاوندان قربانیان ابراز همدردی می کردند نیز مقصر شناخته شده و به شدت مجازات می شدند. در ادامه، سراغ گروه های بزرگتری رفتند، محتکران، اشخاصی که علیه اعضای کمیته [ انقلاب] حرف می زدند و زنی که به هنگام اعدام شوهرش با گیوتین اشک ریخته بود، همه به خیانت، به انقلاب متهم می شدند، تا جایی که چند صد زندانی را با آتش توپ، یک جا می کشتند و در استان دیگری، دوهزار نفر را در سکوهای شناور در وسط رودخانه قراردادند و سکوها را غرق کردند، وحشت به اوج رسید. ( انقلاب فرانسه، فیلیس کورزین، ص۱۲۷ و ۱۲۸) اما اقبال با مردم فرانسه همراه بود، چرا که خیزش آنها، با گسترش صنعت چاپ و ترویج و آشنایی مردم این کشور با افکار بزرگانی چون روسو، مونتسکیو ( کسی که به باهدف جلوگیری از تمرکز قدرت و بازگشت دیکتاتوری، ساختار تفکیک قوا را ابداع کرد)  و اندیشه های انقلابیون خشونت ستیزی چون "" ژرژ دانتون"" آشنا شدند و انقلاب شان را از دستان کوه نشینان و ارتش پابرهنگان باز ستاندند. در ادامه، اهداف حقیقی انقلاب فرانسه و آمال آرزوهای مردم این کشور مشتمل بر آزادی، برابری و حق مالکیت برای تمام فرانسویان و در قالب "" اعلامیه حقوق بشر"" تدوین شد و قانون اصلاحات مدنی کلیسا به منظور محدود کردن قدرت پرستی و مال اندوزی پدران مقدس کلیسا به تصویب رسید تا اهداف تاریخی و انقلابی مردم فرانسه از انحراف و گزند فرصت طلبان و کج اندیشان خشونت طلب در امان بماند و قانون اساسی فرانسه نیز از زمان تدوین تاکنون، بیش از ۲۰ بار اصلاح و به روز شده است تا اینکه امروزه در فرانسه، شاهد کشوری توسعه‌ یافته، دمکراتیک و آزاد برای فرانسویان هستیم. با ارایه این خلاصه اجمالی، بنظر می رسد که درخصوص بررسی وضعیت ایران با گذشت ۵۰ سال از انقلاب ۵۷، یکی از مهمترین وظایف اندیشمندان مردمی و دلسوز وطن، واکاوی نسبت وضعیت اقتصادی، سیاسی و اجتماعی فعلی کشور با آمال و آرزوهای دیرینه سرزمین پارس و وعده های انقلابی، بویژه آزادی، عدالت، برابری، مبارزه بافساد و طرد حاکمیت فردی و بازگرداندن حق حاکمیت به مردم است.

آرایش تازه نظامی؛ نشانه‌ای از آمادگی برای جنگ بزرگ‌تر ✍ایمان اسلامی بین انتصاب‌های نظامی اخیر در ایران را نمی‌توان صرفاً جابه‌جایی‌های اداری در ساختار نیروهای مسلح دانست. هم‌زمانی این تغییرات با تأکید مقام‌های نظامی بر آمادگی کامل، پاسخ‌های فرامرزی و حتی امکان عملیات پیش‌دستانه، نشانه‌ای از تغییر محاسبات تهران است. به نظر می‌رسد ایران در حال عبور از یک رویکرد صرفاً بازدارنده به سمت آرایش تهاجمی‌تر و آماده‌باش برای یک درگیری گسترده احتمالی است. این به معنای قطعی بودن جنگ نیست، اما پیام انتصاب‌های جدید روشن است: تهران می‌خواهد ساختار فرماندهی خود را برای شرایط جنگی، سریع‌تر، منسجم‌تر و تهاجمی‌تر آماده کند.

آقایون اگه قراره مردم بنزین رو به قیمت ۸۷ هزار تومان و به بهای تمام شده بخرن، باید بتونن ماشین هم به قیمت جهانی بخرن! نه اینکه به ۳ برابر قیمت جهانی ماشین با تکنولوژی ۳۰ سال پیش سوار بشن! مرزها رو باز کنید مردم با تعرفه صفر برن خودشون ماشین ۲۰۲۶ بیارن ✍بهنام صمدی، روزنامه نگار بورسی

