یادداشت های روانشناسی

لابه‌لای دوام آوردن هامون، زندگی کنیم.

مهربانی با خود، تنبلی نمیاره؛ اهمال‌کاری رو کمتر می‌کنه. آدم‌هایی که بعد از اشتباه کردن مدام خودشون رو سرزنش می‌کنن، بیشتر احتمال داره کارهاشون رو عقب بندازن. اما افرادی که با خودشون مهربان‌تر برخورد می‌کنن، راحت‌تر از شکست عبور می‌کنن و دوباره دست به عمل می‌شن. یعنی خودسرزنش‌گری نه تنها باعث پیشرفت نمی‌شه، ممکنه شروع کردن رو هم سخت‌تر می‌کنه.

فکر کن آدمهایی وجود دارن که همیشه این احساسات خوب رو دارن، همیشه تلاش های خودشونو میبینن، حتی اگر به نتیجه نرسیده باشن. و عمیق تر از اون؛ آدمهایی وجود دارن که بدون دستاورد هم حالشون عمیقاً با خودشون خوبه... چقدر زیباست این تصویر

توی مسیر تبدیل شدن به آدمی‌ام که همیشه آرزو شو داشتم. همینکه بتونم تلاش هامو و مسیری که طی کردم رو ببینم، روزی یکی از اهدافم بود.

من انقدر کتابِ «تکه هایی از یک کل منسجم» رو دوست دارم که بعضی روزها بصورت رندوم یک صفحه ازش باز میکنم و میخونم.

اگر بخوام این روزهای خودم رو توصیف کنم: آدمی که میخواهد دوباره خودش را پیدا کند✨

تو ارزشمندی، حتی اگه اشتباه کنی.

شاید دلیل اینکه نمی‌تونی خودت رو ببخشی، این نیست که اشتباه بزرگی کردی... اینه که هنوز فکر می‌کنی آدم خوب، حق اشتباه کردن نداره.

افرادی خلوت‌گزینی و گوشه‌گیری (Detachment) بیشتری دارند، واکنش مغزشون به پاداش ضعیف‌تره. در مقابل، افرادی با هیجانات منفی بالا، واکنش پاداش‌گیریشون قوی‌تره. یعنی مغزِ افراد گوشه‌گیر کمتر از دریافت پاداش لذت می‌بره. پس اگر احساس می‌کنی از هیچ‌چیز لذت نمی‌بری، شاید مغزت به پاداش‌ها کم‌تر پاسخ میده. این یه ویژگی شخصیتیه، نه تنبلی.

تا وقتی ریشه های اصلی رو نشناسیم، هر راه‌حلی فقط یک مسکن موقت خواهد بود.

دوست دارم امروزم این رنگی باشه🌼

کسی که همیشه نقشِ آدمِ قوی رو بازی می‌کنه، معمولاً بیشتر از بقیه آرزو داره یه جایی پیدا بشه که لازم نباشه قوی باشه.

وقتی دیگه برای دیده شدن کار نکردی، کارهات شروع می‌کنن به دیده شدن.

این شکلی شدم

لازم نیست همه رو نجات بدی، تو جلیقه نجات نیستی.

توی زندگی، درد میاد و می‌ره. ما چاره ای نداریم جز اینکه یه چیزی از درد یاد بگیریم.. یه چیزی ازش دربیاریم و استفاده کنیم. چون درد میاد و می‌ره

اینو میدونی که؟: «آنکه به راه افتاد، همانی نیست که به مقصد می‌رسد.»

بعضی کلمه‌ها ذاتاً خوب یا بد نیستن. «انتظار» یکی از هموناست. گاهی اسمش صبر و ایمانه، گاهی اسمش ترس از تصمیم گرفتنه. فرقش توی خودِ کلمه نیست، توی اینه که انتظار، تو رو به حرکت نزدیک می‌کنه یا از زندگی دور.

منجی و قاتل هر دو در آینه اند..