252
المشتركون
لا توجد بيانات24 ساعات
-1717 أيام
-23530 أيام
أرشيف المشاركات
252
یه مدت فکر میکردم آدمها باعث حال بدمن.
فکر میکردم چون کمتر از چیزی که انتظار داشتم دوستم داشتن، چون نفهمیدنم که من اینقدر خسته و ناراحتم.
بعد یه جایی فهمیدم بخش زیادی از این خستگی از خودم بوده. از اینکه زیادی توضیح میدادم تا فهمیده بشم.
زیادی منتظر بودم یکی حالمو بپرسه.
زیادی از آدما چیزی میخواستم که شاید هیچوقت قرار نبوده بهم بدن.
کم کم یاد گرفتم همه قرار نیست بمونن، همه قرار نیست درکم کنن، و همه قرار نیست همونقدری که من اهمیت میدم، اهمیت بدن.
از اون موقع دیگه دنبال کسی نرفتم که منو انتخاب کنه. دیگه دنبال یه نفر نبودم که نجاتم بده یا حالمو خوب کنه. نشستم و آروم آروم یاد گرفتم خودم از پس خودم بربیام.
و عجیب ترین قسمتش ماجرا اینه که از وقتی که از آدما کمتر انتظار دارم، کمتر هم ازشون دلخور شدم.
