بیسکوییت دارچینی؛

‌👌🏻

تنها یک چیز می‌تواند تحقق یک رویا را غیر ممکن سازد، ترس از شکست. 📚 کیمیاگر

می‌دونی چرا مدام تحقیر میشی و قلبت می‌شکنه؟ چون مرزهات رو نادیده می‌گیری. آرامش و وقت و انرژی و مهربونی تو مفت در اختیار بقیه و انتظاراتشون میذاری. آدما قدر چیزهای عمومی و مفت رو نمیدونن! خودت رو اولویت قرار بده و خود محور باش! اون وقت تازه احترام پیدا می‌کنی:)

👌🏻

من انسان‌های زخمی را بیشتر دوست دارم؛ آن‌هایی که رنج کشیده‌اند، چون دلشان عمیق‌تر می‌تپد. کسی که درد را فهمیده باشد، مهربانی را هم بهتر می‌فهمد. شاید به همین دلیل است که بعضی دل‌ها، با وجود تمام شکستگی‌ها، هنوز زیبا می‌مانند.

داستایوفسکی

از همه شلوغ‌تر بودیم، از همه ساکت‌تر شدیم.

Dear 2026, No more fake people please.

بسم‌هو ــ﹙📜﹚:بعد از آن سال‌ها

سال‌ها قبل، وقتی هنوز قدِ غم‌ها از من بلندتر بود، دنیا برایم یک کوچه‌ی باریکِ بی‌انتها بود. کوچه‌ای که هرچه جلوتر می‌رفتم، چراغ‌هایش کم‌نورتر می‌شدند. آن روزها فکر می‌کردم آدم‌ها با رویا به دنیا می‌آیند، اما من انگار با ترس متولد شده بودم. سال‌ها قبل، وقتی هنوز نمی‌دانستم بعضی «دوست داشتن‌ها» قرار نیست به مقصد برسند، دلم را بی‌هوا به کسی سپردم که حتی نگاهش هم سهم من نبود. سکوتش بلندترین جوابی بود که گرفتم، و من هر شب با همان سکوت، بزرگ‌تر شدم. غم، آرام‌آرام نشستن کنارم را یاد گرفت؛ نه آن‌قدر خشن که فریاد بزند، نه آن‌قدر مهربان که برود. سال‌ها قبل، شکست برایم فقط افتادن نبود؛ ماندن روی زمین بود، وقتی همه رد می‌شدند و کسی نمی‌پرسید چرا زمین خوردی. من یاد گرفتم لبخند بزنم، حتی وقتی دلم می‌خواست گریه کنم. یاد گرفتم قوی به نظر بیایم، حتی وقتی از درون ترک برداشته بودم. اما عجیب است… زمان، با همه‌ی بی‌رحمی‌اش، یک چیز را خوب بلد است: ساختن از ویرانه‌ها. همان شب‌هایی که فکر می‌کردم تمام شده‌ام، بی‌آنکه بفهمم، داشتم ریشه می‌دواندم. هر اشک، مرا کمی محکم‌تر کرد. هر نادیده‌گرفته‌شدن، مرا به خودم نزدیک‌تر. سال‌ها بعد فهمیدم بعضی آدم‌ها می‌آیند تا بمانند و بعضی فقط می‌آیند تا ما را بیدار کنند. فهمیدم نرسیدن، همیشه باخت نیست؛ گاهی نجات است. فهمیدم لازم نیست دنیا با من مهربان باشد تا من ادامه بدهم. امروز وقتی به آن سال‌ها نگاه می‌کنم، دلم برای خودِ قدیمی‌ام می‌سوزد؛ برای کسی که با قلبی خسته، باز هم ایستاد. برای کسی که امید را گم کرد، اما خودش را نه. این داستانِ سال‌ها قبل است، اما پایانش هنوز ادامه دارد. چون من یاد گرفتم از غم‌هایم پله بسازم، نه دیوار. یاد گرفتم اگرچه دیر، اما می‌شود دوباره از نو شروع کرد و شاید بزرگ‌ترین پیروزی همین باشد: این‌که با وجود همه‌چیز، هنوز ایستاده‌ام.

 ـ کوثر

بعضی روزها فقط نفس کشیدن هم شجاعت می‌خواهد. روزهایی که دلت خسته است، ذهنت شلوغ است و انگار هیچ‌چیز سر جایش نیست. اما حقیقت این است: تو هنوز ایستاده‌ای… و همین یعنی قوی‌تر از چیزی هستی که فکر می‌کنی. قرار نیست همیشه بدانی قدم بعدی چیست. کافی‌ست بدانی که تسلیم نشدن، خودش یک انتخاب شجاعانه است. آهسته پیش برو، مکث کن، نفس بکش؛ رشد همیشه آرام و بی‌صدا اتفاق می‌افتد. اگر امروز فقط توانستی دوام بیاوری، بدان که همین هم کافی‌ست. تو در مسیر خودت هستی و آینده‌ای که لیاقتش را داری، دارد به سمتت می‌آید… حتی اگر هنوز آن را نبینی. ✍️🏻کوثر

‏از آدمایی که تقصیرشون رو گردن می‌گیرن خوشم میاد. اینا معمولاً آدمای شجاع، منطقی و با‌شعوری هستن.