کدام ایستگاه؟ ✍ژاله حساس خواه، عضو هیات علمی دانشگاه گیلان امروز روایت آماری دکتر مسعود نیلی از هشت سال زندگی ایرانیان را خواندم؛ پنجاه برابر شدن نرخ ارز، نوزده برابر شدن سطح عمومی قیمت‌ها، بیش از سی‌وچهار برابر شدن قیمت خوراکی‌ها، شانزده میلیون نفر بیشتر زیر خط فقر، کاهش درآمد سرانه، و نسلی که هرچه بیشتر به سن کار نزدیک شده، کمتر توانسته وارد زندگی شود. اعداد را که می‌خواندم، مدام به یاد نوشته‌ای افتادم که مدتی پیش، در مترو، برای خودم نوشته بودم: در مترو نشسته بودم و چشمم به صفحه رنگی ایستگاه‌ها دوخته شده بود. فکر می‌کردم زندگی هم شاید همین باشد؛ از ایستگاه تولد تا مرگ. چند ایستگاهند، نمی‌دانم. هر ایستگاه چیزی دارد؛ گوشه‌ای که به آن دلبسته می‌شوی، تصویری که در خاطرت می‌ماند، آدمی که دوستش می‌داری. اما هرقدر هم خواستنی باشد، بالاخره باید در یک چشم‌برهم‌زدن دوباره راهی شوی. آنان که همچو من مویی سفید کرده‌اند، شاید بهتر بدانند: زندگی سفر کوتاهی است با ایستگاه‌های کوتاه‌تر. حالا که این آمارها را می‌خوانم، یک سؤال ساده و شاید کودکانه در ذهنم می‌ماند: اگر همه ما مسافریم، چرا باید سفر را این‌قدر دشوار کنیم؟ اگر قرار است بالاخره همه به ایستگاه آخر برسیم، چه اهمیتی دارد که در طول مسیر، چه کسی بیشتر ترسیده، چه کسی کمتر خورده، چه کسی نتوانسته کار پیدا کند، چه کسی خانه‌اش را از دست داده، چه کسی جوانی‌اش را در انتظار گذرانده و چه کسی هر صبح با نگرانی از فردا بیدار شده است؟ شاید برای همین است که میان آن دو تصویری که دکتر نیلی از حکمرانی پیش روی ما می‌گذارد، من بیش از آنکه بتوانم یکی را انتخاب کنم، به معنای خود حکمرانی فکر می‌کنم. شاید حکمرانی، پیش از آنکه جنگاوری باشد یا حتی صلح‌آفرینی، باید مراقبت از سفر انسان‌ها باشد. اینکه مسافری که امروز سوار قطار شده، تا رسیدن به ایستگاه بعدی، احساس کند زندگی هنوز ارزش ادامه دادن دارد. اینکه کودک، آینده را فقط از پشت شیشه تماشا نکند. اینکه جوان، بهترین سال‌های عمرش را در ایستگاه انتظار برای کاری که نیست، نگذرانَد. اینکه زن، با وجود همه توانایی‌هایش، هنگام ورود به بازار کار احساس نکند صندلی‌اش از قبل به دیگری واگذار شده است. اینکه خانواده، هر بار که قیمت‌ها تغییر می‌کند، مجبور نشود بخشی از زندگی‌اش را از سبد سفر حذف کند. و شاید مهم‌تر از همه، اینکه مردم احساس نکنند کسی که قرار بود راه سفر را برایشان هموار کند، مدام مسیر را عوض می‌کند و از آنان می‌خواهد به ایستگاه بعدی اعتماد کنند. دکتر نیلی در پایان از دو راه سخن می‌گوید و می‌پرسد کدام رویکرد قرار است بر آینده ایران سایه بیندازد. من پاسخ روشنی ندارم. فقط هرچه بیشتر به آن صفحه رنگی مترو و ایستگاه‌هایی که یکی پس از دیگری می‌آیند و می‌روند فکر می‌کنم، بیشتر به این نتیجه می‌رسم که شاید سؤال اصلی این نباشد که ایران را به کدام ایستگاه می‌بریم؛ سؤال شاید این باشد که: تا رسیدن به ایستگاه بعدی، با مسافران این قطار چه می‌کنیم؟ آخر سفر را که هیچ‌کس نمی‌داند. اما درباره ایستگاه بعدی می‌توان کاری کرد. می‌توان کاری کرد که مسافر، پیش از رسیدن به ایستگاه آخر، کمتر بترسد،کمتر رنج بکشد،بیشتر زندگی کند،و اگر خواست سرش را از پنجره بیرون ببرد،هنوز چیزی برای دیدن داشته باشد. شاید معنای آرامش همین باشد: نه اینکه قطار هرگز به ایستگاه آخر نرسد؛ بلکه تا آن روز، زندگی در قطار جریان داشته باشد./ انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه‌ها

