؛

اینجا، در انتهایِ شبِ سردِ تنهایی، تنها صدایِ شکستنِ بغضِ خویش را می‌شنوم..

آدمی که شنیده نشه بلند تر حرف میزنه آدمی که درک نشه دیگه حرف نمیزنه:))

نمیتوانم بع بقیع بفهمانم در من چع میگذرد، من حتے نمیتوانم آن را براے خودم توضیح دهم:)

«می‌گویند آدم‌ها شفای یکدیگرند، اما حقیقت این است که آدم‌ها گاهی زخم یکدیگرند.

از زیادی فکر کردن خسته شدم احساس میکنم مغزم دیگه توانِ افکار سنگینم رو نداره .

آدم‌ها نمی‌روند، جا می‌مانند در عکس‌ها، در خاطره‌ها، مکان ها ، و گاهی هم در گوشه‌ی بی‌قرار دل مان ...

امیدوارم جایی که فکرش رو نمیکنی بخوره تو ذوقت از دلتنگی و انتظار خفه شی ولی نتونی خبری ازش بگیری، امیدوارم هر بلایی سرم آوردی سرت بیاد.

عجیب است که چطور می‌توان با یک قلبِ پر از ویرانه، هنوز هم ادای آدم‌های بی‌خیال را درآورد و در میان جمعیت، راه رفت.

جدی نگیرید، جدی بگیرید دلتون میشکنه.

فکر نکنم هیچ‌وقت کامل از یادم بری!

کیفیت آدمای دورت بهم ثابت کرد لقمه گنده‌تر از دهنت بودم.

پسرا میگن من بخاطر تو دخترای پیجمو انفالو نمیکنم ولی isam میگه: “کیو من رد کنم تو اسم بیار”

_

‏زندگی تو ایران بهم یاد داد «اتفاقا بدتر از اینم میتونه بشه و میشه»