`°𝑶𝒑𝒉𝒆𝒍𝒊𝒂°`

می‌گویند ببخش تا موجبِ رستگاریِ دیگران شوی. اما مگر بخشش برای رهگذری نیست که نادانسته کفشِ پایت را لگد کرده است؟ برای آن‌که زیرِ پایش انسانی را خرد کرده، چه بخششی می‌توان در نظر گرفت که نامِ رستگاری بر آن بگذارند؟ چگونه می‌شود با آن‌که اندوه را مهمانِ خانه‌ات کرده است، دوباره چون دوستی قدیمی بر سرِ یک سفره نشست و هم‌سخن شد؟ بگذار اگر وجدانی دارد، در آتشِ همان‌چه بر دیگری روا داشته است بسوزد. رستگاری را نمی‌توان از دستِ دیگری گرفت، چنان‌که بارِ گناه را نیز نمی‌توان بر شانهٔ دیگری نهاد.

از شعر برایم بگو؛ از نورِ کم‌رمقی که بر استکان‌های کمر‌باریکِ چای می‌لغزد، از عطرِ قهوه‌ای که زودتر از رؤیاها سرد می‌شود، و از بوی کتاب‌های کهنه‌ای که انگار سال‌هاست مرثیه‌ی روزهای از دست رفته را در خود نگه داشته‌اند. این روزها دلخوشیِ من به همین چیزهای کوچک است؛ به چند خط شعر، جرعه‌ای چای، و سکوتی که میان صفحه‌های زردِ کتاب خانه کرده است. جهان هرچه داشت، یکی‌یکی از دستم گرفت؛ آدم‌ها رفتند، فصل‌ها گذشتند و آرزوها رنگ باختند. حالا از آن همه هیاهو، تنها همین خرده‌نورها مانده‌اند؛ همین پناهگاه‌های کوچک و موقتی که نه زخم‌ها را درمان می‌کنند و نه چیزی را بازمی‌گردانند، فقط اندکی به تأخیر می‌اندازند فروریختنِ کاملِ آدمی را.

- سهراب‌ سپهری

اگر هدفت موفقیت و پیشرفته، اینجا برای توعه حتما داشته باش!📕🫵🏽

«اندازه‌ی اندوه را از عمقِ جراحت نمی‌فهمند؛ باید دید زخم یادگارِ کدام نام و کدام دست است.»

- حسین دهلوی .