‏دوباره پاکستانی‌ها برای ۶۰ روز دیگر خود را به تهران رساندند ✍‏ عبداله باباخانی آیا پاکستان واقعاً میانجی ایران است، یا بحران ایران به ابزاری برای افزایش ارزش ژئوپلیتیکی پاکستان تبدیل شده است؟ پاکستان طبیعتاً به‌دنبال منافع ملی خود است و نمی‌توان از هیچ دولتی انتظار داشت منافع ایران را بر منافع خودش مقدم بداند. مسئله از جایی آغاز می‌شود که تهران، بدون تعیین «قیمت میانجی‌گری»، بدون مطالبه امتیازی مشخص و بدون تعریف شاخصی برای سنجش نتیجه، به دیگران اجازه می‌دهد از پرونده ایران برای افزایش وزن سیاسی، اقتصادی و ژئوپلیتیکی خود استفاده کنند. نمونه قابل تأمل، «پیمان مکه» و تحولات پیرامون آن است؛ تحولاتی که اگر ایران نسبت به پیامدهای بلندمدت امنیتی و اقتصادی آن بی‌تفاوت بماند، می‌تواند در آینده به افزایش فشار ژئوپلیتیکی بر ایران و حتی تضعیف جایگاه کشور در کریدورهای مهم اقتصادی منطقه منجر شود. حال پرسش این است: آیا قرار است ۶۰ روز دیگر نیز به همین شکل سپری شود و حاصل آن برای ایران، بار دیگر چیزی جز وعده، سفر، عکس و بیانیه نباشد؟ ‏ایران باید از همین امروز بپرسد: ‏در پایان این ۶۰ روز، دقیقاً چه چیزی باید تغییر کرده باشد؟ کدام تحریم کاهش می‌یابد؟ ‏کدام مسیر بانکی باز می‌شود؟ ‏کدام دارایی آزاد می‌شود؟ ‏کدام مانع تجاری برداشته می‌شود؟ ‏و در مقابلِ اعتباری که پاکستان از نقش میانجی به دست می‌آورد، سهم مشخص ایران چیست؟ ‏دیپلماسی بدون دستاورد، اگر برای پاکستان اعتبار سیاسی، اهمیت ژئوپلیتیکی و فرصت اقتصادی تولید کند، اما برای ایران تنها «زمان منفی» بخرد، دیگر میانجی‌گری متوازن نیست. ‏در چنین شرایطی، میانجی‌گری می‌تواند به معامله‌ای یک‌طرفه تبدیل شود: اعتبار برای واسطه، فرسایش برای ایران. ‏مسئله مخالفت با میانجی‌گری پاکستان نیست؛ مسئله این است که ایران نباید هزینه بازی‌ای را بپردازد که ارزش ژئوپلیتیکی آن نصیب دیگران می‌شود.

امروز ۲۱ مرداد روز ملی دریای کاسپین ... میراثی که نسل‌به‌نسل به ما رسیده و باید برای نسل‌های آینده‌مون حفظ بشه؛ هر توافقی علیه منافع ملی، خیانت به تاریخ ایران و نسل‌های آینده ماست.

وال‌استریت ژورنال: واحدهای پهپادی اوکراینی، در یک تمرین بزرگ در آلمان، به طور قاطع یک گروهان زرهی آمریکایی را شکست دادند اپراتورهای اوکراینی به سرعت خودروهای آمریکایی را شناسایی کردند و سپس با استفاده از پهپادهای انفجاری و پهپادهای دید اول شخص، تخریب آن‌ها را شبیه‌سازی کردند؛ به گونه‌ای که واحدهای آمریکایی مجبور شدند بارها و بارها دوباره فعال شوند

در این وانفسای تورم و گرانی برخی تولیدکنندگان محصولات الکتریکی مانند راهزنان و دزدان سرگردنه محصولات بی کیفیت و بدون گارانتی را در بازار توزیع می کنند. این تولید کنندگان خبری از حال و روز مردم ندارند یا اگر هم خبر دارند ، برایشان مهم نیست . یکی از این کارخانه ها که در زمینه ی تولید پمپ آب کولر فعالیت دارد ، تبریز ژن است. عرضه ی محصولات بی کیفیت و بی گارانتی در روزگاری که کمر مردم زیر بار گرانی خم است ، شرافتمندانه نیست. پمپ آب کولر تولیدی این شرکت کلا دوساعت کار نکرد و ضمانت و گارانتی هم ندارد. این یک دزدی آشکار از مردم بیگناه است.